Hoofdtekst
Ik koe 't hast net mear oaninoar lige
Der wie ris in baron, dy noege syn jachtfreonen gauris by him op it slot. As er dan in slokje hân hie, koe er wakker sterke ferhalen oer de jacht fertelle. As it dan te grou gong, leauden syn maten him net mear. Mar hy liet it der noait by sitte; hy helle der altyd ien fan syn feinten by en dy moast dan sizze: 'Mynhear hat gelyk—it is al sa'. Sjoch, dy feint wist oeral in antwurd op. Mynhear koe sa'n ûnmooglik stik net fertelle, of dy feint makke it besteanber.
Op in kear die de baron wer in hiel steil ferhaal. Hy sei: 'Ik ha 't ris hân, doe skeat ik in hert mei ien kûgel troch de rjochterpoat en it lofterear'. 'Dat bestiet fansels net', seinen de gasten, 'nee freon, dit komt te bot oan'. 'Abslút net', sei de baron, 'myn feint wie der by en dy kin 't getuge'. Dat hy liet de feint roppe en hy sei: 'Sa en sa, en no wolle de hearen my met leauwe. Dêrom haw ik dy hjir komme litten, want do wiest der by'. 'Ik leau it ek hast wol', sei de feint, 'mar it is al efkes lyn'. Hy wie tiid nedich om wat te betinken. 'Ik hear it al', sei ien fan 'e freonen, 'it is jagerslatyn —dy feint wit der neat mear fan. Hoe soe it ek kinne!'
'Ho ris!'sei de feint, 'it is wol wier, mar ik moat it my earst efkes wer foar de geast helje. Hoe gong dat ek wer om en ta?—O ja, no komt it my yn 't sin. Wylst mynhear skeat, jokke dat hert him krekt mei de rjochterpoat efter it lofterear'. 'Ja', seinen de jachtfreonen, 'dan sil 't kinne'. De baron syn eare wie wer rêden.
Mar doe't de feint letter allinnich mei de baron wie, sei er: 'As mynhear no wer liicht, dan moat er net wer safier faninoar lige, want ik koe 't omtrint net mear oaninoar lige'.
Der wie ris in baron, dy noege syn jachtfreonen gauris by him op it slot. As er dan in slokje hân hie, koe er wakker sterke ferhalen oer de jacht fertelle. As it dan te grou gong, leauden syn maten him net mear. Mar hy liet it der noait by sitte; hy helle der altyd ien fan syn feinten by en dy moast dan sizze: 'Mynhear hat gelyk—it is al sa'. Sjoch, dy feint wist oeral in antwurd op. Mynhear koe sa'n ûnmooglik stik net fertelle, of dy feint makke it besteanber.
Op in kear die de baron wer in hiel steil ferhaal. Hy sei: 'Ik ha 't ris hân, doe skeat ik in hert mei ien kûgel troch de rjochterpoat en it lofterear'. 'Dat bestiet fansels net', seinen de gasten, 'nee freon, dit komt te bot oan'. 'Abslút net', sei de baron, 'myn feint wie der by en dy kin 't getuge'. Dat hy liet de feint roppe en hy sei: 'Sa en sa, en no wolle de hearen my met leauwe. Dêrom haw ik dy hjir komme litten, want do wiest der by'. 'Ik leau it ek hast wol', sei de feint, 'mar it is al efkes lyn'. Hy wie tiid nedich om wat te betinken. 'Ik hear it al', sei ien fan 'e freonen, 'it is jagerslatyn —dy feint wit der neat mear fan. Hoe soe it ek kinne!'
'Ho ris!'sei de feint, 'it is wol wier, mar ik moat it my earst efkes wer foar de geast helje. Hoe gong dat ek wer om en ta?—O ja, no komt it my yn 't sin. Wylst mynhear skeat, jokke dat hert him krekt mei de rjochterpoat efter it lofterear'. 'Ja', seinen de jachtfreonen, 'dan sil 't kinne'. De baron syn eare wie wer rêden.
Mar doe't de feint letter allinnich mei de baron wie, sei er: 'As mynhear no wer liicht, dan moat er net wer safier faninoar lige, want ik koe 't omtrint net mear oaninoar lige'.
Onderwerp
AT 1920A - "The Sea Burns." 
AT 1920A - "The Sea Burns." 
ATU 1920A - “The Sea Burns.”
ATU 1920A - “The Sea Burns.”
Beschrijving
Een baron vertelt sterke verhalen aan zijn jachtvrienden. Telkens als zijn vrienden hem niet geloofden dan haalde de baron zijn knecht erbij om het verhaal te bevestigen. Toen de baron weer een verhaal vertelde over zijn schot dat de rechterpoot en het linkeroor van een hert had geraakt, viel de baron bijna door de mand. De knecht werd geroepen, maar hij wist nog van niets. De knecht wist, na een korte verwarring, het verhaal goed te herinneren. Na afloop vroeg de knecht aan de baron dat wanneer hij loog dat dan wel in zijn bijzijn moest gebeuren, want anders kon de knecht het niet meer aan elkaar liegen.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.] 1979, blz.378
Commentaar
28 oktober 1977
"The Sea Burns"
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20