Hoofdtekst
De vrijagie van Pierken Poeleken
Pierken Poeleken had eene boerendochter gevraagd, of hij haar t'huis mocht komen bezoeken.
"Ja zeker!" zegde zij.
"Wanneer mag ik eens komen?"
"Als gij wilt!"
"Zal ik wel ontvangen worden?"
"Dat moet gij afwachten," zei ze!
's Zondaags daarna treedt Pierken het huis harer ouders binnen... Hij staat daar al geruimen tijd op zijne hielen te draaien, en nog biedt niemand hem eenen stoel. Pierken, alhoewel niet weinig beschaamd, neemt er zelf eenen.
"Laat staan," zegde de dochter, "dat is mijn stoel."
"Pardon," zegde Pierken, "ik zal dezen nemen!"
"Laat dien ook maar staan, het is ook de mijne," zegde zij.
Pierken gevoelde, in wat land hij was, en liet de vrijagie voor goed gedaan!
Pierken Poeleken had eene boerendochter gevraagd, of hij haar t'huis mocht komen bezoeken.
"Ja zeker!" zegde zij.
"Wanneer mag ik eens komen?"
"Als gij wilt!"
"Zal ik wel ontvangen worden?"
"Dat moet gij afwachten," zei ze!
's Zondaags daarna treedt Pierken het huis harer ouders binnen... Hij staat daar al geruimen tijd op zijne hielen te draaien, en nog biedt niemand hem eenen stoel. Pierken, alhoewel niet weinig beschaamd, neemt er zelf eenen.
"Laat staan," zegde de dochter, "dat is mijn stoel."
"Pardon," zegde Pierken, "ik zal dezen nemen!"
"Laat dien ook maar staan, het is ook de mijne," zegde zij.
Pierken gevoelde, in wat land hij was, en liet de vrijagie voor goed gedaan!
Beschrijving
Een jongen vraagt een boerenmeisje of hij bij haar thuis mag komen. Het meisje vindt het goed. Zij zegt hem echter niet of hij goed ontvangen zal worden. Als de jongen het meisje bij haar ouders bezoekt, biedt niemand hem een stoel aan. Het is de jongen duidelijk dat de verkering niet door gaat.
Bron
Volkskunde. Tijdschrift voor Nederlandsche Folklore. 1 (1888) 17
Commentaar
1888
Naam Overig in Tekst
Pierken Poeleken. 
Pierken Poeleken. 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20