Hoofdtekst
De menschen die in Westeel woonden waren zeer hoovaardig. Ze leefden er maar op los en deden of er geen eeuwigheid bestond. Ze hielden het met wijntje en Trijntje maar de kerk wisten ze niet te vinden. Ze lachten wat om goed en kwaad en deden net wat hun hartje begeerde. En dat was niet veel bijzonders.
Maar er kwam een eind aan. De zee was daar om hen een toontje lager te doen zingen.
Op een keer, 't was ten tijde dat de Dionysiusvloed de kusten van Oost-Friesland teisterde, braken de dijken door en geheel Westeel werd verzwolgen.
Nu waren de verwaten inwoners in nood. Nu zagen ze dat er geheime machten waren. Nu beseften ze hun eigen kleinheid en een groot gevoel van schuldbewustzijn kwam in hun nog niet geheel verstokte hart. Ze schreiden ach en wee en beloofden beterschap voortaan.
En zie, het gelukte hen allen het veege lijf te redden.
Behalve een. Eén was er wiens hart zoo verstokt was dat hij zelfs in deze vreeselijke ure dezelfde verwaten zwetser bleef. Schuldgevoel? In zijn hart? Kun je denken. Moest je net bij den bakker van Westeel komen.
Ik vluchten? zwetste hij. Wat kan mij gebeuren? Ik blijf hier totdat de visschen in mijn oven zwemmen en totdat mijn brood tot steen geworden is.
Zoo'n verstokte kerel was die bakker van Westeel.
Maar hij kreeg zijn trekken thuis. Het water vloeide zijn oven binnen en zijn brooden werden tot steenen.
En toen wou hij weg hè, maar het was te laat. De zee had reeds al het land overstroomd en nergens was meer een vast punt te vinden.
Jammerlijk is die bakker dan ook verdronken en er zou niemand zijn die nog iets van hem afwist als niet nog heden ten dage in Marienhafe de steenen brooden te zien waren.
Maar er kwam een eind aan. De zee was daar om hen een toontje lager te doen zingen.
Op een keer, 't was ten tijde dat de Dionysiusvloed de kusten van Oost-Friesland teisterde, braken de dijken door en geheel Westeel werd verzwolgen.
Nu waren de verwaten inwoners in nood. Nu zagen ze dat er geheime machten waren. Nu beseften ze hun eigen kleinheid en een groot gevoel van schuldbewustzijn kwam in hun nog niet geheel verstokte hart. Ze schreiden ach en wee en beloofden beterschap voortaan.
En zie, het gelukte hen allen het veege lijf te redden.
Behalve een. Eén was er wiens hart zoo verstokt was dat hij zelfs in deze vreeselijke ure dezelfde verwaten zwetser bleef. Schuldgevoel? In zijn hart? Kun je denken. Moest je net bij den bakker van Westeel komen.
Ik vluchten? zwetste hij. Wat kan mij gebeuren? Ik blijf hier totdat de visschen in mijn oven zwemmen en totdat mijn brood tot steen geworden is.
Zoo'n verstokte kerel was die bakker van Westeel.
Maar hij kreeg zijn trekken thuis. Het water vloeide zijn oven binnen en zijn brooden werden tot steenen.
En toen wou hij weg hè, maar het was te laat. De zee had reeds al het land overstroomd en nergens was meer een vast punt te vinden.
Jammerlijk is die bakker dan ook verdronken en er zou niemand zijn die nog iets van hem afwist als niet nog heden ten dage in Marienhafe de steenen brooden te zien waren.
Onderwerp
VDK 0751E* - De stenen broden 
VDK 0751E* - De stenen broden 
ATU 0751G* - Bread Turned to Stone.
ATU 0751G* - Bread Turned to Stone.
Beschrijving
De mensen in Westeel leefden losbandig. De zee maakte daar een einde aan en verzwolg bijna heel Westeel. Iedereen kwam tot schuldbesef en beloofde verbetering, behalve de bakker. Hij wilde niet vluchten en daarom vloeide het water zijn oven binnen en werden zijn broden stenen. Toen wilde hij wel weg, maar het was al te laat.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 238-239.
Naam Overig in Tekst
Dionysiusvloed
Dionysiusvloed
Trijntje
Trijntje
Naam Locatie in Tekst
Westeel
Westeel
Oost-Friesland
Oost-Friesland
Plaats van Handelen
Westeel
Westeel