Hoofdtekst
Het badhuis
Het was een prachtige zonnige dag in het voorjaar. Ik zat in bad en voelde me intens schoon en gelukkig. De zon scheen door het bovenraampje en terwijl het water zachtjes om mij heen klotste, kwam er spontaan een lied in mij op. Mijn lievelingslied: S<halfpipe>cak ülke, het warme land.
Kufllar göçer, bizgöçeriz
ülkeden ülkelere.
Het lied sprong langs de witte tegels, galmde tegen het plafond, de hele ruimte was vol met gezang. Het klonk in één woord geweldig. Ik luisterde naar de echo en verbaasde me over mijn prachtige stem. Wat een klank! Wat een diepgang! Waarom had niemand mij ooit verteld dat ik zo'n prachtige stem had? Ik besloot dat deze ontdekking onmiddellijk aan iedereen bekend moest worden gemaakt. Ik sprong uit bad, kleedde me aan, en haastte me door de Kanaalstraat naar de moskee. Boven op zolder zette ik de microfoon voor het raam en de luidspreker in de dakgoot. En vol overgave begon ik aan het eerste gebedsgezang. Het was daarvoor eigenlijk nog veel te vroeg, maar vanuit mijn ooghoeken kon ik zien dat er zich voor het gebouw al een aantal mensen verzamelden. Vol goede moed begon ik aan mijn tweede gebedsgezang. Maar halverwege zag ik dat er iets vreemds was aan die mensen buiten op straat. Ze hadden allemaal hun handen voor hun oren! Ik liep snel de trappen af naar beneden en...
"Hodja, alstublieft, alstublieft, houdt u daar onmiddellijk mee op! Het is nog lang geen tijd voor het gebed, en bovendien: kraaien, hodja, klinken nog mooier! Alstublieft, hodja, stop ermee!"
"Heren," sprak ik, "u heeft gelijk. Ik had daarboven ook al het idee, dat het geluid niet helemaal in orde was. In mijn badkamer klonk het... ruimtelijker. Ik zal onmiddellijk een brief naar de gemeente schrijven voor een extra subsidie. Wanneer hierboven op zolder een badhuis is gebouwd, dan zult u merken dat mijn stem weer de oude is. En het spijt me heren, maar in de tussentijd zult u helaas één voor één uw gebed in mijn badkamer moeten komen doen."
(Op de audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer)
Het was een prachtige zonnige dag in het voorjaar. Ik zat in bad en voelde me intens schoon en gelukkig. De zon scheen door het bovenraampje en terwijl het water zachtjes om mij heen klotste, kwam er spontaan een lied in mij op. Mijn lievelingslied: S<halfpipe>cak ülke, het warme land.
Kufllar göçer, bizgöçeriz
ülkeden ülkelere.
Het lied sprong langs de witte tegels, galmde tegen het plafond, de hele ruimte was vol met gezang. Het klonk in één woord geweldig. Ik luisterde naar de echo en verbaasde me over mijn prachtige stem. Wat een klank! Wat een diepgang! Waarom had niemand mij ooit verteld dat ik zo'n prachtige stem had? Ik besloot dat deze ontdekking onmiddellijk aan iedereen bekend moest worden gemaakt. Ik sprong uit bad, kleedde me aan, en haastte me door de Kanaalstraat naar de moskee. Boven op zolder zette ik de microfoon voor het raam en de luidspreker in de dakgoot. En vol overgave begon ik aan het eerste gebedsgezang. Het was daarvoor eigenlijk nog veel te vroeg, maar vanuit mijn ooghoeken kon ik zien dat er zich voor het gebouw al een aantal mensen verzamelden. Vol goede moed begon ik aan mijn tweede gebedsgezang. Maar halverwege zag ik dat er iets vreemds was aan die mensen buiten op straat. Ze hadden allemaal hun handen voor hun oren! Ik liep snel de trappen af naar beneden en...
"Hodja, alstublieft, alstublieft, houdt u daar onmiddellijk mee op! Het is nog lang geen tijd voor het gebed, en bovendien: kraaien, hodja, klinken nog mooier! Alstublieft, hodja, stop ermee!"
"Heren," sprak ik, "u heeft gelijk. Ik had daarboven ook al het idee, dat het geluid niet helemaal in orde was. In mijn badkamer klonk het... ruimtelijker. Ik zal onmiddellijk een brief naar de gemeente schrijven voor een extra subsidie. Wanneer hierboven op zolder een badhuis is gebouwd, dan zult u merken dat mijn stem weer de oude is. En het spijt me heren, maar in de tussentijd zult u helaas één voor één uw gebed in mijn badkamer moeten komen doen."
(Op de audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer)
Beschrijving
In de badkamer denkt Nasreddin Hodja een mooie stem te hebben. Als hij de oproep tot gebed vanuit de moskee ook mooi denkt te zingen, houdt iedereen zijn oren dicht. Nasreddin meent: dan moet er in de moskee maar een badhuis komen, zodat mijn stem mooier uitkomt. In de tussentijd moet ieder afzonderlijk dan maar komen bidden in mijn badkamer.
Bron
audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer
Commentaar
1998 (?)
Naam Overig in Tekst
Nasreddin Hodja 
Nasreddin Hodja 
Turks
Turks
Naam Locatie in Tekst
Kanaalstraat
Kanaalstraat
Datum Invoer
2013-03-01 12:25:00