VODA_040_17

Toen een tijdje geleed’n de buur’n bij elkaar kwaam’n om te overlegg’n wat ‘r gebeur’n moes nu Egbert Kachelpiepien gestorv’n was, kwam Geiert Rakhorst d’r ook als naorber bijzitt’n. Wat ’n buurman die noem’n ze daar ‘n naorber. Maar, hij zette zo ’n benauwd gezicht dat de andere buur’n al gauw vroeg’n wat ‘m scheelde. Hij zei dat ie zo’n last van worm’n had. Dat ie bang was, hij kon nog wel ’s helemaal opgevreet’n word’n. Foei, foei! Daar schrokk’n de buur’n toch wel van. Maar, zoals ’t altied is, de één zien dood, is de ander zien brood. Nou Egbert Kachelpiepien dood was, moest ‘r toch ook angezegd worden. En Jaap van Rechten, die was al zo oud dat hij zelf eigenlijk niet meer wist hoe oud of ie ook wel was. Daarom zei Jaap teeg’n Rakhorst, dat hij dat anzegg’n maar van ‘m moes overneem’n. Dan kwamp ‘m meteen wel van zijn worm’n af. Pier’n zegg’n ze daar. Want die dingen hebb’n ’n hekel an stevige borrel. Gai zien vrouwe was an de zuinge kante. Dus een zakcent voor ’n borrel was d’r voor Gait nie bij. Hoewel hij mirakel graag een slokkie lust’n, volgens zien vrouwe. De andere buur’n zeid’n: “Och, dat gaan aanzegg’n is net wat voor Gait, want daor in de omtrek, daar staan wel achttien cafés. En ah’je da gaat aanzegg’n krijg je ’n borrel voor de moeite. “Ja,” zei Gait, “Jao, da doe’k dan.” Zodat, as de ene dood is ik weer ’s d’r ene drink’n kan op de gezondheid van de andere.” Zo ging Gait anzegg’n dat Egbert Doorneweerd dood was, die ze altijd kachelpiepien numen omdat hij rook’n as ’n schoorsteen. Hij was nu overleed’n. In de gauwigheid had ie een stuk of vijf cafétjes bij langs geweest. Dat kon hij, an zijn binnenkant, al knap weet’n. Hij werd al warm onder vest. Omdat zien vrouw zuinig was, was Gait niet gewend om sl… sterke drank te drink’n. Hij dacht dat as ie eerste de meest cafés nam voor ’t anzegg’n, hij wis nie meer over kon koom’n. En daarom ging hij eerst maar naar Van Werven, de notaris. De zon scheen lekker op de voordeur en Gait ging met de rugge d’r tegenaan staan. Omdat ie niet zo helder in de kop meer was, hoord’n ‘eh niet dat Aaltje, de meid, de deur n… de deur lostrok. En Gait smaksen languit in de gang. Aaltie schrok erg en vroeg hoe of dat toch kwam dat ie zo’n lelijke val maakt’n. Gait zei dat ’t kwam omdat zij de deur zo hard lostrok. Maar Aaltie zei dat zie toch niet help’n kon. “Wat?”, zei Gait, “Kun je ’t nie help’n? Dan zeg ik ook niet wie of ‘r ‘esturv’n is. En hij weg, weer naar ’n ander café toe. Hoe lange of hij daar aan ’t aanzegg’n ‘eweest is weet ’t niet. Maar in ieder geval welle genoeg om van zijn pier’n af te koom’n.

TM 4302 - Volksgeneeskunde    TM 4302 - Volksgeneeskunde   

Na een overlijden in het dorp wordt er onder de buren een nieuwe aanzegger aangewezen. Deze man had last van wormen. Door de vele borrels die hij ontving bij het aanzeggen, is hij van zijn wormen afgekomen.

Radioprogramma Vonken onder de as (NOS)

Egbert Kachelpiepien    Egbert Kachelpiepien   

Gaiert Rakhorst    Gaiert Rakhorst   

Geiert Rakhorst    Geiert Rakhorst   

Jaap van Rechten    Jaap van Rechten   

Egbert Doorneweerd    Egbert Doorneweerd   

Van Werven    Van Werven   

Aaltje    Aaltje