Hoofdtekst
Ut licht
Un frouw had in soan, dy war op see in dy deed nerges meer an, in dat fon se ferskrikkelik. Se bidde deer altyd foor, dat hor soan nyt sturve sou sonder de laaste sakrementen .
Nou, in doe op un keer, midden in 'e nacht, doe war ut freeslik stormweer en doe wo'de der beld bij de pastoor. Doe ging de ôde mêd fan 'e pastoor der hene in deed de deur op. Doe ston der gynien. Se ging weer na binnen, maar der wo'de weer beld. Se waarskuwde de pastoor. Dy ging ok deerhene, maar der war gynien. In doe ginge se weer op bêd, maar der wo'de nog eris beld, in doe ging de pastoor weer, in doe war der un lichje — niks as un lanteern. Doe dochte se, dy war der de aandere keren niet, nee!
De pastoor trok syn jas an in metien der achteran. Hij ging helendal deur dune in deur bos in kwam op strân. In doe laag deer un Iyk — hij docht un Iyk — op strân. Maar dy man war nog bij kennis. En doe het y 'm bediend. Soa noeme wij dat — hij het de laaste sakramenten kregen. In dat war de ferhoring fan it gebed fan dy frouw, want ut bleek, dat ut hor soan war.
(Nes, Amelân)
Un frouw had in soan, dy war op see in dy deed nerges meer an, in dat fon se ferskrikkelik. Se bidde deer altyd foor, dat hor soan nyt sturve sou sonder de laaste sakrementen .
Nou, in doe op un keer, midden in 'e nacht, doe war ut freeslik stormweer en doe wo'de der beld bij de pastoor. Doe ging de ôde mêd fan 'e pastoor der hene in deed de deur op. Doe ston der gynien. Se ging weer na binnen, maar der wo'de weer beld. Se waarskuwde de pastoor. Dy ging ok deerhene, maar der war gynien. In doe ginge se weer op bêd, maar der wo'de nog eris beld, in doe ging de pastoor weer, in doe war der un lichje — niks as un lanteern. Doe dochte se, dy war der de aandere keren niet, nee!
De pastoor trok syn jas an in metien der achteran. Hij ging helendal deur dune in deur bos in kwam op strân. In doe laag deer un Iyk — hij docht un Iyk — op strân. Maar dy man war nog bij kennis. En doe het y 'm bediend. Soa noeme wij dat — hij het de laaste sakramenten kregen. In dat war de ferhoring fan it gebed fan dy frouw, want ut bleek, dat ut hor soan war.
(Nes, Amelân)
Beschrijving
Een vrouw bidt altijd voor haar zoon, die op zee vaart, dat wanneer hij zou sterven, hij de laatste sacramenten toegediend zou krijgen. Op een stormachtige nacht wordt er aangebeld bij de pastoor. De dienstbode van de pastoor doet open, maar er is niemand. Als er een derde keer aangebeld wordt, gaat de pastoor zelf kijken. Hij ziet een schijnsel van een lantaarn, dat hij volgt door het bos tot aan het strand. Op het strand vindt hij het lichaam van een stervende man. Deze man krijgt de laatste sacramenten toegendiend van de pastoor. Het gebed van de vrouw is verhoord, omdat de man op het strand haar zoon blijkt te zijn.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 70
Commentaar
3 augustus 1978
Naam Locatie in Tekst
Nes 
Nes 
Ameland
Ameland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20