Hoofdtekst
Noaskant en gatskant
Alde Hearre van Kampen fan Warten, de potskipper, wie ek wol mier yn syn jonge jierren. Hy koe omraak stâle en fan syn meanen hie er in sterk ferhaal. Op in kear hie er de seine goed skerp, it gong der snijsum troch en hy meande wat ekstra brede sweeën. 'Ik seach om op in stuit', plichte er te fertellen, 'en ik tochte, hoe kin dit? Efter my stie it gers wer op stannen. Doe begûn ik te tinken. Ik sei tsjin mysels: It is wol nuver—niis stie de sinne oan myn gatskant en no stiet er oan myn noaskant! De lea fielden my ek wat eigenaardich. Ik seach by mysels del, en ferdeald—de kont siet my oan 'e selde kant as de holle, ûnder it boarst en it liif. Mei't ik sokke brede sweeën makke, wie my de boppe-ein alle kearen in knikje meidraaid en no stie er ferkeard-om op it ûnderwurk. Hawar, ik bin mar wer begûn te meanen, liddich wêze koe ik ek net. Ik makke wer like brede swaaien as tefoaren, en doe't ik noch sa'n skoft meand hie, stie it spul wer sa't it hearde. De boppe-ein hie in slach yn 'e rûnte west'.
Alde Hearre van Kampen fan Warten, de potskipper, wie ek wol mier yn syn jonge jierren. Hy koe omraak stâle en fan syn meanen hie er in sterk ferhaal. Op in kear hie er de seine goed skerp, it gong der snijsum troch en hy meande wat ekstra brede sweeën. 'Ik seach om op in stuit', plichte er te fertellen, 'en ik tochte, hoe kin dit? Efter my stie it gers wer op stannen. Doe begûn ik te tinken. Ik sei tsjin mysels: It is wol nuver—niis stie de sinne oan myn gatskant en no stiet er oan myn noaskant! De lea fielden my ek wat eigenaardich. Ik seach by mysels del, en ferdeald—de kont siet my oan 'e selde kant as de holle, ûnder it boarst en it liif. Mei't ik sokke brede sweeën makke, wie my de boppe-ein alle kearen in knikje meidraaid en no stie er ferkeard-om op it ûnderwurk. Hawar, ik bin mar wer begûn te meanen, liddich wêze koe ik ek net. Ik makke wer like brede swaaien as tefoaren, en doe't ik noch sa'n skoft meand hie, stie it spul wer sa't it hearde. De boppe-ein hie in slach yn 'e rûnte west'.
Beschrijving
Een man, een schipper in aardewerk, was in zijn jonge jaren maaier geweest. Hij maaide het gras in brede grasstroken. Op een keer maaide hij het gras met zeer brede zwaaien. Toen hij achterom keek verbaasde het hem dat het gras nog overeind stond. Omdat hij zulke brede zwaaien had gemaakt, was hij langzaam van zijn rechte koers afgeweken en in een cirkel gaan maaien. Toen hij dat eenmaal doorhad, ging het verder goed.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.] 1979, blz.378
Commentaar
18 oktober 1978 en 9 december 1978
Naam Overig in Tekst
Alde Hearre van Kampen fan Warten 
Alde Hearre van Kampen fan Warten 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20