Hoofdtekst
“Ja maar,” zag Lieënke “dao bis doe al zoea lang veur aan ’t spare. Wannieër kump daen ajen daag?’’
“Ja, kan vreug zien, ‘t kan laat zien, maar dae kump ’ne kier. Dae is ’ne kier hie, eer det v’r det zelf wete.
En eh… “Jao good.”
“En noe pas op,” zaet… zaet e “des se mich aan det geld neet aan geis.”
En eh… dus dan ging dat geld weer die sok in en werd in het bedstro verstopt.
Eh… o… moet ik nog even vertellen dat in Montfort, daar was iemand [vliegtuig komt over] die schreef zich ‘Daag’, d..f… familienaam Daag. En omdat die man ook al zoons had die ook in Montfort getrouwd waren, noemde men hem ‘d’n ajen Daag’, d… ‘de oude Dag’. En deze man die had het niet breed en z’n… z’n zoons ook niet, en eh… dan ging hij zich eh… waar hij meende dat eh… mensen meer welgesteld waren, daar ging hij zich wel eens ‘ne keer iets vragen. En zo kwam hij ook voor de zoveelste keer in het dorpje Haaren terecht. En dan kwam hij bij Lieënke [geluid van koffiekopje] en hij klopte aan en hij zei: “Nou Leentje, hie… hie bun ich weer. Ich bun lang neet mier hie gewaes. Ich kóm ens kieke of ze ein kleinigheid veur mich höbs.”
“Jao,” zei Leentje “ik ken je niet meer. Wie ben je eigenlijk?”
“Maar! Ich bun d’n ajen Daag, van Mofert.”
“Oòò,” zag Lieënke “bis doe d’n ajen daag?”
“Jao, jao, ich bun d’n ajen Daag.”
“O, dan wach,” zaet ze “dao haet Sjang mich zoeë dök [= vaak, dikwijls] euver gekald [= gepraat]. Dan höb ich get veur uch.”
En eh… Leentje dae… de alkoof in en eh… ’t bedstro gewroet en daar kwam zij met de sok geld d’r uit en stelde die heel triomfantelijk de ouwe Dag ter hand. En eh… de ouwe Dag die eh… bedankte Leentje heel hartelijk en eh… hij dacht eh…: vertrek maar eer Sjang thuiskomt.
En toen eh… de man thuiskwam, dan kwam Leentje hem heel blij tegemoet en zei: “Noe bis se altied op mich aan ’t sjoebe [= mopperen] en dan zaes se: m’n möt dich alles drie kere zegge, doe duis oet dien eige noeajt nieks. Maar noe höb ich ens get gedaon was te gaer höbs. Was se…wat… det… waor se mich nieks van gezag höbs. Ich heb d’n ajen daag ’t geld gegaeve.”
“Wat?!” zag Sjang.
“Jao, jao, v… d’n ajen daag dae is hie gewaes. D’n ajen daag van Mofert.”
Wie ’t toen wiejer gegange haet, ja, det eh… zaet ’t verheulke neet.
[Gelach.]
Onderwerp
AT 1541 - For the Long Winter   
Beschrijving
Nu woonde er in Montfort een man die ‘Dag’ van achteren heette. Omdat zijn zoon ook ‘Dag’ heette, werd de vader ‘de oude Dag’ genoemd.
De oude Dag had het niet breed en hij besloot bij het oudere echtpaar aan te kloppen om te vragen of ze een kleinigheid voor hem hadden. Alleen de vrouw was thuis. Zij herkende de man die voor de deur stond niet en vroeg hem wie hij was. Toen de man zich voorstelde als ‘de oude Dag’, gaf ze hem al het spaargeld mee. Dat was immers bedoeld voor de oude dag. Toen haar man thuiskwam, vertelde de vrouw hem trots wat ze had gedaan.
Bron
Commentaar
Naam Overig in Tekst
Lieënke   
Leentje   
Sjang   
de oude Dag   
d'n ajen Daag   
Naam Locatie in Tekst
Nederland   
Duitsland   
Gelre   
Kleef   
Montfort   
Mofert   
Melick   
Herkenbosch   
Haaren   
Plaats van Handelen
Haaren   

