STSAG321

Willem de Ridder vertelt: "Een urban legend, maar deze is echt gebeurd. Een jongen in Amerika lift mee met de trein. Hij gaat in de opengeschoven deuren van een koelwagen zitten. Zijn benen bungelen naar buiten. Een goedkope, comfortabele manier van reizen. Maar illegaal natuurlijk. Na een dag of wat wordt de trein gerearrangeerd. Dus hij onttrekt zich even aan het gezicht. Dan botst zijn wagon tegen een andere wagon aan. Door de kracht van die botsing slaat de schuifdeur dicht en van binnenuit kan hij hem niet openkrijgen. De paniek breekt uit. Later vonden ze die jongen stijf bevroren terug. Op de wanden had hij met een viltstift een heel verhaal geschreven: dat het kouder en kouder werd, hoe hij langzamerhand verstijfde.
[...]
Zo werd hij aangetroffen, die jongen, diepgevroren. Alleen: de koelinstallatie stond niet aan. Maar hij was ervan overtuigd dat hij zou bevriezen, dus heeft zijn lichaam hem die ervaring gegeven."
(Coen van Harten: `Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd', in Elsevier, 20 oktober 1990, p.29)

Een jongen rijdt illegaal met een goederentrein mee; hij zit in de open deur van de koelwagen. Hij verstopt zich in de koelwagen als er wat wagons gewisseld moeten worden. De deur slaat dicht als een wagon tegen de zijne botst, en de jongen krijgt de deur niet meer open. Later wordt de jongen stijfbevroren gevonden. Op de wanden heeft hij met viltstift zijn laatste uren beschreven; hoe hij steeds verder verstijfde van de kou. Al die tijd heeft de koelinstallatie echter helemaal niet aangestaan. De jongen is aan ingebeelde kou gestorven.

Coen van Harten: `Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd', in Elsevier, 20 oktober 1990, p.29

20 oktober 1990

Zie onder Beeld een foto van de verteller.

Willem de Ridder    Willem de Ridder   

urban legend    urban legend   

Amerika [VS    Amerika [VS   

USA]    USA]   

2013-03-01 14:46:20