Hoofdtekst
Der wienen in man en in frou, dy hieten Jan en Griet. Op in kear krigen se sin oan pankoeken. Sy lienden in pankoekspanne by de buorlju. "Jo krije in dikke pankoek foar 't lienen", sei Griet.
De pankoeken smakken o sa lekker, mar hja rekken der sa fan oan 't iten, dat foar 't se 't yn 'e gaten hienen, sieten alle pankoeken yn 'e mage. De pankoek, dy't se foar de buorfrou ornearre hienen, hienen se ek opiten.
Dat wie in spul. De iene joech de oare de skuld. Sy woarden der deilis om.
Gjin fan beiden woe de pankoekspanne nei de buorlju werombringe. Griet woe fan klearebare lulkens net in wurd sizze. Hja wosk de skûtels ôf. De pankoekspanne bleau op 't oanrjocht stean.
Griet sei mar neat en sy bleau lulk.
Dat bigong Jan op 't lêst to forfelen. Hy krige in blaker mei in kears dy't er oanstuts. Doe bigong er to sykjen. Hy socht oer de flier, yn 'e kast, yn 'e kelder en by de trap, en dat op ljochtskyndei.
Griet seach en seach mar en woarde nijsgjirrich. Op 't lêst koe se har net mear stil hâlde en sei: "Hwer sikestû dochs om?"
"Om dyn mûle", sei er.
Sy praetten wer. En doe sei Tryn: "Nou, dan sil ik allerearst de pankoekspanne werombringe."
En sy gong der mei nei de buorfrou ta.
De pankoeken smakken o sa lekker, mar hja rekken der sa fan oan 't iten, dat foar 't se 't yn 'e gaten hienen, sieten alle pankoeken yn 'e mage. De pankoek, dy't se foar de buorfrou ornearre hienen, hienen se ek opiten.
Dat wie in spul. De iene joech de oare de skuld. Sy woarden der deilis om.
Gjin fan beiden woe de pankoekspanne nei de buorlju werombringe. Griet woe fan klearebare lulkens net in wurd sizze. Hja wosk de skûtels ôf. De pankoekspanne bleau op 't oanrjocht stean.
Griet sei mar neat en sy bleau lulk.
Dat bigong Jan op 't lêst to forfelen. Hy krige in blaker mei in kears dy't er oanstuts. Doe bigong er to sykjen. Hy socht oer de flier, yn 'e kast, yn 'e kelder en by de trap, en dat op ljochtskyndei.
Griet seach en seach mar en woarde nijsgjirrich. Op 't lêst koe se har net mear stil hâlde en sei: "Hwer sikestû dochs om?"
"Om dyn mûle", sei er.
Sy praetten wer. En doe sei Tryn: "Nou, dan sil ik allerearst de pankoekspanne werombringe."
En sy gong der mei nei de buorfrou ta.
Onderwerp
AT 1351A* - Lost Tongue 
AT 1351A* - Lost Tongue 
ATU 1351A* - Lost Tongue
ATU 1351A* - Lost Tongue
Beschrijving
Een echtpaar heeft trek in pannekoeken, en ze lenen een koekepan bij de buurvrouw. Als dank voor het lenen wordt de buurvrouw een pannekoek beloofd. De pannekoeken smaken het echtpaar zo goed dat ze ze voor ze het weten allemaal opgegeten hebben, waardoor ze hun belofte aan de buurvrouw niet na kunnen komen. Ze krijgen ruzie en geven elkaar de schuld. De vrouw is zo kwaad, dat ze niets meer zegt. Dat gaat de man op een gegeven ogenblik zo vervelen dat hij een kaars pakt, die aansteekt en met behulp van dat licht begint te zoeken. Hij doorzoekt het hele huis, totdat zijn vrouw nieuwsgierig wordt en vraagt wat hij zoekt. "Jouw mond," zegt hij. Ze praten weer met elkaar, en de vrouw zegt dat ze de pan terug zal brengen naar de buurvrouw, wat ze ook doet.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 177, verhaal 2 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
21 april 1967
Eerder verteld als CJ014402.
Lost Tongue
Naam Overig in Tekst
Jan
Jan
Griet
Griet
Tryn
Tryn
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21