SAMSTE32 - De spokende begijn

DE SPOKENDE BEGIJN
Een begijn van het Amsterdams Begijnhof was eens weggelopen met een jonge kerel, maar na een tijdje wou ze terugkomen. Dat was goed, maar er werd bij gezegd dat ze na haar dood niet bij de andere begijntjes mocht worden begraven. Toen ze dood was werd ze onder een zerk vlak voor de stenen pomp gelegd. Velen hebben haar bij klare maneschijn over het Begijnhof zien wandelen met een blauwe wasmand onder de arm. Om klokslag één uur, altijd precies op tijd, verdween ze dan weer bij de pomp.
Hier rust echter het begijntje Cornelia Arens die op 2 mei 1645 stierf als meesteres der begijntjes. Zij wilde, omdat zij even vroom als nederig was, begraven worden "op het breje kerckpad bij de geut". In 1727 stelde de rector van het Begijnhof, op aan wijzingen van de oudste begijntjes, een onderzoek in en hij vond in haar graf "de dootkist en het geraemte daerin". Na die tijd wordt elk jaar op de tweede mei haar graf met wit zand en een kruis van bloemen getooid.

SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.    SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.   

Spoken van begijn die niet bij de andere begijnen is begraven. Begijn wil uit nederigheid begraven worden in de goot.

J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in Amsterdam en Amstelland. Zaltbommel 1975. p. 41

Andere Tote spuken.

Cornelia Arens    Cornelia Arens   

Amsterdam    Amsterdam   

Begijnhof    Begijnhof   

2013-03-01 14:46:20