ROODKAPJE273

Er was eens een meisje dat altijd een rood kapmanteltje droeg. Daarom werd ze Roodkapje genoemd.
Op een dag zei haar moeder tegen haar: "Je oma is ziek. Ga haar een appeltaart en een potje slagroom brengen." "Goed doorlopen," voegde ze eraan toe, "en niet praten met mensen die je niet kent." Het meisje gaf haar moeder een kus en vertrok.
Haar oma woonde aan de andere kant van het bos. Roodkapje stapte stevig door, maar opeens hoorde ze iemand aankomen. Doodsbang bleef ze staan. Er dook een grote grijze wolf op. "Hallo, lief kind," zei hij vriendelijk, "waar ga je zo op je eentje naartoe?" "Een wolf is geen mens," zei Roodkapje bij zichzelf. Daarom antwoordde ze: "Ik ben op weg naar mijn oma." "Ik ken een kortere weg," zei de wolf hulpvaardig. "Je moet die kant op." Dat vond het meisje een goed idee. Ze deed wat de wolf had gezegd. "Wat een aardige wolf was dat," dacht Roodkapje. "Ik heb nu nog alle tijd om een bos bloemen voor oma te plukken."
De dieren in het bos maakten zich ongerust. Als de wolf het meisje niet had opgegeten, voerde hij iets in zijn schild. Inderdaad, de wolf was naar het huisje van oma gerend en klopte aan. "Wie is daar?" vroeg de oude vrouw met beverige stem. "Ik ben Roodkapje," antwoordde de wolf poeslief. "ik kom u iets lekkers brengen." Oma zei verheugd: "Kom maar gauw binnen, lieverd." Dat had ze niet moeten zeggen. De wolf werkte haar in één hap naar binnen. Met haar slaapmuts op en haar nachthemd aan ging hij in haar bed liggen.
Even later klopte Roodkapje op de deur van het huis. "Kom maar binnen, lieverd," zei de wolf poeslief met verdraaide stem. "Wat is het hier donker, oma. Mag ik het licht aandoen?" zei het meisje. Ze ging naast het bed van oma zitten. "U bent erg veranderd," zei ze verbaasd. "Wat hebt u grote ogen!" De wolf antwoordde: "Dan kan ik je beter zien, meisje." "En wat hebt u grote oren!" ging Roodkapje verder. De wolf antwoordde: "Dan kan ik je beter horen, meisje." "En wat hebt u grote tanden!" Toen het meisje dat zei, schreeuwde de wolf: "Dan kan ik je beter opeten!" Hij verslond Roodkapje met huid en haar.
De volgevreten wolf wandelde naar een hooischuur even verderop om daar in alle rust zijn eten te laten zakken. Hij was te slaperig om te merken dat de dieren uit het bos achter hem aan naar binnen glipten. Hij liep met open ogen in de val. De wolf wilde net een dutje gaan doen toen hij een grote hooivork op zijn hoofd kreeg. Bewusteloos tuimelde hij in het hooi. De eekhoorns en de konijnen moesten zich tot het uiterste inspannen om de wolf aan zijn staart omhoog te hijsen. Toen de wolf eenmaal ondersteboven hing, begonnen de dieren flink te schudden. Roodkapje en haar oma rolden naar buiten. Want de gulzige wolf had hen in één keer opgeslokt, zonder te kauwen. Alleen oma's jurk was een klein beetje gekreukt!
Roodkapje bedankte haar vrienden de dieren, ze beloofde dat ze voortaan goed naar haar moeder zou luisteren. De wolf kwam langzaam weer bij kennis. Alle dieren lachten hem uit: "Wegwezen, gemenerik. We willen je hier nooit meer terugzien!"

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Moeder waarschuwt Roodkapje om onderweg naar grootmoeder niet met vreemden te spreken en niet te treuzelen. Ze komt een wolf tegen, is eerst bang, maar de wolf doet zo vriendelijk dat ze vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en zich door de wolf een langere weg laat wijzen. Roodkapje denkt dat de wolf een kortere weg aanwees, dodat ze nog bloemen kan plukken. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, komt binnen, eet grootmoeder op, trekt haar nachthemd aan, en gaat in bed liggen. Als Roodkapje aanklopt doet de wolf de stem van grootmoeder na. Roodkapje verbaast zich over de grote ogen, oren en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar opeet. Hij gaat naar de hooischuur, merkt niet dat dieren meegaan, die laten een hooivork op zijn kop vallen zodat hij bewusteloos raakt, hijsen hem aan zijn staart op, schudden, waardoor Roodkapje en grootmoeder uit zijn bek vallen. Roodkapje belooft voortaan te luisteren, de dieren lachen de wolf uit en verjagen hem.

A.M. Lefèvre. Sprookjes van Grimm, Andersen en Perrault. Oegstgeest: Boek Specials Nederland, 2002
KB: 5194483
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Roodkapje    Roodkapje   

2019-04-11