YPFOE090 - Mûntsjetille

Mûntsjetille
Witte jo wol, dat Mûntsjetille ek wol Spoektille neamd wurdt? Hy leit oer de feart fan Snits nei Frjentsjer, ûnder Winsum. Dêr tichteby, ûnder Baaium— Mûntsjebaaium seinen se dan—dêr stie in kleaster, Sint Michelsberch. Dêr moatte trije mûntsen west ha, dat wienen net sokke bêsten en dy hienen gauris krapte fan bûsjild—se sille wol in bulte toarst hân hawwe. Doe wie der ris in keapman yn oantocht, fan 'e Tsjommer kant, dêr't se fan wisten, dat er gâns jild by him hie. Dêr rûnen dy trije mûntsen op en se fermoarden him by Mûntsjetille. Hoe't it krekt om en ta gongen is, wit ik net, mar, yn alle gefallen, se waarden dêr attrappearre en ha net lang mear libbe.
En sûnt dy tiid spoeke it der by Mûntsjetille. As der skippen ûnder dy tille troch moasten, itsij fan 'e Frjentsjerter, itsij fan 'e Snitser kant, dan woe dat net. Dat wol sizze, it woe by nacht net. Oerdei dan sliepten dy trije mûntsen, mar nachts kaam der net ien ûndertroch. As in skip der heal troch wie, dan waard it tebektreaun troch dy spoeken.
Iksels haw it ris hân, doe hie ik ferkearing yn Baaium. Ik hie dêr in sneintejûn west; it wie in tsjustere jûn om sinteklaas hinne en doe't ik de nachts werom soe nei Tsjom, doe waaide it in stoarm. De feinten fan myn faam har susters warskôgen my: 'Do fytst net oer Mûntsjetille, hear!' Myn faam sei ek: 'Ik soe it net dwaan as ik dy wie. Gean oer Wjelsryp!' Mar ik sei: 'Nee, dêr bringt my gjin mins ôf, al wienen der ek tûzen mûntsen'.
Der stie in fûleindigen noardwestewyn en it wie hoazich. Ik wie sawat op Mûntsjetille en it wie krekt as griep my immen en keilde my mei fyts en al fansiden. As der gjin haachje oan 'e kant stien hie, wie ik yn 't wetter te lâne kommen. Hoed en fytslam pe wie 'k kwyt . Dat hie ik der fan . Gjin m ins oars woe yn ús jongfeintetiden oer Mûntsjetille.

Het Mûntsjetille wordt ook wel het spookeiland genoemd. Drie monnikken van het Sint Michelsberch zitten krap bij kas en ze vermoorden een koopman. Het spookte daar ook. Als een schipper onder de brug door moest kon hij dat 's nachts niet doen want dan werd het teruggeworpen. De verteller heeft verkering gehad in Baaium. Hij ging 's nachts weer naar huis en er heerste een hevige storm. Onderweg werd hij door iets vastgegrepen, maar hij kon nog ontkomen.

Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 109

26 november 1972

Mûntsjetille    Mûntsjetille   

Munnikezijl    Munnikezijl   

Spoektille    Spoektille   

Frentsjer    Frentsjer   

Baeijum    Baeijum   

Mûntsjebaaium    Mûntsjebaaium   

Sint Michelsberch    Sint Michelsberch   

Snits    Snits   

Sneek    Sneek   

Franeker    Franeker   

Winsum    Winsum   

Baaium    Baaium   

Wjelsryp    Wjelsryp   

Welsrijp    Welsrijp   

2013-03-01 14:46:20