Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

YPFOE355 - Dominy en de stellene koal

Een mop (boek), maandag 26 juni 1972

Hoofdtekst

Dominy en de stellene koal
In dominy stie op in plak, dêr hie er in moai grientetúntsje by de pastorij. Yn dy tún hie er in koal en it wie dwers troch alles hinne, hoe't dy koal woeks. Alle moarnen gong hy der hinne en dan koe er sjen, dat dy koal oanwûn wie. Alle moarnen ek knikte er dy koal ta, sa'n aardichheid hie hy der oan. It túntsje lei oan it tsjerkepaad en de minsken dy't nei tsjerke gyngen hienen ek niget oan dy koal.
Op in sneintemoarne set dominy nei tsjerke, boekjes en guod ûnder 'e jas; hy komt by syn túntsje lâns en dêr mist de koal fan 'e stronk. Hy wie der raar fan yn 't liif. It wie in hiele grutte stronk fansels, dêr't sa'n grutte koal op stien hie. Dominy krige dy stâle beet, skuorde him út 'e grûn en mei de stronk yn 'e hân gyng er yn 'e tsjerke. It folk wie al yn.
Hy stapte net by de preekstoel op, mar gyng foar it tsjerkfolk stean. 'Minsken', sei er, 'jimme hawwe allegear myn túntsje wol sjoen en ek wol, dat ik dêr sa'n grutte koal yn stean hie. En no kom ik dêr fan 'e moarn en no mist dy koal der út. En no moatte jimme my sizze, wa as dy koal der wei helle hat. Dy't dat dien hat moat de finger opstekke'. Doe hâlde er yn. Net ien dy't de finger opstiek.
Dominy ferfette: 'Ik moat it witte, en earder kin ik net preekje!' Noch gjinien dy't de finger opstiek. Doe gyng er wer fierder: 'No sil ik it jim sizze: der binne twa dy't it witte. Dat is God, en dat is dizze stronk, dêr't de koal op stien hat. En no krij ik dy stronk en ik smyt him de tsjerke oer. En op wa't er delkomt, dy hat it dien'. Hy ûnderhelle de stronk en hy soe smite.
Mar ear't er smite koe, rôp in frommis: 'Julle-om, jong, dûk dy, want dominy smyt dy dea!'

Onderwerp

VDK 1833G* - "Bukken, Japik!"    VDK 1833G* - "Bukken, Japik!"   

Beschrijving

Een dominee had een groententuintje met een grote kool. Op een zondag was zijn kool verdwenen. Alleen de stronk van de kool was achtergelaten. In de kerk vroeg de dominee aan de gemeenteleden wie van hen zijn kool had meegenomen. Niemand stak zijn vinger op. Toen werd de dominee boos en hij riep dat hij de stronk van de kool door de kerk zou gooien. De dader zou door de stronk geraakt worden. Op het moment dat de dominee wilde gooien riep een vrouw de naam van de dader. Hij moest bukken, omdat hij anders geraakt zou worden.

Bron

Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.] 1979, blz.355-356

Commentaar

26 juni 1972
"Bukken, Japik!"

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20