ROODKAPJE160

Er was eens een klein meisje. Het was een erg lief meisje en iedereen hield veel van haar, vooral haar grootmoeder. Altijd als het meisje uitging, had ze een rood manteltje aan met een rood kapje, dat ze van haar grootmoeder had gekregen. En alle mensen noemden haar daarom Roodkapje.
Op een mooie morgen pakte haar moeder een stuk koek in een mandje, deed er een kluitje boter bij en een fles druivensap. Hier, zei ze. Breng dat maar eens netjes naar grootmoeder, Roodkapje. Ze is een beetje ziek en ze ligt in bed en ze heeft behoefte aan iets lekkers. Maar zul je op het paadje blijven? En zul je niet gaan spelen onderweg ? En zul je met niemand praten onderweg? En als je bij grootmoeder komt, zeg dan netjes: Dag grootmoeder! En Roodkapje beloofde het. Ze pakte het mandje, ze wuifde tegen haar moeder en ze liep over het paadje door het bos.
Toen ze een eindje op weg was, kwam ze een wolf tegen. Goeiemorgen, Roodkapje, zei de wolf heel vriendelijk. Waar ga je naar toe? En wat heb je daar in je mandje? Ik ga naar mijn grootmoeder, zei Roodkapje. Ik heb een stuk koek en een kluitje boter en een fles druivensap in mijn mandje. Dat ga ik haar brengen. Zo zo, zei de wolf. En waar woont je grootmoeder? Aan de andere kant van het bos, zei Roodkapje, en ze wees met haar vinger. Mijn grootmoeder is een beetje ziek en ze ligt in bed. Dat is zielig, zei de wolf. Waarom pluk je niet wat mooie bloemetjes voor haar? Ja maar, ik heb moeder beloofd dat ik op het paadje zal blijven, zei Roodkapje. Tja, als je het beloofd hebt, moet je het ook doen, zei de wolf. Maar kijk eens, wat een mooie bloemetjes, daar vlak naast het pad? Roodkapje keek naar de bloemetjes. Als je grootmoeder zo'n bos mooie bloemetjes kreeg, zou ze ineens weer beter zijn, zei de wolf. Denk je niet, Roodkapje? En toen ging de wolf weg en verdween tussen de bomen. Roodkapje bedacht zich niet langer. Ze ging van het paadje af en ze plukte een heleboel bloemetjes, tot ze een heel boeket had.
Intussen liep de wolf heel hard naar het huis van Roodkapje's grootmoeder en hij klopte op de deur. Wie is daar? riep de grootmoeder van Roodkapje. Ik ben het, Roodkapje, zei de wolf met een heel hoog stemmetje. Ik heb een stuk koek meegebracht en een kluitje boter en een fles druivensap. Kom maar binnen, liefje, riep de grootmoeder van Roodkapje. Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open. En de wolf trok aan het touwtje. De deur ging open en zonder verder een woord te zeggen liep de wolf naar grootmoeders bed en hij at haar op. Toen deed hij grootmoeders nachtpon aan en zette haar muts op. Hij ging in haar bed liggen en trok de dekens over zijn neus.
Al heel gauw kwam Roodkapje bij de deur van grootmoeders huisje. Dag grootmoeder! riep ze. Ze ging naar binnen en kwam bij grootmoeders bed. O grootmoeder! zei Roodkapje verschrikt, wat heb je toch een grote oren! Dan kan ik je beter horen, zei de wolf en hij rolde met zijn ogen. O grootmoeder! riep Roodkapje, wat heb je toch een grote ogen! Dan kan ik je beter zien, zei de wolf en hij deed zijn bek open. O grootmoeder! wat heb je een grote tanden! riep Roodkapje. Dan kan ik ie beter OPETEN! gromde de wolf. En hij sprong uit bed en hij at Roodkapje op.
Gelukkig kwam er een houthakker voorbij, die door het raampje keek. Hij zag de wolf die lag te slapen met een dikke buik en hij zei: Wat is dat? Een wolf! Hij stapte naar binnen en knipte de buik van de wolf open. Roodkapje en haar grootmoeder kwamen er gauw uit en ze zeiden: Hè hè, wat was dat donker.
De houthakker deed grote stenen in de buik van de wolf en naaide hem weer dicht. En toen de wolf wakker werd, wilde hij gaan drinken in de vijver. Maar de stenen in zijn buik waren zo zwaar dat hij in het water tuimelde en verdronk. Roodkapje en haar grootmoeder gingen met de houthakker aan tafel zitten om de koek op te eten met de boter, en ze dronken al het druivensap op. En ze waren heel blij en heel gelukkig.

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Ondanks haar belofte om met niemand te praten en op het pad te blijven, vertelt Roodkapje de wolf dat ze naar grootmoeder gaat en laat ze zich door de wolf verleiden om van het pad af te gaan om bloemen te plukken. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet Roodkapje na, gaat naar binnen, eet grootmoeder op, trekt haar kleren aan en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de grote ogen, oren en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. Een jager die door het raam kijkt ziet de wolf met een dikke buik liggen, knipt zijn buik open, waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Ze vullen de buik van de wolf met stenen, nadat hij is ontwaakt wil hij uit de vijver drinken, valt door de zware stenen voorover en verdrinkt.

Annie M. G. Schmidt. Roodkapje. [Amsterdam]: De Bezige Bij, 1991. Bew. van Elizabeth Orton Jones, Little red riding-hood. New York: Simon & Schuster [etc.], 1948
KB: 2051851
Collectie Roodkapje/Karsdorp

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

Roodkapje    Roodkapje   

2019-03-13