VODA_025_02

Het is misschien wel meer dan honderd jaar geleden dat ‘s, in een kerstnacht, een speelman met een viool onder de arm, van het ene dorp naar het ander wandelde. Het zandpad waarover die liep, was hard bevroren. En z’n voetstappen klonken hol en ijl in de stilte van de nacht. Hij was moe, de speelman, en hij was vastbesloten om bij de eerstvolgende boerderij een onderkomen te vragen voor de nacht. Want den volgende dag moest hij fit zijn. Dan was het eerste kerstdag, en gewoonlijk meer te verdienen dan andere dagen. Want kerstliedjes speulen op z’n viool, ging er altijd wel in en stemde de mensen mild en gul.
Eindelijk kwam die bij een boerderij aan. Hier zou die om onderdak vragen. Maar hoe ie ook op de deuren en ramen klopte, niemand deed open. Zelfs niet toen de erfhond luid blaffend begon aan te slaan en rukte zijn ketting probeerde los te komen. Juist wilde de speelman teleurgesteld zijn weg vervolgen, toen die tegen de gevel van een boerderij een ouwe weefstoel zag staan. Hij besloot van deze stoel gebruik te maken, om even uit te rusten. Gedachteloos begon die wat op z’n viool te tokkelen, om te controleren of het instrument nog goed gestemd was. Maar nauwelijks hadden de eerste tonen geklonken, of daar begon de weefstoel te bewegen. En nog voor de speelman eraf kon stappen, verhief zich van de aarde, zweefde hoger en hoger, om daarna met een fikse vaart door het luchtruim te klieven, de speelman in zijn vlucht meenemend. Dat deze zeer geschrokken was, en in panische angst om hulp schreeuwde, behoefte wel geen betoog. Maar desondanks, dacht die toch het meeste aan zijn viool, die hij stevig in zijn armen gekneld hield. Het leek de speelman wel uren toe, maar het kunnen slechts enkele minuten geweest zijn, toen de stoel plotseling stilstond en langzaam begon te dalen. En even later stond de stoel weer op de hare. Nu zag de speelman ook, waar hij terechtgekomen was. Op den Heksenberg. En daar waren de heksen juist bezig met het vieren van hun heksensabbat. Ongetwijfeld waren zij het geweest die hem hadden horen spelen en hem naar de heksenberg getrokken hadden. Want heksen, die liever dansten op de maat van muziek, die konden een violist natuurlijk best gebruiken. Ze dwongen de speelman dan ook om te spelen. Steeds sneller en sneller, tot het zweet hem van zijn voorhoofd gutste. Hoewel hij doodvermoeid raakte, durfde hij niet op te houden met spelen. Maar plotseling, schoot hem een reddende gedachte te binnen. Midden onder het spelen van een wild dansnummer, schakelde die over op ‘Stille Nacht, Heilige Nacht’. En daarmee verstoorde hij het hele heksenspel. Want bij het horen van die melodie, stoven de heksen uiteen, en vluchten naar alle kanten. En even later stond de speelman eenzaam en alleen op de Heksenberg. De weefstoel was verdwenen. Waarschijnlijk had een van de heksen deze op haar vlucht meegenomen. De speelman dankte onze Lieveheer dat die er zo goed afgekomen was, en vervolgde even later rustig z’n weg. Maar deze kerstnacht zal die wel nooit vergeten zijn.
Dit verhaal heb ik op mogen tekenen in het plaatsje Mierlo.

SINSAG 0503 - Die gestörte Hexenversammlung (Tanz, Mahlzeit).    SINSAG 0503 - Die gestörte Hexenversammlung (Tanz, Mahlzeit).   

Op een kerstnacht klopt een violist bij een boerderij aan om onderdak te vragen. Er blijkt niemand thuis te zijn. Wanneer hij op een weefstoel gaat zitten om zijn viool te stemmen, zweeft de stoel weg. De violist komt zo terecht op de Heksenberg, waar de heksen hem dwingen om voor hen te spelen. Ten slotte speelt hij een kerstlied, waarop de heksen wegvluchten.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

Kerstnacht    Kerstnacht   

Stille Nacht, Heilige Nacht    Stille Nacht, Heilige Nacht   

Mierlo    Mierlo   

Heksenberg    Heksenberg