Hoofdtekst
Wat Vader Doet Is Altijd Goed
In een achtergebleven dorpje, kilometers buiten de grote stad, woonde eens een arme, maar gelukkige ambtenaar. Dat hij arm was behoeft verder geen uitleg en zijn geluk bestond hierin, dat hij nog een van die steeds schaarser wordende vrouwen had weten te vinden die een grenzeloos vertrouwen hebben in alles wat hun echtgenoot doet of laat. Maar zelfs in het meest ouderwetse huwelijk komen spanningen voor en zo kon zich dan ook de discussie afspelen, waarmee dit sprookje begint.
"Die tv gaat de deur uit", zei vader. "Schetterende reclame en tetterende popmuziek, ik heb er schoon genoeg van. De kinderen laten hun huiswerk liggen, jij laat je meeslepen door valse Amerikaanse romantiek en ik kan nooit meer eens rustig een plaatje draaien. Morgen neem ik hem mee naar de markt in de stad om te zien wat een gek ervoor geeft."
"Zou je dat nu wel doen, schat? De kinderen moeten toch mee kunnen praten op school? En er zijn toch ook programma's waar jij graag naar kijkt?" wikte moeder.
Helaas was het de slechtste tijd van het jaar om dit laatste argument aan te dragen. De voetbalcompetitie, Wimbledon en de Tour de France waren voorbij, zodat Studio Sport weinig anders te bieden had dan het Melkhuisje en skûtsje silen.
"Dat ding gaat weg, en daarmee basta", beschikte vader. Even leek het erop dat moeder nog iets tegen wilde werpen, maar om erger te voorkomen, koos ze voor de zoveelste maal voor het harmoniemodel en zweeg.
Toen de kinderen de volgende ochtend naar school vertrokken waren, laadde vader het toestel in zijn Renaultje en begaf zich naar de stad, waar iedere donderdag allerhande lieden van guldens daalders probeerden te maken. Hij offerde er graag een paar ADV-uren aan op om van dit stuk ergernis verlost te worden. "He, waar moet je met dat bakbeest heen?"
De man die hem aansprak was een sjofel uitziende bakfietsbestuurder, die zijn pedalen stilhield bij de plaats waar vader een parkeerplaats had weten te vinden.
"Bakbeest?" reageerde vader geergerd. "Dit is een Sony Black Trinitron met hi-fi stereo geluidsweergave en on screen display met dertig voorkeuze stations 1).Maar ik wil hem wel kwijt. Al die ketterende politici en pletteren de Rambo's elke avond. Nee, geef mij maar een rustig muziekje."
[De reclametaal uit deze passage heb ik letterlijk overgenomen uit een advertentie van Sony. Voor het waarheidsgehalte sta ik echter niet in. Mocht u na het lezen van dit sprookje over willen gaan tot de aanschaf van genoemd produkt, dan wens ik op geen enkele wijze aansprakelijk gesteld te worden indien het niet aan uw verwachtingen voldoet.]
"Dan heb ik handel voor je." De koopman keek schichtig .
om zich heen en lichtte een tipje op van het vettige kleed, waaronder zijn koopwaar verborgen lag.
"Een AKAI midi-set, met opto-digitale verbinding, infra-rood afstandsbediening, kwarts synthesizer tuner, dubbel autoreverse casettedeck en high speed dubbing.2)
[Het woordgebruik is afkomstig uit advertenties van respectievelijk Akai, Nikon, Philips, Fa en De Telegraaf. Zie verder de aanwijzingen bij 1) ]
Ruilen? Jij deze super geluidsinstallatie en ik neem jouw ellende over."
"Waarom zijn er een postcode en een datum in gegraveerd?" vroeg vader achterdochtig.
"Garantie van de dealer, meneer. Als het apparaat binnen
een jaar kuren vertoont, wat ik overigens niet verwacht,
brengt u het naar Hoofdstraat 78, waar ze u met plezier zullen ontvangen."
Vader wist bijna zeker dat er in die buurt uitsluitend woonhuizen stonden. Maar visioenen van James Galway en Berdien Stenberg drongen zich zo sterk aan hem op, dat hij zonder verder dralen de ruil met een ferme handdruk bezegelde.
Het televisietoestel en de geluidsapparatuur wisselden van plaats en vader wilde net weer achter het stuur plaats nemen toen zijn oog op een toerist viel, die door zijn camera een geveltje stond te bekijken.
Fotograferen had hem altijd al een fascinerende hobby geleken, maar als ambtenaar kon je je in je vrije tijd natuurlijk niet de allures van een werknemer in de particuliere sector aanmeten.
Met een "Mooi toestel hebt u daar" probeerde hij een praatje met de man aan te knopen.
"Zeker weten. Een Nikon autofocus compactcamera met gemotoriseerde schakeling van 35 naar 55 mm en mogelijkheid van macro close-up."2)
"Schitterend", knikte vader. "Zou ik ook wel willen hebben. U eh... voelt er toevallig niet voor hem te ruilen tegen deze geluidsinstallatie?"
Hij wees op de achterbank van zijn auto. De ogen van de toerist begonnen te glimmen. Camera's zoals de zijne werden overal tegen afbraakprijzen verkocht. Maar fotograferen was pas leuk als je er hulpstokken bij ging kopen en dan betaalde je je lens.
"Nou, vooruit", zei hij. "Je treft het dat ik in vakantiestemming ben."
Vader was opgelucht dat de ruil met gesloten beurs kon plaatsvinden. Hij hing het toestel om zijn nek en besloot zijn eerste plaatjes op de markt te gaan schieten.
"He makker, heb jij je wel geschoren vanmorgen?"
Van achter zijn koopwaar keek een marktkoopman hem
misprijzend aan.
"Of gebruik jij misschien nog mesjes, zoals ze vroeger deden? Nooit van Philishave gehoord zeker? Double action system, verende 90-super 15 scheerhoofden, ook verkrijgbaar in oplaadbare uitvoering. De vrouwtjes houden niet zo van die stoppelige figuren, weet je. Gladde kerels, dat is wat ze willen."
Vader had zich al dikwijls afgevraagd wat het was aan hem dat vrouwen altijd weer afstootte. Beurtelings had hij het geweten aan zijn kalende schedel, zijn C&A kleding en zijn uitdijende voorkant, maar bij zijn kin had hij nooit stil gestaan.
Misschien was dit de remedie voor de naderende midlifecrisis?
"Ruilen voor dit fototoestel?" bood hij aan. "Een Nikon autofocus compactcamera met gemotoriseerde..."
"Ho maar", onderbrak de ander hem. "Ik sta hier niet om naar andermans geleuter te luisteren. Geef maar op dat ding en pak aan."
"He stuk, mag ik effe aan je ruiken?"
Voor vader wist wat er gebeurde, stond er een hooggehakte blondine met haar neus voor zijn linkeroksel.
"Is me dat een afknapper, zeg."
Ze pakte hem bij zijn elleboog en trok hem naar haar kraampje. "Fa is wat jij nodig hebt om een echte kanjer te worden. Fresh Oase, verfrist en heeft een opwekkende werking met een fascinerende geur. Geef mij dat scheerapparaat maar, dat moet jij helemaal niet gebruiken. Die kin van jou, daar zit geen greintje wilskracht in. Daar moet je een stevige baard overheen laten groeien." Een baard? Die gedachte was nooit bij hem opgekomen, wie weet hoe goed het hem zou staan. En die deodorant rook wel erg lekker.
Hij probeerde de vrouw nog te bedanken voor ruil en goede raad, maar ze was alweer druk bezig met een volgende klant.
"Laatste nieuws! Psychopaat doodt vijftien mensen! Lees de gezond verstandkrant!"
Vader besefte opeens dat hij voor zijn dagelijkse nieuwsvoorziening voortaan op de geschreven pers aangewezen was. Maar was een uurtje ongestoord krant lezen niet veel aantrekkelijker dan elke dag dat geharrewar met de kinderen over de vraag welk net er aan moest om acht uur?
"Een krant voor een deodorant?"
De krantejongen keek hem verbaasd aan. "Ik heb geen geld bij me", legde vader uit. "Geen geld? Wat moet een mens op de markt zonder geld?"
In het kort vertelde vader wat hem naar de stad gedreven had en wat hij het afgelopen uur allemaal had klaargespeeld.
"Hoor ik dat goed?" klonk een stem achter hem. "Het huis uitgegaan met een televisietoestel en terugkomen met een krant? Dat lijkt me een aardig stokje voor de rubriek 'Plaatsgenoten'. Aangenaam. Loer, van het plaatselijk weekblad. Mag ik straks met u mee rijden om te zien hoe dat verhaal thuis valt?"
"Als ik thuis kom, heeft mijn vrouw de koffie klaar", sprak vader zelfverzekerd. "En als ik de krant op tafel leg, krijg ik twee dikke zoenen. Bij ons geldt nog steeds de regel 'Wat vader doet is altijd goed'."
"Wedden van niet?" daagde de journalist hem uit. "Wat jij krijgt, is de wind van voren. Als ik ongelijk heb, houd ik mijn dop op de pen, maar anders maak ik er een smeuïg verhaaltje van, dat kan ik je wel vertellen."
Uiteraard wilde vader zich niet laten kennen. Hij nodigde de heer Loer uit hem te volgen.
"Zo, van die kijkkast zijn we verlost", zei vader opgewekt. "En kijk eens wat ik er voor teruggekregen heb?" Met een triomfantelijk gebaar legde hij de krant op tafel. "Staat de koffie klaar? Schenk er meteen maar twee in, want ik heb iemand van de pers meegenomen. Hij wil een artikeltje over ons schrijven."
Wat kon er op de markt gebeurd zijn? Argwanend keek moeder naar de krant. Had vader zijn verstand verloren, of zat er misschien een verrassing tussen de pagina's verstopt?
Ze sloeg het dagblad open en begon erin te bladeren. Op een van de laatste bladzijden viel haar blik op een korte advertentie. Snel las ze de informatie en viel vervolgens haar echtgenoot om de hals.
"Eindelijk een cursus assertiviteit hier in het dorp", riep ze uit. "Daar heb ik al jaren op gewacht."
De heer Loer vroeg zich af of het raadzaam was de koffie af te wachten. De blik waarmee de vronw de krant dicht begon te vouwen beviel hem allerminst. Gek, maar die cursussen werkten vaak al nog voor ze gestart waren. Waarschijnlijk was het het beste om maar zo snel mogelijk te vertrekken.
Want het zijn niet alleen journalisten die de krant als wapen weten te gebruiken.
In een achtergebleven dorpje, kilometers buiten de grote stad, woonde eens een arme, maar gelukkige ambtenaar. Dat hij arm was behoeft verder geen uitleg en zijn geluk bestond hierin, dat hij nog een van die steeds schaarser wordende vrouwen had weten te vinden die een grenzeloos vertrouwen hebben in alles wat hun echtgenoot doet of laat. Maar zelfs in het meest ouderwetse huwelijk komen spanningen voor en zo kon zich dan ook de discussie afspelen, waarmee dit sprookje begint.
"Die tv gaat de deur uit", zei vader. "Schetterende reclame en tetterende popmuziek, ik heb er schoon genoeg van. De kinderen laten hun huiswerk liggen, jij laat je meeslepen door valse Amerikaanse romantiek en ik kan nooit meer eens rustig een plaatje draaien. Morgen neem ik hem mee naar de markt in de stad om te zien wat een gek ervoor geeft."
"Zou je dat nu wel doen, schat? De kinderen moeten toch mee kunnen praten op school? En er zijn toch ook programma's waar jij graag naar kijkt?" wikte moeder.
Helaas was het de slechtste tijd van het jaar om dit laatste argument aan te dragen. De voetbalcompetitie, Wimbledon en de Tour de France waren voorbij, zodat Studio Sport weinig anders te bieden had dan het Melkhuisje en skûtsje silen.
"Dat ding gaat weg, en daarmee basta", beschikte vader. Even leek het erop dat moeder nog iets tegen wilde werpen, maar om erger te voorkomen, koos ze voor de zoveelste maal voor het harmoniemodel en zweeg.
Toen de kinderen de volgende ochtend naar school vertrokken waren, laadde vader het toestel in zijn Renaultje en begaf zich naar de stad, waar iedere donderdag allerhande lieden van guldens daalders probeerden te maken. Hij offerde er graag een paar ADV-uren aan op om van dit stuk ergernis verlost te worden. "He, waar moet je met dat bakbeest heen?"
De man die hem aansprak was een sjofel uitziende bakfietsbestuurder, die zijn pedalen stilhield bij de plaats waar vader een parkeerplaats had weten te vinden.
"Bakbeest?" reageerde vader geergerd. "Dit is een Sony Black Trinitron met hi-fi stereo geluidsweergave en on screen display met dertig voorkeuze stations 1).Maar ik wil hem wel kwijt. Al die ketterende politici en pletteren de Rambo's elke avond. Nee, geef mij maar een rustig muziekje."
[De reclametaal uit deze passage heb ik letterlijk overgenomen uit een advertentie van Sony. Voor het waarheidsgehalte sta ik echter niet in. Mocht u na het lezen van dit sprookje over willen gaan tot de aanschaf van genoemd produkt, dan wens ik op geen enkele wijze aansprakelijk gesteld te worden indien het niet aan uw verwachtingen voldoet.]
"Dan heb ik handel voor je." De koopman keek schichtig .
om zich heen en lichtte een tipje op van het vettige kleed, waaronder zijn koopwaar verborgen lag.
"Een AKAI midi-set, met opto-digitale verbinding, infra-rood afstandsbediening, kwarts synthesizer tuner, dubbel autoreverse casettedeck en high speed dubbing.2)
[Het woordgebruik is afkomstig uit advertenties van respectievelijk Akai, Nikon, Philips, Fa en De Telegraaf. Zie verder de aanwijzingen bij 1) ]
Ruilen? Jij deze super geluidsinstallatie en ik neem jouw ellende over."
"Waarom zijn er een postcode en een datum in gegraveerd?" vroeg vader achterdochtig.
"Garantie van de dealer, meneer. Als het apparaat binnen
een jaar kuren vertoont, wat ik overigens niet verwacht,
brengt u het naar Hoofdstraat 78, waar ze u met plezier zullen ontvangen."
Vader wist bijna zeker dat er in die buurt uitsluitend woonhuizen stonden. Maar visioenen van James Galway en Berdien Stenberg drongen zich zo sterk aan hem op, dat hij zonder verder dralen de ruil met een ferme handdruk bezegelde.
Het televisietoestel en de geluidsapparatuur wisselden van plaats en vader wilde net weer achter het stuur plaats nemen toen zijn oog op een toerist viel, die door zijn camera een geveltje stond te bekijken.
Fotograferen had hem altijd al een fascinerende hobby geleken, maar als ambtenaar kon je je in je vrije tijd natuurlijk niet de allures van een werknemer in de particuliere sector aanmeten.
Met een "Mooi toestel hebt u daar" probeerde hij een praatje met de man aan te knopen.
"Zeker weten. Een Nikon autofocus compactcamera met gemotoriseerde schakeling van 35 naar 55 mm en mogelijkheid van macro close-up."2)
"Schitterend", knikte vader. "Zou ik ook wel willen hebben. U eh... voelt er toevallig niet voor hem te ruilen tegen deze geluidsinstallatie?"
Hij wees op de achterbank van zijn auto. De ogen van de toerist begonnen te glimmen. Camera's zoals de zijne werden overal tegen afbraakprijzen verkocht. Maar fotograferen was pas leuk als je er hulpstokken bij ging kopen en dan betaalde je je lens.
"Nou, vooruit", zei hij. "Je treft het dat ik in vakantiestemming ben."
Vader was opgelucht dat de ruil met gesloten beurs kon plaatsvinden. Hij hing het toestel om zijn nek en besloot zijn eerste plaatjes op de markt te gaan schieten.
"He makker, heb jij je wel geschoren vanmorgen?"
Van achter zijn koopwaar keek een marktkoopman hem
misprijzend aan.
"Of gebruik jij misschien nog mesjes, zoals ze vroeger deden? Nooit van Philishave gehoord zeker? Double action system, verende 90-super 15 scheerhoofden, ook verkrijgbaar in oplaadbare uitvoering. De vrouwtjes houden niet zo van die stoppelige figuren, weet je. Gladde kerels, dat is wat ze willen."
Vader had zich al dikwijls afgevraagd wat het was aan hem dat vrouwen altijd weer afstootte. Beurtelings had hij het geweten aan zijn kalende schedel, zijn C&A kleding en zijn uitdijende voorkant, maar bij zijn kin had hij nooit stil gestaan.
Misschien was dit de remedie voor de naderende midlifecrisis?
"Ruilen voor dit fototoestel?" bood hij aan. "Een Nikon autofocus compactcamera met gemotoriseerde..."
"Ho maar", onderbrak de ander hem. "Ik sta hier niet om naar andermans geleuter te luisteren. Geef maar op dat ding en pak aan."
"He stuk, mag ik effe aan je ruiken?"
Voor vader wist wat er gebeurde, stond er een hooggehakte blondine met haar neus voor zijn linkeroksel.
"Is me dat een afknapper, zeg."
Ze pakte hem bij zijn elleboog en trok hem naar haar kraampje. "Fa is wat jij nodig hebt om een echte kanjer te worden. Fresh Oase, verfrist en heeft een opwekkende werking met een fascinerende geur. Geef mij dat scheerapparaat maar, dat moet jij helemaal niet gebruiken. Die kin van jou, daar zit geen greintje wilskracht in. Daar moet je een stevige baard overheen laten groeien." Een baard? Die gedachte was nooit bij hem opgekomen, wie weet hoe goed het hem zou staan. En die deodorant rook wel erg lekker.
Hij probeerde de vrouw nog te bedanken voor ruil en goede raad, maar ze was alweer druk bezig met een volgende klant.
"Laatste nieuws! Psychopaat doodt vijftien mensen! Lees de gezond verstandkrant!"
Vader besefte opeens dat hij voor zijn dagelijkse nieuwsvoorziening voortaan op de geschreven pers aangewezen was. Maar was een uurtje ongestoord krant lezen niet veel aantrekkelijker dan elke dag dat geharrewar met de kinderen over de vraag welk net er aan moest om acht uur?
"Een krant voor een deodorant?"
De krantejongen keek hem verbaasd aan. "Ik heb geen geld bij me", legde vader uit. "Geen geld? Wat moet een mens op de markt zonder geld?"
In het kort vertelde vader wat hem naar de stad gedreven had en wat hij het afgelopen uur allemaal had klaargespeeld.
"Hoor ik dat goed?" klonk een stem achter hem. "Het huis uitgegaan met een televisietoestel en terugkomen met een krant? Dat lijkt me een aardig stokje voor de rubriek 'Plaatsgenoten'. Aangenaam. Loer, van het plaatselijk weekblad. Mag ik straks met u mee rijden om te zien hoe dat verhaal thuis valt?"
"Als ik thuis kom, heeft mijn vrouw de koffie klaar", sprak vader zelfverzekerd. "En als ik de krant op tafel leg, krijg ik twee dikke zoenen. Bij ons geldt nog steeds de regel 'Wat vader doet is altijd goed'."
"Wedden van niet?" daagde de journalist hem uit. "Wat jij krijgt, is de wind van voren. Als ik ongelijk heb, houd ik mijn dop op de pen, maar anders maak ik er een smeuïg verhaaltje van, dat kan ik je wel vertellen."
Uiteraard wilde vader zich niet laten kennen. Hij nodigde de heer Loer uit hem te volgen.
"Zo, van die kijkkast zijn we verlost", zei vader opgewekt. "En kijk eens wat ik er voor teruggekregen heb?" Met een triomfantelijk gebaar legde hij de krant op tafel. "Staat de koffie klaar? Schenk er meteen maar twee in, want ik heb iemand van de pers meegenomen. Hij wil een artikeltje over ons schrijven."
Wat kon er op de markt gebeurd zijn? Argwanend keek moeder naar de krant. Had vader zijn verstand verloren, of zat er misschien een verrassing tussen de pagina's verstopt?
Ze sloeg het dagblad open en begon erin te bladeren. Op een van de laatste bladzijden viel haar blik op een korte advertentie. Snel las ze de informatie en viel vervolgens haar echtgenoot om de hals.
"Eindelijk een cursus assertiviteit hier in het dorp", riep ze uit. "Daar heb ik al jaren op gewacht."
De heer Loer vroeg zich af of het raadzaam was de koffie af te wachten. De blik waarmee de vronw de krant dicht begon te vouwen beviel hem allerminst. Gek, maar die cursussen werkten vaak al nog voor ze gestart waren. Waarschijnlijk was het het beste om maar zo snel mogelijk te vertrekken.
Want het zijn niet alleen journalisten die de krant als wapen weten te gebruiken.
Onderwerp
AT 1415 - Lucky Hans 
AT 1415 - Lucky Hans 
ATU 1415 - Lucky Hans.
ATU 1415 - Lucky Hans.
Beschrijving
Een arme abtenaar in een achtergebleven dorpje, gaat naar de markt om de televisie om te ruilen. Hij vindt dat de tv te veel herrie maakt en ruilt hem om voor een stereotoren, welke hij ruilt voor een camera, welke weer geruild wordt voor een scheerapparaat, welke vervolgens geruild wordt voor deodorant, die uiteindelijk geruld wordt voor een krant. Een journalist krijgt lucht van deze rare ruil en gaat met de ambtenaar naar huis. Hij zegt dat als de vrouw van de ambtenaar blij is met deze ruil, dat hij dan een arikel over hen zal schrijven. De vrouw blijkt gelukkig met de rul als er op een van de laatste bladzijdes in de krant een aankondiging van een cursus assertiviteit staat. De verslaggever vertrekt.
Bron
W. Meyles: De Pitbull en de Zeven Geitjes. Groningen 1991, p. 63-68
Commentaar
1991
Lucky Hans
Naam Overig in Tekst
Tour de France
Tour de France
Studio Sport
Studio Sport
ADV-uren
ADV-uren
Sony
Sony
Sony Black Trinitron
Sony Black Trinitron
AKAI
AKAI
Nikon
Nikon
Philips
Philips
De Telegraaf
De Telegraaf
C&A
C&A
Loer
Loer
Naam Locatie in Tekst
Wimbledon
Wimbledon
Rambo
Rambo
Fa
Fa
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22