Hoofdtekst
[Tikkende klok op de achtergrond.]
Meneer, ik gao je vertel’n van de zwevende vrouw’n, want daor op de val was ’t in die dagen ’ne rare boel. Veel mensen kwamen in donkere nachten liever nie langs de valput. Moeder die het ons es verteld dat d’n ouwen De Poter, een beroepsvisser die ik zelf nog goed gekend hen, op een nacht es hele vreemde ding’n meegemaakt het.
De valput, u zalt ‘m wel ken’n, die was in m’n kinderjaoren groter dan nu ’t geval is en daor zat veel paling op.
Poter die had det putje gepacht en op een winderige, late najaarsavond, dan loopt de paling in de regel ’t beste, staat ie in z’n bootje, tegen de kant, mee ’n kruusnette te vissen.
Nu was Poter een onverschillige vent die nergens bange voor was. Maor hij schrok toch even toen die omkeek en vlak achter ‘m onverwachts twee vrouw’n zag staan, eelmaol in zwarte boeren rouwkleding, mee witte mutsen op. ’t Za zo tegen middernacht geweest zien en op dat ure kon je daor bie de valput nog moeilijk vreemde bezoeksters verwacht’n. Althans, Poter wist nie wie ze waren.
“Jie ben nog zo laat op stap,” zegt Poter om de vervelende stilte te verbreken. Maor die krieg geen antwoord. Wel ziet ie da ze ‘m aanstaarden en da liekt ’t wel of d’t ‘r uit ‘r ogen een groen, glanzend licht uutstraald.
“Je bent zeker nie uit de buurte?” zegt Poter weer, die z’n eigen toch wat ongemakkelijk gaat voel’n. Weer geen antwoord, maar wel komen ze bie iedere s.. vraag een stap korter bie.
“’k Weet nie wa gij [….],” zegt Poter, “maar a je dan geen antwoord willen geven, dan he ‘k toch maor liever da je weggaot.” En weer komen ze ‘n stap korter bie en staon z’ haost in z’n bootje. En zo’n harde kon Poter nie wezen of de schrik sloeg ‘m zodanig om ’t hart, hè, dat die z’n kruusnet snel ophaold’n en mee ’n sprong, tussen de beide figuren deur, d’n diek op vloog om zo gauw mogelijk thuus te geraken.
Now mos die, omdat d’n diek omheind was [geblader], voor ’t grazende vee overdag, ’n overstapje beklim’n, waor die, nu toch wel bange woord’n, nog even mee z’n kiel in beklemd raakt. D’r over gekom’n kiekt ie achter ‘m en da ziet die de vrouw’n, die over ’t touwoverstapje heen zweven, en ‘m mee ’n vreemde gil en een blauwe vlamme achter zich in ’t donker van de nacht oplosten.
“Noe,” zei Poter later, “je weer er wel, mensen, da ‘k nie gauw bange ben, maar rillend van angst ben ’k die nacht in m’n bed gekropen. Wat ‘t precies geweest is, ik weet ’t nie. Maar al waren ‘t dan mensengedaant’n, ‘k geloof nooit da ze van vlees en bloed waren.”
Meneer, ik gao je vertel’n van de zwevende vrouw’n, want daor op de val was ’t in die dagen ’ne rare boel. Veel mensen kwamen in donkere nachten liever nie langs de valput. Moeder die het ons es verteld dat d’n ouwen De Poter, een beroepsvisser die ik zelf nog goed gekend hen, op een nacht es hele vreemde ding’n meegemaakt het.
De valput, u zalt ‘m wel ken’n, die was in m’n kinderjaoren groter dan nu ’t geval is en daor zat veel paling op.
Poter die had det putje gepacht en op een winderige, late najaarsavond, dan loopt de paling in de regel ’t beste, staat ie in z’n bootje, tegen de kant, mee ’n kruusnette te vissen.
Nu was Poter een onverschillige vent die nergens bange voor was. Maor hij schrok toch even toen die omkeek en vlak achter ‘m onverwachts twee vrouw’n zag staan, eelmaol in zwarte boeren rouwkleding, mee witte mutsen op. ’t Za zo tegen middernacht geweest zien en op dat ure kon je daor bie de valput nog moeilijk vreemde bezoeksters verwacht’n. Althans, Poter wist nie wie ze waren.
“Jie ben nog zo laat op stap,” zegt Poter om de vervelende stilte te verbreken. Maor die krieg geen antwoord. Wel ziet ie da ze ‘m aanstaarden en da liekt ’t wel of d’t ‘r uit ‘r ogen een groen, glanzend licht uutstraald.
“Je bent zeker nie uit de buurte?” zegt Poter weer, die z’n eigen toch wat ongemakkelijk gaat voel’n. Weer geen antwoord, maar wel komen ze bie iedere s.. vraag een stap korter bie.
“’k Weet nie wa gij [….],” zegt Poter, “maar a je dan geen antwoord willen geven, dan he ‘k toch maor liever da je weggaot.” En weer komen ze ‘n stap korter bie en staon z’ haost in z’n bootje. En zo’n harde kon Poter nie wezen of de schrik sloeg ‘m zodanig om ’t hart, hè, dat die z’n kruusnet snel ophaold’n en mee ’n sprong, tussen de beide figuren deur, d’n diek op vloog om zo gauw mogelijk thuus te geraken.
Now mos die, omdat d’n diek omheind was [geblader], voor ’t grazende vee overdag, ’n overstapje beklim’n, waor die, nu toch wel bange woord’n, nog even mee z’n kiel in beklemd raakt. D’r over gekom’n kiekt ie achter ‘m en da ziet die de vrouw’n, die over ’t touwoverstapje heen zweven, en ‘m mee ’n vreemde gil en een blauwe vlamme achter zich in ’t donker van de nacht oplosten.
“Noe,” zei Poter later, “je weer er wel, mensen, da ‘k nie gauw bange ben, maar rillend van angst ben ’k die nacht in m’n bed gekropen. Wat ‘t precies geweest is, ik weet ’t nie. Maar al waren ‘t dan mensengedaant’n, ‘k geloof nooit da ze van vlees en bloed waren.”
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
Beschrijving
Een man die ’s avonds laat op paling aan het vissen is ziet opeens twee vrouwen achter zich staan. Ze dragen rouwkleding, uit hun ogen straalt groen licht en ze zeggen niks. Maar ze komen wel steeds dichterbij. De man springt van zijn bootje, de wal op en gaat er in paniek vandoor. De vrouwen zweven over een omheining heen en verdwijnen met een gil en een blauwe vlam in de nacht.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Motief
E587.5 - Ghost walk at midnight.
E587.5 - Ghost walk at midnight.
Naam Overig in Tekst
De Poter
De Poter