Hoofdtekst
Het aanleggen van wegen op Texel was in vroeger dagen een ding van beteekenis. Een zaak die nog al moeilijkheden opleverde.
Daar is nu b.v. de Hollewalsweg.
De kwestie was, die weg moest aangelegd worden, maar hoe zou hij loopen? Moest hij recht aan recht toe doorgetrokken worden of zou men hem zig-zag laten gaan? Slingeren en kronkelen?
Dat was een moeilijk punt.
De schepenen moeten er zeer lang over beraadslaagd hebben. Er moeten verscheidene vergaderingen aan gewijd zijn geweest, aan die Hollewalsweg.
Maar een besluit, ho maar ...
Nee, men kon het er niet over eens worden. De een wilde zoo de ander zus.
Tenlaatste heeft men de knoop maar doorgehakt. Er moet toch eens een eind aan de dingen komen. Je kunt als schepenraad van Texel toch maar niet lang en breed blijven doorredeneeren over die Hollewalsweg. Er is meer te bedisselen.
Er werd dus een besluit genomen, en wel het volgende:
Men zou een varken het veld injagen en de richting die het dier volgde zou ook de wegrichting zijn.
En zoo is het gebeurd.
Het varken ging, rechts, links, slingerslang, zoals die dieren plegen te doen, en de schepenen liepen achter het treuzelende beest aan en sloegen paaltjes in de grond.
Op het eind van de dag was het beest in Driehuizen en wou niet verder.
Nu, verder heeft men die weg dan ook niet aangelegd.
Maar van Den Burg af tot Driehuizen toe kronkelt ie door het Texelsche land als een lint in de wind en ieder weet nu hoe dat zoo gekomen is.
En wanneer u soms bij gelegenheid een Texelaar hoort zeggen, 't lijkt de Hollewalsweg wel, dan weet u wel wat er loos is. Dan gaat het over een of ander zaakje, dat nog al raar door elkaar gehutseld is.
Daar is nu b.v. de Hollewalsweg.
De kwestie was, die weg moest aangelegd worden, maar hoe zou hij loopen? Moest hij recht aan recht toe doorgetrokken worden of zou men hem zig-zag laten gaan? Slingeren en kronkelen?
Dat was een moeilijk punt.
De schepenen moeten er zeer lang over beraadslaagd hebben. Er moeten verscheidene vergaderingen aan gewijd zijn geweest, aan die Hollewalsweg.
Maar een besluit, ho maar ...
Nee, men kon het er niet over eens worden. De een wilde zoo de ander zus.
Tenlaatste heeft men de knoop maar doorgehakt. Er moet toch eens een eind aan de dingen komen. Je kunt als schepenraad van Texel toch maar niet lang en breed blijven doorredeneeren over die Hollewalsweg. Er is meer te bedisselen.
Er werd dus een besluit genomen, en wel het volgende:
Men zou een varken het veld injagen en de richting die het dier volgde zou ook de wegrichting zijn.
En zoo is het gebeurd.
Het varken ging, rechts, links, slingerslang, zoals die dieren plegen te doen, en de schepenen liepen achter het treuzelende beest aan en sloegen paaltjes in de grond.
Op het eind van de dag was het beest in Driehuizen en wou niet verder.
Nu, verder heeft men die weg dan ook niet aangelegd.
Maar van Den Burg af tot Driehuizen toe kronkelt ie door het Texelsche land als een lint in de wind en ieder weet nu hoe dat zoo gekomen is.
En wanneer u soms bij gelegenheid een Texelaar hoort zeggen, 't lijkt de Hollewalsweg wel, dan weet u wel wat er loos is. Dan gaat het over een of ander zaakje, dat nog al raar door elkaar gehutseld is.
Beschrijving
De schepenraad van Texel kon niet beslissen of de Hollewalsweg recht of kronkelend moest gaan. Omdat ze er niet uitkwamen, stuurden ze een varken en lieten ze de richting van het dier de loop van de Hollewalsweg bepalen. Het varken kronkelde allerlei richtingen op en wilde uiteindelijk niet verder gaan dan Driehuizen. Tot daar is de weg dan ook aangelegd.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 190-191.
Naam Overig in Tekst
Hollewalsweg 
Hollewalsweg 
Naam Locatie in Tekst
Texel
Texel
Den Burg
Den Burg
Driehuizen
Driehuizen