Hoofdtekst
KOPPIGE WATERLANDERS
In 1781 maakte keizer Jozef II van Oostenrijk een diplomatiek speelreisje door ons land. Op een dag wilde hij naar Broek om zo'n echt Waterlands huisje te zien, maar de boerin wilde hem niet binnenlaten. "Ik heb net schoongemaakt", zei ze. "Maar het is de keizer", zei iemand van het deftige gezelschap. "Al was hij de burgemeester van Amsterdam, hij komt er niet in", antwoordde zij. En de keizer moest op de rug van een hovering klimmen om naar binnen te kunnen kijken.
Na de watersnood van 1916 ging koningin Wilhelmina naar het rampgebied. "Ik hield wel mijn hart vast", zei mij Kornelis ter Laan, die toen burgemeester van Zaandam was, "als ze over de wankele planken liep om de huizen te bereiken." Zo liep ze ook op de woning van een Waterlandse burgemeester af en ze wilde door de voordeur naar binnen gaan. De burgemeester echter versperde haar de weg met de woorden:
Alleen de dode en de bruid
Gaan door de voordeur in en uit.
en "de Willemien" moest door de achterdeur de grote boerderij binnengaan.
Die deur aan de voorzijde, geflankeerd door enkele ramen, was twee à drie voet (zes à negen decimeter) boven de begane grond en werd de "dooddeur" genoemd. Zij werd alleen gebruikt als de bruid het huis binnenkwam, als het bruidspaar het huis verliet en bij een begrafenis als het lijk naar buiten werd gedragen. Voor die gelegenheden werd een bijzonder trapje altijd in gereedheid gehouden, dat nergens anders voor gebruikt mocht worden.
In 1781 maakte keizer Jozef II van Oostenrijk een diplomatiek speelreisje door ons land. Op een dag wilde hij naar Broek om zo'n echt Waterlands huisje te zien, maar de boerin wilde hem niet binnenlaten. "Ik heb net schoongemaakt", zei ze. "Maar het is de keizer", zei iemand van het deftige gezelschap. "Al was hij de burgemeester van Amsterdam, hij komt er niet in", antwoordde zij. En de keizer moest op de rug van een hovering klimmen om naar binnen te kunnen kijken.
Na de watersnood van 1916 ging koningin Wilhelmina naar het rampgebied. "Ik hield wel mijn hart vast", zei mij Kornelis ter Laan, die toen burgemeester van Zaandam was, "als ze over de wankele planken liep om de huizen te bereiken." Zo liep ze ook op de woning van een Waterlandse burgemeester af en ze wilde door de voordeur naar binnen gaan. De burgemeester echter versperde haar de weg met de woorden:
Alleen de dode en de bruid
Gaan door de voordeur in en uit.
en "de Willemien" moest door de achterdeur de grote boerderij binnengaan.
Die deur aan de voorzijde, geflankeerd door enkele ramen, was twee à drie voet (zes à negen decimeter) boven de begane grond en werd de "dooddeur" genoemd. Zij werd alleen gebruikt als de bruid het huis binnenkwam, als het bruidspaar het huis verliet en bij een begrafenis als het lijk naar buiten werd gedragen. Voor die gelegenheden werd een bijzonder trapje altijd in gereedheid gehouden, dat nergens anders voor gebruikt mocht worden.
Beschrijving
Een keizer wil het huis van een boerin zien. De boerin wil hem niet binnen laten omdat ze net heeft schoongemaakt. De keizer moet op de rug van een hoveling om naar binnen te kunnen kijken. Jaren later wil een koningin het ra,pgebied bekijken waar een watersnood is geweest. Bij het huis van de burgemeester wil ze door de voordeur naar binnen gaan, maar de burgemester laat dat niet toe. Alleen doden en bruidsparen mogen door de voordeur naar binnen, met een bijzonder trapje dat alleen voor die gelegenheden gebruikt wordt.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in de Zaanstreek en Waterland. Zaltbommel 1975, p.11-12
Naam Overig in Tekst
Jozef II 
Jozef II 
Wilhelmina
Wilhelmina
Kornelis ter Laan
Kornelis ter Laan
Naam Locatie in Tekst
Oostenrijk
Oostenrijk
Broek
Broek
Waterland
Waterland
Amsterdam
Amsterdam
Zaandam
Zaandam
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20