Hoofdtekst
HET ONBEKENDE WILD
Er was eens een jager die in lange tijd geen enkel stuk wild had geraakt en zijn heer wilde hem daarom ontslaan. Wanhopig liep de jager op een dag door het veld toen er plotseling een deftig geklede heer voor hem stond, die hem vroeg wat hem scheelde. De jager vertelde het en de vreemde heer lachte luid.
"Waarom lach je en houd je me voor de gek?" vroeg de jager. "Doe dat nog eens en ik jaag je een kogel door je lijf."
Toen lachte de heer nog meer en zei: "Een kogel van jouw?! Het moet wel een bijzondere jager zijn die mij op drie pas afstand treffen kan en jij bent immers maar een zondagsjager."
"Dat zeg je niet voor de tweede keer," riep de jager woedend, legde aan en schoot.
De vreemde heer lachte nog steeds en zei, terwijl hij de kogel teruggaf: "Daar heb je de kogel terug, die deugt niet."
De jager schrok zich een ongeluk, maar de vreemde heer zei: "Laat mij maar eens schieten. Zie je daar in de verte die mus op de kerktoren zitten? Die schiet ik voor je naar beneden."
"Doe dat als je kunt," spotte de jager. "Ik kan die mus amper zien."
Op hetzelfde ogenblik knalde het schot en de mus viel dodelijk getroffen neer.
"Zo zou je ook kunnen schieten," vervolgde de heer, "en kunnen raken wat je maar wilt, zelfs zonder het te zien. En als je het niet zien kan, dan mag het nog zo ver zijn verwijderd, raken doe je het, als je alleen maar je handtekening zet en akkoord met mij maakt voor zeven jaar. Ik verlang alleen maar je ziel."
"Goed," sprak de jager, "ik vind het best, op voorwaarde dat je mij altijd kan zeggen wat ik schiet."
"Toegestaan," antwoordde de vreemde heer en de jager tekende op een papier zijn naam met bloed.
Zeven jaar lang schoot de jager dat het een wonder was om te zien en hij kreeg van zijn heer een hoger loon dan welke jager ook ter wereld. Toen echter de voorlaatste dag aanbrak was hij treurig gestemd, want hij vreesde dat de duivel hem de volgende dag zou komen halen. Zijn vrouw bemerkte wel dat hem iets erg hinderde en ze vroeg wat het was. Na lang aarzelen bekende hij dat hij met de duivel een verdrag had gesloten onder voorwaarde dat de duivel hem altijd zou kunnen zeggen wat hij schoot, ook als het wild nog tamelijk ver weg was.
"Dan kan ik je helpen, beste man," lachte de vrouw. "Ga maar gerust jagen, maar schiet niet zonder te vragen wat het is dat je raken wilt."
Dat beloofde de jager en toen hij weg was trok de vrouw al haar kleren uit, bestreek haar hele lijf met stroop en rolde zich toen om en om in een opengesneden veren bed, zodat ze meer op een vogel dan op een mens leek. Toen ging ze het veld in en sprong daar in het rond. Het duurde niet lang of de jager kwam in de verte met de duivel aangelopen.
Die zag het wonderlijke pluimdier en riep tegen de jager: "Schiet! "
"Wat is het dan?" vroeg de jager.
De duivel keek en keek, maar hij wist niet wat het was.
Eindelijk sprak hij beschaamd: "Waarachtig, ik weet het niet."
"Ha, ha, ha," lachte de jager, "dan is ons verdrag verbroken."
De duivel verdween en van hem bleef niets over dan stank. En de vrouw lachte nog luider en omarmde haar man die voorgoed was gered.
Er was eens een jager die in lange tijd geen enkel stuk wild had geraakt en zijn heer wilde hem daarom ontslaan. Wanhopig liep de jager op een dag door het veld toen er plotseling een deftig geklede heer voor hem stond, die hem vroeg wat hem scheelde. De jager vertelde het en de vreemde heer lachte luid.
"Waarom lach je en houd je me voor de gek?" vroeg de jager. "Doe dat nog eens en ik jaag je een kogel door je lijf."
Toen lachte de heer nog meer en zei: "Een kogel van jouw?! Het moet wel een bijzondere jager zijn die mij op drie pas afstand treffen kan en jij bent immers maar een zondagsjager."
"Dat zeg je niet voor de tweede keer," riep de jager woedend, legde aan en schoot.
De vreemde heer lachte nog steeds en zei, terwijl hij de kogel teruggaf: "Daar heb je de kogel terug, die deugt niet."
De jager schrok zich een ongeluk, maar de vreemde heer zei: "Laat mij maar eens schieten. Zie je daar in de verte die mus op de kerktoren zitten? Die schiet ik voor je naar beneden."
"Doe dat als je kunt," spotte de jager. "Ik kan die mus amper zien."
Op hetzelfde ogenblik knalde het schot en de mus viel dodelijk getroffen neer.
"Zo zou je ook kunnen schieten," vervolgde de heer, "en kunnen raken wat je maar wilt, zelfs zonder het te zien. En als je het niet zien kan, dan mag het nog zo ver zijn verwijderd, raken doe je het, als je alleen maar je handtekening zet en akkoord met mij maakt voor zeven jaar. Ik verlang alleen maar je ziel."
"Goed," sprak de jager, "ik vind het best, op voorwaarde dat je mij altijd kan zeggen wat ik schiet."
"Toegestaan," antwoordde de vreemde heer en de jager tekende op een papier zijn naam met bloed.
Zeven jaar lang schoot de jager dat het een wonder was om te zien en hij kreeg van zijn heer een hoger loon dan welke jager ook ter wereld. Toen echter de voorlaatste dag aanbrak was hij treurig gestemd, want hij vreesde dat de duivel hem de volgende dag zou komen halen. Zijn vrouw bemerkte wel dat hem iets erg hinderde en ze vroeg wat het was. Na lang aarzelen bekende hij dat hij met de duivel een verdrag had gesloten onder voorwaarde dat de duivel hem altijd zou kunnen zeggen wat hij schoot, ook als het wild nog tamelijk ver weg was.
"Dan kan ik je helpen, beste man," lachte de vrouw. "Ga maar gerust jagen, maar schiet niet zonder te vragen wat het is dat je raken wilt."
Dat beloofde de jager en toen hij weg was trok de vrouw al haar kleren uit, bestreek haar hele lijf met stroop en rolde zich toen om en om in een opengesneden veren bed, zodat ze meer op een vogel dan op een mens leek. Toen ging ze het veld in en sprong daar in het rond. Het duurde niet lang of de jager kwam in de verte met de duivel aangelopen.
Die zag het wonderlijke pluimdier en riep tegen de jager: "Schiet! "
"Wat is het dan?" vroeg de jager.
De duivel keek en keek, maar hij wist niet wat het was.
Eindelijk sprak hij beschaamd: "Waarachtig, ik weet het niet."
"Ha, ha, ha," lachte de jager, "dan is ons verdrag verbroken."
De duivel verdween en van hem bleef niets over dan stank. En de vrouw lachte nog luider en omarmde haar man die voorgoed was gered.
Onderwerp
AT 1091 - Who Can Bring an Unheard-of Riding-Horse 
AT 1091 - Who Can Bring an Unheard-of Riding-Horse 
ATU 1091 - Bringing an Unknown Animal
ATU 1091 - Bringing an Unknown Animal
Beschrijving
Jager tekent verdrag met duivel dat hij zeven jaar alles raak kan schieten, onder voorwaarde dat de duivel hem kan zeggen waarop hij schiet, en dat de duivel hem na zeven jaar zal halen. Zijn vrouw redt hem door zich te vermommen als vogel waarvan de duivel niet kan zeggen wat het is.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in Amsterdam en Amstelland. Zaltbommel 1975. p. 39-41
Commentaar
Who Can Bring an Unheard-of Riding-Horse
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20