VODA_027_06

- …..
- Ik heb dus inderdaad… ik dacht dat. Ik dacht dat ’t mijn eigen fantasie was, nu. Toen geloofde ik ‘t, toen was ik een jaar of vier. En in het eendjespark stond een grote berk en die liep uit met vier takken en middenin was gras gaan groeien. Dus dat was zo’n hele ouwe berk. En mijn vader tilde ons iedere keer op als we daar de eendjes gingen voeren om te kijken na… naar de kabouters, zoals hij zei. En mijn broertje zei: “Ik zie niks.” Maar op een gegeven dag zag ik ze wel. Ik zag ze op en neer rennen met kruiwagentjes. Zoals een kind dat denk, hè, kruiwagentjes en eh… bakkerswagentjes en eh… met molensteentjes en eh… ze waren druk… druk in de weer. En ik brulde: “Ik zie kabouters!” Is nooit serieus genomen. Nu geloof ik het ook niet meer, maar toen op dat moment d’ zag ik ze echt.
- Maar de mensen waar u mee praatte die… die… die meiden waar u ‘t over had…
- Ja?
- … hadden die zo ook nooit gezien, kabouters?
- Nee, nooit. Ik heb d’r nooit over gehoord.

In een oude berkenboom in een park zouden kaboutertjes wonen. Tussen vier uitstaande takken was gras gaan groeien en daar renden ze rond met kruiwagentjes, bakkerswagentjes en molensteentjes, druk in de weer.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

Maastricht    Maastricht