Hoofdtekst
Kl.H.: n Kaploan, dat is no a lang leedn, den zat ok moal op nen oavnd bie ouns en wie proatn alns nog wa in en oet owwer vrower, doar mog ik nog wa gearn met proatn, den was goed bij, verstaandig, doar ko’j ok met proatn en doe war t later, t was n uur of tien, doe zer he, nu moet ik toch wel eens weg, dat vertöl he mien later dan. En he koump an de pastorie en no zeg dee pastoor, jij bent ook niet vroeg, Nee ik ben bij Klein Haarhuis, dat was gezellig met dat kletsen. Ja maar, zo en zo, het meisje van den en den, daar moet u direct naar toe, dat is helemaal overstuur, dat vraags speciaal naar u en zij konden er geen huis mee houden, in t ber oet ber, en niks aands as schreeuwn en schreeuwn. Ik ben er naar toe gegaan, zeg he, ik kwam er zeg, wat is er? Nu moet u wel rustig zijn. En alvedan. Ik heb, zeg he, een kruisje gemaakt, zeg he, op haar voorhoofd, ik heb, zeg he, een paar onze vaders gebeden en nou moet je stil wezen, nou moet je slapen, het hele huis maak je op stelten, nou moet t afwezen. Afgeloopn niks wier heurd, he har d’r niks an beginn köant. wat is dat dan? Ik weet het ook niet, zeg he, wat daar nou is. Later doe zer he dat, ik heb dat en dat meegemaakt.
Beschrijving
Kapelaan bezweert onrustig meisje door maken van kruisje op voorhoofd en gebed.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 12, verhaal 7 (Archief Meertens Instituut)