Hoofdtekst
De nije lytsfeint.
Der wie in jonge, dy kaem by de boer as lytsfeint.
Oan 'e tafel iet er safolle, dat de greatfeint naem him geweken en sei: "Dit is yn 't onfoege, dit liket nergens nei. Dû mast ek us wite fan ophâlden."
"Ja, mar," sei de jonge, "ik wyt net hwannear, hwant ik kin alles wol op. Sêd wurd ik doch noait."
Doe sei de greatfeint: "Wiste hwat? Tonei sil ik dy in stjitsje tsjin 'e foet jaen as it tiid is fan ophâlden. Dan leistû de leppel del." Dat wie ôfpraet.
De oare deis sieten se noch mar krekt oan 't miel of dêr fielde de jonge in stjitsje tsjin 'e foet oan en hy lei de leppel del, hoewol hy noch gjin mage fiele koe.
De jouns sei er tsjin 'e greatfeint: "As dat sa mat, stjer ik fan 'e honger."
Mar de greatfeint sei: "Jonge, ik ha dy noait tsjin 'e foet oanstjitten, dat hat de houn dien. Mar wachtsje mar oan fannacht ta, as alles sliept. Der stiet in great panfol brij yn 'e kelder, dêr kinst wol fan ite safolle ast mochste."
Doe't it nacht wie, slûpte de jonge út it bêd en iet him tsjok oan brij yn 'e kelder. Hy naem ek in sleeffol mei foar de greatfeint.
Mar trochdat it tsjuster wie, kaem er mei de sleef by 't forkearde bêd. Dêr leinen de boer en de boerinne togearre. De boerinne lei foar. Dy blaesde krekt ôf, doe't de lytsfeint dêr stie mei syn sleeffol brij. De lytsfeint sei: "Hoechst net to blazen, de brij is net hyt."
Mar de oare sei neat werom.
"Jan, wolst ek brij ha?" sei de lytsfeint. Mar der kom gjin antwurd.
"Jan, wolst ek brij ha?" frege er nochris.
Der woarde noch gjin mûle iependien.
"Jan, wolst ek brij ha?" frege er foar de trêdde kear.
Doe woarde der nòch neat sein. Mar doe woarde de lytsfeint pûr. Hy sloech de boerinne mei de brijsleef tsjin 'e holle, dat alles rekke ûnder 'e brij.
Der wie in jonge, dy kaem by de boer as lytsfeint.
Oan 'e tafel iet er safolle, dat de greatfeint naem him geweken en sei: "Dit is yn 't onfoege, dit liket nergens nei. Dû mast ek us wite fan ophâlden."
"Ja, mar," sei de jonge, "ik wyt net hwannear, hwant ik kin alles wol op. Sêd wurd ik doch noait."
Doe sei de greatfeint: "Wiste hwat? Tonei sil ik dy in stjitsje tsjin 'e foet jaen as it tiid is fan ophâlden. Dan leistû de leppel del." Dat wie ôfpraet.
De oare deis sieten se noch mar krekt oan 't miel of dêr fielde de jonge in stjitsje tsjin 'e foet oan en hy lei de leppel del, hoewol hy noch gjin mage fiele koe.
De jouns sei er tsjin 'e greatfeint: "As dat sa mat, stjer ik fan 'e honger."
Mar de greatfeint sei: "Jonge, ik ha dy noait tsjin 'e foet oanstjitten, dat hat de houn dien. Mar wachtsje mar oan fannacht ta, as alles sliept. Der stiet in great panfol brij yn 'e kelder, dêr kinst wol fan ite safolle ast mochste."
Doe't it nacht wie, slûpte de jonge út it bêd en iet him tsjok oan brij yn 'e kelder. Hy naem ek in sleeffol mei foar de greatfeint.
Mar trochdat it tsjuster wie, kaem er mei de sleef by 't forkearde bêd. Dêr leinen de boer en de boerinne togearre. De boerinne lei foar. Dy blaesde krekt ôf, doe't de lytsfeint dêr stie mei syn sleeffol brij. De lytsfeint sei: "Hoechst net to blazen, de brij is net hyt."
Mar de oare sei neat werom.
"Jan, wolst ek brij ha?" sei de lytsfeint. Mar der kom gjin antwurd.
"Jan, wolst ek brij ha?" frege er nochris.
Der woarde noch gjin mûle iependien.
"Jan, wolst ek brij ha?" frege er foar de trêdde kear.
Doe woarde der nòch neat sein. Mar doe woarde de lytsfeint pûr. Hy sloech de boerinne mei de brijsleef tsjin 'e holle, dat alles rekke ûnder 'e brij.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
Beschrijving
Een boerenknecht zei tegen de nieuwe jongste knecht dat hij niet zoveel moest eten. Hij zou hem voortaaan wel een schop onder de tafel geven, als teken om zijn lepel neer te leggen. Al heel snel voelde de jongste knecht een schop en 's avonds vroeg hij waarom de ander al zo snel schopte. Deze zei dat het wel een hond geweest zal zijn, maar dat er in de kelder nog brij was. De jongste at er zijn buik mee vol en nam wat mee voor de oudste. Maar bovengekomen, stond hij per ongeluk voor de bedstee van de boerin. Ze werd maar niet wakker van zijn gefluister en hij sloeg haar, waardoor alles onder de brij kwam te zitten.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 119, verhaal 3
Commentaar
23 oktober 1966
"Don't Eat too Greedily."
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21