Hoofdtekst
Der wie in faem, dy woe graech nei de kermis ta. Mar de boer sei: "Dû mast earst de rogge op it lân yn skeaven bine." Mar dêr lei safolle rogge op it lân, dat koe ien minske allinne noait op in dei dwaen.
De faem gong nei 't lân ta en sy sette har de kermis mar út 'e holle wei.
Doe kom dêr in menearke oan en dy frege har: "Hwerom bistû net nei de kermis?"
"Dêr ha 'k gjin tiid ta," sei se. "ik mat earst al dizze rogge yn skeaven bine."
"O, ik sil dy wol even helpe," sei it mantsje, "dan binne wy samar klear. Mar ik haw in bitingst. Hwatstû moarnier it earste bynste, is dan foar my."
"Goed", sei se.
Togearre wienen se samar klear, hwant dat menearke koe mear as gewoan. De faem gong nei de boer ta. Dy stie forbaesd, dat nou alles al boun wie.
"Hoe kin dat sa gau?" frege er.
Sy fortelde him alles; hoe't dat mynhearke har holpen hie en dat er nou moarnier datselde ha moest, dat it earst troch har boun woarde.
De boer sei: "Dit is net bêst, hwant dû hast dysels oan 'e kweade forkocht. Mar ik wyt rie. Ik liz hwat strie yn 'e skuorre del. En astû der nou moarnier ôfkomste, mast dyn hoazzen net oan dwaen. Mar dû mast mei bleate fuotten nei de skuorre ta en dat strie byelkoar bine. Dan is dat foar de duvel. Oars hiest dy sels jaen matten."
De faem die krekt sa as de boer har foarsein hie. De duvel stie de oare moarns al yn 'e skuorre. Hja boun it strie ta in grude en dat smiet se him ta.
"Hjir duvel, dit is foar dy!" rôp se.
De duvel naeide mei de grude strie út
De faem gong nei 't lân ta en sy sette har de kermis mar út 'e holle wei.
Doe kom dêr in menearke oan en dy frege har: "Hwerom bistû net nei de kermis?"
"Dêr ha 'k gjin tiid ta," sei se. "ik mat earst al dizze rogge yn skeaven bine."
"O, ik sil dy wol even helpe," sei it mantsje, "dan binne wy samar klear. Mar ik haw in bitingst. Hwatstû moarnier it earste bynste, is dan foar my."
"Goed", sei se.
Togearre wienen se samar klear, hwant dat menearke koe mear as gewoan. De faem gong nei de boer ta. Dy stie forbaesd, dat nou alles al boun wie.
"Hoe kin dat sa gau?" frege er.
Sy fortelde him alles; hoe't dat mynhearke har holpen hie en dat er nou moarnier datselde ha moest, dat it earst troch har boun woarde.
De boer sei: "Dit is net bêst, hwant dû hast dysels oan 'e kweade forkocht. Mar ik wyt rie. Ik liz hwat strie yn 'e skuorre del. En astû der nou moarnier ôfkomste, mast dyn hoazzen net oan dwaen. Mar dû mast mei bleate fuotten nei de skuorre ta en dat strie byelkoar bine. Dan is dat foar de duvel. Oars hiest dy sels jaen matten."
De faem die krekt sa as de boer har foarsein hie. De duvel stie de oare moarns al yn 'e skuorre. Hja boun it strie ta in grude en dat smiet se him ta.
"Hjir duvel, dit is foar dy!" rôp se.
De duvel naeide mei de grude strie út
Onderwerp
VDK 1191B* - Het eerste wat gebonden wordt 
VDK 1191B* - Het eerste wat gebonden wordt 
Beschrijving
Een meisje dat bij de boer werkt, wil graag naar de kermis, maar moet van de boer eerst de rogge op het land in schoven binden. Als ze met dit enorme karwei wil beginnen, benadert een klein mannetje haar en biedt haar zijn hulp aan. Hij vraagt wel om een gunst: het eerste wat zij de volgende dag vastbindt, is voor hem. Het meisje stemt toe. Nu is de klus zo geklaard en het meisje vertelt de verbaasde boer het hele verhaal. De boer schrikt, omdat het meisje haar ziel aan de duivel - het mannetje - heeft verkocht. De boer verbiedt het meisje om als eerste in de ochtend haar kous vast te binden, want dan is zij eigendom van de duivel. Hij legt wat stro in de schuur en zegt dat het meisje dat vastgebonden voor de duivel moet klaarleggen. De duivel staat haar al op te wachten in de schuur, als het meisje hem het bundeltje voor de voeten smijt. Zo is het meisje de duivel te slim af. De duivel maakt dat hij wegkomt.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 169, verhaal 15 (archief MI)
Commentaar
29 maart 1967
Het eerste wat gebonden wordt
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21