Hoofdtekst
Abdel: Nou, ik vertel hem eerst in het Nederlands, is dat goed?
L: Ja.
Abdel: Er was eens een mevrouw, die woonde in een dorp, die ging trouwen alleen met iemand die een hele prachtige dure broek heeft. Dus een man vraagt haar hand, zij zegt: Kijk, neem maar aan, ga maar naar de markt, koop een dure broek en morgen gaan we trouwen. Zegt-ie: Kijk, maak je maar geen zorgen. Die gast loopt naar de markt hè, koopt even lekker stof, gaat naar de [...] naaier, zegt van: Neem alle afmetingen, maak er een hele mooie broek van, morgen ga ik trouwen en ik moet hem vanavond nog hebben. Hij zegt: Is goed. Die meneer die meet alles, hij zegt: Ja, gaat u maar even weg, komt u terug over een uurtje of anderhalf en uw broek is klaar. Die meneer zegt: OK, loopt even nog door de markt en denkt-ie: Ja, twee uur geleden, dan moet ie 'm nu wel afhebben. Gaat-ie naar die meneer toe, inderdaad, een hele prachtige broek, maar zegt die man: Meneer u heeft een probleem. Zegt-ie: Wat is het? Hij zegt: Meneer, u heeft vijf meter stof gekocht. Hij zegt: Ach, maakt niet uit, kom maar hier. Hij pakt de stof, hij doet het zo in de capuchon van de djellaba. Die meneer loopt terug en.... maar ondertussen die [... mouillaheddien?] die riep tot het gebed, dus hij heel snel zijn broek naar beneden, want hij dacht van... die broek die hij toen aanhad was niet rein. Hij maakt zich heel schoon, hij gaat bidden. Toen-ie weg ging vergat hij zijn broek mee... weer aan te trekken... en dus hij lopen, lopen, lopen, komt thuis aan, hij klopt aan [maakt klopgeluid]... die vrouw doet open en zegt: OK, voordat je binnenkomt wil ik wel effe kijken naar je mooie broek. Dus hij doet die djellaba naar boven maar hij wist niet dat-ie niets droeg, dus hij is, hij was, hij zat gewoon in zijn nakie, en zij keek en zag zijn ding en zei: Zóoo, wat is die een groot... zegt-ie: Ahh, maak je geen zorgen, ik heb hier nog vijf meter.
[gelach van drie heren].
(Verteld op 17 november 1999 in het volksbuurtmuseum Oud Lombok, te Utrecht)
L: Ja.
Abdel: Er was eens een mevrouw, die woonde in een dorp, die ging trouwen alleen met iemand die een hele prachtige dure broek heeft. Dus een man vraagt haar hand, zij zegt: Kijk, neem maar aan, ga maar naar de markt, koop een dure broek en morgen gaan we trouwen. Zegt-ie: Kijk, maak je maar geen zorgen. Die gast loopt naar de markt hè, koopt even lekker stof, gaat naar de [...] naaier, zegt van: Neem alle afmetingen, maak er een hele mooie broek van, morgen ga ik trouwen en ik moet hem vanavond nog hebben. Hij zegt: Is goed. Die meneer die meet alles, hij zegt: Ja, gaat u maar even weg, komt u terug over een uurtje of anderhalf en uw broek is klaar. Die meneer zegt: OK, loopt even nog door de markt en denkt-ie: Ja, twee uur geleden, dan moet ie 'm nu wel afhebben. Gaat-ie naar die meneer toe, inderdaad, een hele prachtige broek, maar zegt die man: Meneer u heeft een probleem. Zegt-ie: Wat is het? Hij zegt: Meneer, u heeft vijf meter stof gekocht. Hij zegt: Ach, maakt niet uit, kom maar hier. Hij pakt de stof, hij doet het zo in de capuchon van de djellaba. Die meneer loopt terug en.... maar ondertussen die [... mouillaheddien?] die riep tot het gebed, dus hij heel snel zijn broek naar beneden, want hij dacht van... die broek die hij toen aanhad was niet rein. Hij maakt zich heel schoon, hij gaat bidden. Toen-ie weg ging vergat hij zijn broek mee... weer aan te trekken... en dus hij lopen, lopen, lopen, komt thuis aan, hij klopt aan [maakt klopgeluid]... die vrouw doet open en zegt: OK, voordat je binnenkomt wil ik wel effe kijken naar je mooie broek. Dus hij doet die djellaba naar boven maar hij wist niet dat-ie niets droeg, dus hij is, hij was, hij zat gewoon in zijn nakie, en zij keek en zag zijn ding en zei: Zóoo, wat is die een groot... zegt-ie: Ahh, maak je geen zorgen, ik heb hier nog vijf meter.
[gelach van drie heren].
(Verteld op 17 november 1999 in het volksbuurtmuseum Oud Lombok, te Utrecht)
Beschrijving
Een vrouw wil met een man trouwen met een mooie broek. Ze geeft een man geld mee om een broek te laten maken. Er blijft vijf meter stof over, die de man in de capuchon stopt van zijn djellaba. Als de man de broek eenmaal aanheeft, moet hij gaan bidden. Voor de rituele reiniging trekt hij de broek weer uit, en vergeet hem later aan te doen. Hij toont ongemerkt zijn geslacht aan de vrouw, die opmerkt hoe lang die is. De man zegt nog vijf meter in zijn capuchon te hebben.
Bron
Bandopname van interview door Louis Boumans, Volksbuurtmuseum Oud Lombok (archief MI)
Commentaar
17 november 1999
Naam Overig in Tekst
Nederlands 
Nederlands 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21