ENGELB_11_006

Engberink: joa, dat he’k ook en doe was d’r bie ouns ook en dood en wat mien halfbreur was, den har de kist d’r vuur maakt, dat warn ook leu, dee niks meer hadn zie wördn duur de gemeente begraavn, meer dee nöaste noabers doarvan. dee môsn hem ’s oaves in de kist legn, den een hetn S. en den kwam oet Soasel en den aander was ene N. ’n Voegel zeedn ze aaltied, den ooldn har nog zon schoapnvel oonder ’n jas, ’t was nen haandelsman ook nog, he gung oaweral hen, mer den keerl was dan dood en doe kwam ze ’s oavnds bie ouns en zee woln de kist ôphaaln en doe zeg M. teegn mie, nô goa ie met, zeg he en doot den de wratn mer es met, zeg he, want doar warn toch gen nöaste familie, bie andre leu kô’j dat nog nie-es zo doon, woar de nöaste familie almoal bie was en ik heb d’r dan good owwer hen estrekn met beare haandn en zes wekke later wa’k ze al kwiet en ik heb d’r nooit ginne wier krîegn.
Ik: Gelöaw ie d’r in of nich?
Engberink: Dat mö’j wa geleuvn, umdat ik ’t metmaakt har. God ik har bei dee leu wa vaker west, want wat mien halfzuster was, wie hadn doar vrower bie ouns ok wa wat wônn; a’j ear nich wat brachn, dan gafn ze ook niks, want d’r warn d’r wa meer, dee dan zundaagns of zo, al was ’t mer ’n fleske melk of wat dan ook dat ze nog iets anders d’r vuur hadn of wat etn henbrengn en da’k d’r wa west har, dee steul dee ze hadn dee paar steul hadn ze zölfns matn ôp maakt, almoal aarmood, nouw, den heb ik ze metdoan en he hef ze ook metnömn, ik heb d’r nooit gen wierzeen.

TM 4302 - Volksgeneeskunde    TM 4302 - Volksgeneeskunde   

Wratten verdwijnen door met ze over een lijk te strijken.

Collectie Engelbertink, verslag 11, verhaal 5 (Archief Meertens Instituut)

Saasveld    Saasveld