Hoofdtekst
Ho, net fierder!
By it begjin fan 'e Reformaasje, yn fyftjinhûndert en tachtich, moasten de pastoars dy't net protestant wurde woenen it lân út. Te Warkum hie in Jacob — hear Jacob neamden se him — pastoar west. En omdat er Warkumer wie, waard him tastien om yn Warkum te bliuwen. Hy wenne yn in lyts húske op it Suien, sa't se dêr it Súdein fan 'e stêd neame.
Dêrfandinne gong er wol de wrâld yn om hjir en dêr de mis te lêzen by boeren oan hûs. Dêr kamen dan de buorren jûns of nachts gear, mar hy en al dy minsken soargen wol dat se foar Ijochtwurden wer thús wienen, want it moast allegear temúk yn syn wurken gean.
Sa krige hear Jacob op in kear it fersyk om earne oan 'e oare kant de Hegemermar te kommen, by in man dy't tige min wie. Dy moast betsjinne wurde, sa't dat by ús hjit. Dat wol sizze. hy moast de lêste sakraminten ûntfange. 'No', sei hear Jacob, 'dan kom ik fannacht wol'.
It wie in strange winter en de jûns sa gau as it tsjuster waard — de moanne soe der al by komme — bûn er syn skrebonkels, sa neamden se nei't ik mien de koweskrinkels dêr't se doe op rieden, ûnder de skuon en streke it Fliet út en doe sa fierder de lensume Sleat del. ,
Hast wie er oan 'e Hegemermar ta, doe dage dêr ynienen yn 't tsjuster in man foar him op en dy sei: 'Ho, net fierder!' Hear Jacob ferblikte net gau. Hy sei: 'Oan 'e kant, jonge — ik moat fierder!' Mar de man kearde him en dat gong dêr op in wrakseljen en fochtsjen. It duorre gâns in set en doe ynienen wie dy hiele man fuort, samar ferdwûn!
Dat fûn hear Jacob sa wûnder, dat hy tocht, it hat grif in geast of in ingel west, dy't my keard hat! Dan sil der doch wol gefaar wêze. Dat hy sei by himsels, ik gean mar werom nei hûs, moarnier mar ris wersjen.
De oare deis, doe't it Ijocht wurden wie, is hy der noch ris op ôf gongen. Wer it Fliet en de Iensume Sleat lâns nei de Hegemermar. Dêr die bliken, der wie in kistwurk ûntstien oer de hiele Mar. As hy by tsjuster trochriden en op dat kistwurk stuite wie, dan wie er ferdronken. 'Dan', sei er, 'is hjir in wûnder bard. Sûnder mis bin ik midden yn 'e nacht troch in ingel keard en fan in wisse dea rêden'.
By it begjin fan 'e Reformaasje, yn fyftjinhûndert en tachtich, moasten de pastoars dy't net protestant wurde woenen it lân út. Te Warkum hie in Jacob — hear Jacob neamden se him — pastoar west. En omdat er Warkumer wie, waard him tastien om yn Warkum te bliuwen. Hy wenne yn in lyts húske op it Suien, sa't se dêr it Súdein fan 'e stêd neame.
Dêrfandinne gong er wol de wrâld yn om hjir en dêr de mis te lêzen by boeren oan hûs. Dêr kamen dan de buorren jûns of nachts gear, mar hy en al dy minsken soargen wol dat se foar Ijochtwurden wer thús wienen, want it moast allegear temúk yn syn wurken gean.
Sa krige hear Jacob op in kear it fersyk om earne oan 'e oare kant de Hegemermar te kommen, by in man dy't tige min wie. Dy moast betsjinne wurde, sa't dat by ús hjit. Dat wol sizze. hy moast de lêste sakraminten ûntfange. 'No', sei hear Jacob, 'dan kom ik fannacht wol'.
It wie in strange winter en de jûns sa gau as it tsjuster waard — de moanne soe der al by komme — bûn er syn skrebonkels, sa neamden se nei't ik mien de koweskrinkels dêr't se doe op rieden, ûnder de skuon en streke it Fliet út en doe sa fierder de lensume Sleat del. ,
Hast wie er oan 'e Hegemermar ta, doe dage dêr ynienen yn 't tsjuster in man foar him op en dy sei: 'Ho, net fierder!' Hear Jacob ferblikte net gau. Hy sei: 'Oan 'e kant, jonge — ik moat fierder!' Mar de man kearde him en dat gong dêr op in wrakseljen en fochtsjen. It duorre gâns in set en doe ynienen wie dy hiele man fuort, samar ferdwûn!
Dat fûn hear Jacob sa wûnder, dat hy tocht, it hat grif in geast of in ingel west, dy't my keard hat! Dan sil der doch wol gefaar wêze. Dat hy sei by himsels, ik gean mar werom nei hûs, moarnier mar ris wersjen.
De oare deis, doe't it Ijocht wurden wie, is hy der noch ris op ôf gongen. Wer it Fliet en de Iensume Sleat lâns nei de Hegemermar. Dêr die bliken, der wie in kistwurk ûntstien oer de hiele Mar. As hy by tsjuster trochriden en op dat kistwurk stuite wie, dan wie er ferdronken. 'Dan', sei er, 'is hjir in wûnder bard. Sûnder mis bin ik midden yn 'e nacht troch in ingel keard en fan in wisse dea rêden'.
Beschrijving
Een pastoor leest bij de boeren thuis de mis voor. Op een keer krijgt hij een verzoek om bij een man langs te gaan en hem de laatste sacramenten te geven. Dezelfde winteravond gaat hij op weg naar de man. Onderweg wordt hij tegengehouden door een persoon. Deze wil hem niet doorlaten. De pastoor vecht met hem en dan plotseling is de man verdwenen. De pastoor besluit terug te keren naar huis, omdat hij in dit voorval een teken ziet. De volgende dag gaat hij opnieuw op weg naar de stervende man. Hij ontdekt dat het ijs is gaan kruien op het meer. Als hij die avond niet was tegengehouden, was hij verdronken.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 72
Commentaar
21 oktober 1977
Zie T. H. Siemelink, Geschiedenis van de stad Workum, 1903, p. 117
Naam Overig in Tekst
Reformatie 
Reformatie 
Jacob
Jacob
Suien
Suien
Súdein
Súdein
Hegemermar
Hegemermar
Fliet
Fliet
Iensume Sleat
Iensume Sleat
Naam Locatie in Tekst
Warkum
Warkum
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20