Hoofdtekst
De zee ruischt om Texel. Duizenden jaren ruischt de zee al om Texel. Hij zingt er zijn geheimzinnig lied. Zijn lied van verre landen en avontuur. Van vreemde dingen en oude tijden.
De zee om Texel heeft veel gezien; weet veel te vertellen.
Er is veel gebeurd aan zijn blonde duinenkam.
Veel dat vergeten is; veel waar zelfs geen herinnering van over is.
Veel heeft hij verzwolgen ook. Duinen heeft hij opgeworpen maar dorpen en landen teruggenomen.
Was daar niet in oude tijden het rijke Westerend? Was het dorp de Westen niet een van de welvarendste dorpen op Texel? Koos het niet vier van de dertien schepen terwijl andere dorpen er samen maar vier kozen.
Waar is Westerend gebleven?
De zee heeft het verzwolgen.
De eeuwige golven komen er aanrollen over het breede strand en hun donkere stem zingt van verloren gegane dingen.
Er is geen dorp de Westen meer.
Alleen de herinnering er aan is gebleven en een paar ruwe steenbrokken wijzen de plaats aan waar vroeger, vroeger, het oude kerkhof was.
Er is niets meer dan de weemoedige herinnering.
Hier was eens Westerend. Hier woonden de stoere blauwoogige Friezen. Hier hebben ze geleefd, hier zijn ze gestorven. Hier hebben ze bemind en gehaat, gewerkt en gezorgd, gelachen en gezongen, gevreesd en gebeefd. Hier leefden eenmaal menschen.
Nu is er niets dan verlatenheid.
Nu is er alleen maar het verleden en de groote zee die aanrolt, aanrolt en zingt van dingen die eens waren.
Eens, in lang vervlogen dagen.
De zee om Texel heeft veel gezien; weet veel te vertellen.
Er is veel gebeurd aan zijn blonde duinenkam.
Veel dat vergeten is; veel waar zelfs geen herinnering van over is.
Veel heeft hij verzwolgen ook. Duinen heeft hij opgeworpen maar dorpen en landen teruggenomen.
Was daar niet in oude tijden het rijke Westerend? Was het dorp de Westen niet een van de welvarendste dorpen op Texel? Koos het niet vier van de dertien schepen terwijl andere dorpen er samen maar vier kozen.
Waar is Westerend gebleven?
De zee heeft het verzwolgen.
De eeuwige golven komen er aanrollen over het breede strand en hun donkere stem zingt van verloren gegane dingen.
Er is geen dorp de Westen meer.
Alleen de herinnering er aan is gebleven en een paar ruwe steenbrokken wijzen de plaats aan waar vroeger, vroeger, het oude kerkhof was.
Er is niets meer dan de weemoedige herinnering.
Hier was eens Westerend. Hier woonden de stoere blauwoogige Friezen. Hier hebben ze geleefd, hier zijn ze gestorven. Hier hebben ze bemind en gehaat, gewerkt en gezorgd, gelachen en gezongen, gevreesd en gebeefd. Hier leefden eenmaal menschen.
Nu is er niets dan verlatenheid.
Nu is er alleen maar het verleden en de groote zee die aanrolt, aanrolt en zingt van dingen die eens waren.
Eens, in lang vervlogen dagen.
Beschrijving
Alleen de herinnering is nog over aan het eens welvarende dorp de Westen op het Westerend van Texel. Op die plek woonden eens stoere Friezen met blauwe ogen.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 185-1586
Naam Overig in Tekst
Friezen 
Friezen 
Naam Locatie in Tekst
Texel
Texel
Westerend
Westerend
de Westen
de Westen