YPFOE135 - Tegare, maat!

Tegare, maat!
En út de tyd dat eigeluk ut bijgeloof un groate rol speulde ontstonde der ok ferhalen fan minsen dy fooral in de iensumheid wat beleefde. Je had natuurluk ontsettend feul jutters. Jutters die nacht en dag bij slecht en knap weer na strân toë skarrelde. In Ballum is nog ut ôde ferhaal bekend fan un simpele die allien, helemaal allien na strân toë trok. En de maan skeen helder. Maar de wolken die kwamme der steeds weer foor, en nou reisde y met syn skâd na 't strân. En dat skâd waar him fe'trouwd. Maar as er dan weer un wolk foor de maan kwam, dan waar't mis. Want dan kwamme de angsten bij him op en nou docht y: Ja, nou bin 'k maar meer allien. Hoe moet ik dat redde? Maar dan kwam de maan der weer bij en ut skâd waar der weer, fanself. En doë sei y: 'Tegare, maat! Tegare! Dou moste bij mij blieuwe!'En dat waar foor him un rustpunt. En soadoënde . (Ballum, Amelân).

Een eenvoudige, eenzame man gaat 's avonds alleen naar het strand. Hij loopt met zijn eigen schaduw mee over het strand, en die schaduw is hem vertrouwd. De maan schijnt helder, maar de wolken komen voor de maan. De man is zijn schaduw kwijt en wordt angstig en benauwd. Als de maan weer tevoorschijn komt, is de schaduw eveneens terug. Die schaduw stelt de man gerust door te zeggen: "Kop op man, je moet bij me blijven!" En dat is voor de man een rustpunt.

Y.Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske Folksferhalen. Baarn (etc.) 1979, p. 143

Zomer 1971

Ballum    Ballum   

2013-03-01 14:46:20