ROODKAPJE370

In een klein dorpje aan de rand van een groot bos woonde eens, heel lang geleden, een mooi meisje. Ze was ook heel lief en gehoorzaam. Haar grootmoeder was dol op haar en overstelpte haar met cadeaus.
Op een dag kreeg het meisje weer een pakje van haar lieve grootmoeder. Ze maakte het papier voorzichtig open ... O, ze kon haar ogen bijna niet geloven! Een rood mutsje! Het mutsje stond haar zo goed dat de dorpelingen haar al snel een bijnaam gaven. Ze noemden haar voortaan Roodkapje!
De grootmoeder van Roodkapje woonde helemaal alleen aan de rand van het bos. Grootmoeder wist altijd een heleboel verhalen te vertellen. Roodkapje vond het heerlijk om naar haar te luisteren en ze ging zo vaak ze kon bij haar grootmoeder op bezoek.
Op een ochtend had haar moeder lekkere wafels gebakken.
- Breng dit mandje maar naar grootmoeder, Roodkapje. Grootmoeder voelt zich niet zo lekker, dus ze kan wel wat extra's gebruiken, zei moeder tegen haar dochtertje. En denk erom: goed op de weg blijven, hoor!
- Ik neem de kortste weg, zei het meisje tegen zichzelf.
Maar de kortste weg liep wel midden door het bos. Onderweg zong Roodkapje vrolijk met de vogels mee.
De stralen van de zon vielen door de bladeren van de oude eikenbomen en het meisje liep opgewekt voort. Ze wist niet dat elke stap die ze deed door iemand in de gaten gehouden werd. Plotseling verscheen er een hoofd vanachter een boom! De wolf!
- Hela, jongedame, waar gaat de reis naar toe?
Roodkapje had nog nooit een wolf gezien en ze antwoordde beleefd:
- Ik ga naar mijn grootmoeder.
- Zozo ... En meisje, vertel eens, woont je grootmoeder hier ver vandaan?
- Ze woont helemaal alleen in een klein huisje aan de rand van het bos, antwoordde Roodkapje.
De wolf liep nog een stukje met Roodkapje op en sloeg toen een ander weggetje in.
- Tot straks misschien, zei de wolf Ik heb haast.
Mmm, ik ga een kortere weg nemen, dacht hij bij zichzelf. Dan eet ik eerst dat oude mensje op en daarna het meisje. Wat een feest! Vreemde ontmoeting, hoor, dacht Roodkapje. Maar verder wijdde ze er geen gedachte meer aan.
Zoals hij al had verwacht, was de wolf sneller dan het meisje en kwam hij dus als eerste aan bij het huisje van grootmoeder.
- O, o! Nu is het nog gemakkelijker dan ik al gedacht had, zei hij. Kijk maar, ze slaapt ...
De wolf liep op zijn tenen onder haar raam door en klopte op de deur.
- Wie is daar? vroeg grootmoeder, die wakker geschrokken was.
- Uw kleindochter, Roodkapje, zei de wolf meteen heel klein stemmetje.
- Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open, zei grootmoeder.
De deur ging piepend open. Toen ze de wolf zag, begon de arme vrouw te gillen, maar het beest dook boven op haar en vrat haar met huid en haar op! De schurk was trots op zichzelf. Hij ging op de rand van het bed zitten en complimenteerde zichzelf met zijn duivelse plannetje.
- Nu is het meisje aan de beurt. Ik moet me nog haasten want ze kan elk moment hier zijn.
- Eens even kijken wat er in de klerenkast ligt. Ik heb een muts en een nachthemd nodig. Kijk eens aan! Zie ik er niet prachtig uit? Ik lijk wel een oud grootmoedertje. Sst, ik hoor iemand aankomen ...
De wolf keek snel uit het raam en zag Roodkapje voor de deur staan. Snel dook hij het bed in. Roodkapje klopte op de deur.
- Grootmoeder, bent u daar? Ik ben het, Roodkapje. Ik heb lekkere wafels en een pot boter voor u bij me.
- Ja, ja, trek maar aan het touwtje, de deur gaat vanzelf open ...
- Zeg, Minetje, vind jij ook niet dat grootmoeder vandaag zo'n vreemde stem heeft? Ik denk dat ze verkouden is, zei het kind. Roodkapje deed de deur open en ging naar binnen.
De boze wolf verstopte zich zo goed hij kon onder de dekens.
- Zet je mandje maar op tafel en kom dan even bij me, zei hij.
- Grootmoeder, ik ga een lekker kopie kruidenthee voor u zetten. Uw stems klinkt zo verkouden!
- Geef me eerst maar een kus, drong de wolf aan.
Het meisje gehoorzaamde. Ze liep naar het bed toe. Wie schetst haar verbazing toen ze haar grootmoeder zag liggen!
- Maar grootmoeder, wat hebt u een grote armen!
- Dat is om je beter te kunnen omhelzen, mijn kind.
- En wat hebt u een grote oren, riep het meisje uit.
- Dat is om je beter te kunnen horen, liefje.
- Maar grootmoeder, wat hebt u een grote ogen!
- Dat is om je beter te kunnen zien ...
- En van die grote tanden! zei Roodkapje ongerust.
- Dat is om je beter te kunnen opeten!
En op dat moment draaide de wolf zich om, sprong boven op het meisje en at haar op!
O, o, wat een goede vangst was dat! Ik heb nog nooit zo'n gelukkige dag meegemaakt, zei de wolf tegen zichzelf. Ik heb genoeg gegeten voor een hele maand. Toen ging hij in de schaduw van een oude boom liggen en viel meteen in slaap, zijn buikje dik en rond.
Maar hij snurkte zo hard dat een jager hem hoorde. De man sloop op zijn tenen naderbij. Toen hij het beest zag liggen begreep hij meteen wat er gebeurd was.
- Die lelijke wolf! Hij heeft grootmoeder opgegeten en misschien Roodkapje ook wel!
De jager had een groot mes bij zich en sneed de buik van de wolf in één beweging open.
- Kom eruit, dames! Wat een geluk dat ik toevallig net voorbij kwam.
Grootmoeder en Roodkapje leefden gelukkig nog. Ze haalden allebei diep adem en vielen toen in elkaars armen.
- Ik zal ervoor zorgen dat deze wolf nooit meer iemand kwaad kan doen, zei de jager lachend.
Nadat ze een paar wafels gegeten had en een grote kom warme melk gedronken had, was het tijd voor Roodkapje om weer op huis aan te gaan.
- Ik breng je wel naar het dorp, bood de jager aan.
- Dat lijkt me een goed idee, vriend, zei grootmoeder. En voortaan mag je nooit meer door het bos naar me toe komen, en je mag ook nooit meer met vreemden praten!
- Dat beloof ik, grootmoeder! antwoordde Roodkapje.

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Onderweg naar grootmoeder komt Roodkapje in het bos de wolf tegen, aan wie ze vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf gaat snel naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, kan binnenkomen, eet grootmoeder op, verkleedt zich als grootmoeder en gaat in bed liggen. Als Roodkapje aanklopt doet de wolf de stem van grootmoeder na, Roodkapje verbaast zich over de armen, ogen, oren en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De wolf snurkt in zijn slaap zo hard dat een jager gaat kijken, de wolf ziet, en zijn buik open snijdt waar Roodkapje en grootmoeder komen. Roodkapje belooft aan grootmoeder om nooit meer door het bos te gaan en niet met vreemden te spreken.

Gemma van Leeuwen. Wonderbaarlijke sprookjes. Chevron: Hemma, [1999]
KB: 5133031
Collectie Roodkapje/Karsdorp

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

K1832 - Disguise by changing voice.    K1832 - Disguise by changing voice.   

Ills Liliane Crismer

Roodkapje    Roodkapje   

Minetje    Minetje   

2019-05-09