Hoofdtekst
Galgenhumor:
In het dorp werd het patroonsfeest van St. Rochus gevierd. De pastoor droeg de koster op, voorbereidingen te treffen, en het beeld af te stoffen en te versieren.
De koster beging een misstap op de ladder, en kwam met het beeld naar beneden. Dit gipsen geval viel aan gruizelementen. Goeie raad was duur. Er was nergens aan een beeld van de heilige te komen. Iedereen had een grote devotie, en het zou dus druk worden. De pastoor was buiten zichzelf.
Opeens kwam de koster op een idee. Er was een man, die precies op St. Rochus leek. “Laat ons die vragen, of hij onder de Mis en bij de devotie-viering op de console gaat staan!”
De man werd gevraagd. Hij was niet erg kerks, en voelde er niet veel voor, om daar zolang roerloos te staan ten aanschouwe van al zijn medeburgers. De koster kwam echter met hem overeen voor één rijksdaalder.
Hij nam op tijd zijn plaats in, en de koster zorgde voor bloemen en brandende kaarsen. Het gelovige volk bad vurig tot de heilige, en vond, dat er nog nooit zo’n goedlijkend beeld was geweest. De man hield zich een tijdlang goed. Opeens viel hem een druppel warme was op zijn naakte voet. Zijn lichaam vertrok even. Er volgden méér druppels, en ze werden heter. Hij probeerde zich goed te houden, doch kon zijn gezicht niet zo goed meer in bedwang houden. Het biddende volk meende, dat de heilige op de gebeden reageerde!
Opeens druppelde er een hele massa gloeiende druppels op zijn voeten. Hij gaf een kreet van pijn, en sprong pardoes van de console tussen de biddende menigte aan zijn voeten!
De schrik sloeg de mensen om het hart, en de kerk was in een ogenblik leeg. De koster kwam woedend opzetten: “Hoe kun je zoiets doen!” “Alles goed en wel. Ik heb mijn best proberen te doen! Maar, denk je, dat ik mijn poten laat verbranden voor die ene rijksdaalder!!”
Verslag 49, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door: Willem Engels, Helden, en wel onder no. L291-16. Helden, 18-2-1969. Aanvulling Helden, 1-3-1969
In Sjteijl zoo over ’n wèèk, ’t fieëst van Sint Rochus, de petroeën van de kèrk geveerd motte wère. Menhier Pestoeër gaaf te keuster laost öm ’t genade-bèldj op te poetse en mèt bloomen en kèrskes te verseere. ’t Bèldje sjtong dao op e konsuëlke tegen enne pilaer. Hè mos t’r mèt ’n trap-leierke bei klumme. Hè zat enne voot verkieërd, en kwaam mèt bèldj en al nao onger. Hè zelf kwaam d’r gieëf vanaaf, mèr det gipse geval in gruzelemente.
Wat nou? Gooie raod waas deur. Nörges waar an e nei bèldj van dè’n Hèllige te kome. Pesjtoeër waas boete zich zelf. Dao kwome zoveul minsen te bèèvert van wied en zied. Wie det nag te verseere?
Opèns kreeg Pesjtoeër ennen invalle. Hè hei enne parochiaan; e klein menke, det prompt op St. Rochus sjtalde. Hè leet öm èns roopen, en vroog öm, of hè onger de dinste de plak van de sint op die konzol, zo willen inneme. ’t Menke waas zoe al neet hel kerks, en veulden d’r niks veur öm dao zo lang en zo hoeëg; zo sjtil as e muuske tössen al die minsen te blieve sjtaon. De keuster heel aan, en kwaam met ö moverein vör enne Riksdalder.
Al lang vördet t’r minse kwome, mos hè zien plats inneme. De keuster zat öm in de bloomen en de kèrse. Wie ’t volk kwaam, mos hè zich keduuk haoë. Nag noeët hei St. Rochus d’r zo goed oetgezeen, en waas e zo sjoeën verseerd. Allemaol loge ze vör öm op te kneen. ’t Gong ’n tiedje good mèt vroeëm kieke. Opèns veel öm ennen dröppel heite kerse-waos op ziene voot. Hè trooch efkes mèt zie gezeecht, mer det veel neet op. Alwèr e paar dröppels; nag heiter. Hè koos zie gezeecht neet good mieër in de ploij haoën, en de minse mindjen, det e reageerde op eur gebed. Dao sjoot opèns ’n ganse sjolp gleugde waos op ziene poeët. Mèt enne kreis van pien sjprong e van de konzol tössen de pelgrims. De sjrik sjloog te minsen öm ’t hert, en in e moment waas alles te kèrk oet. De keuster kwaam aangelemmetére: “Wat maks te mich nou toch?” ’t Menke: “Doe kons mich d’n bout fioeële. Ich heb mien beest gedaon. Mèr dinks toe, det ich mich vör enne rot riksdalder mien puuët laot verborre!”
In het dorp werd het patroonsfeest van St. Rochus gevierd. De pastoor droeg de koster op, voorbereidingen te treffen, en het beeld af te stoffen en te versieren.
De koster beging een misstap op de ladder, en kwam met het beeld naar beneden. Dit gipsen geval viel aan gruizelementen. Goeie raad was duur. Er was nergens aan een beeld van de heilige te komen. Iedereen had een grote devotie, en het zou dus druk worden. De pastoor was buiten zichzelf.
Opeens kwam de koster op een idee. Er was een man, die precies op St. Rochus leek. “Laat ons die vragen, of hij onder de Mis en bij de devotie-viering op de console gaat staan!”
De man werd gevraagd. Hij was niet erg kerks, en voelde er niet veel voor, om daar zolang roerloos te staan ten aanschouwe van al zijn medeburgers. De koster kwam echter met hem overeen voor één rijksdaalder.
Hij nam op tijd zijn plaats in, en de koster zorgde voor bloemen en brandende kaarsen. Het gelovige volk bad vurig tot de heilige, en vond, dat er nog nooit zo’n goedlijkend beeld was geweest. De man hield zich een tijdlang goed. Opeens viel hem een druppel warme was op zijn naakte voet. Zijn lichaam vertrok even. Er volgden méér druppels, en ze werden heter. Hij probeerde zich goed te houden, doch kon zijn gezicht niet zo goed meer in bedwang houden. Het biddende volk meende, dat de heilige op de gebeden reageerde!
Opeens druppelde er een hele massa gloeiende druppels op zijn voeten. Hij gaf een kreet van pijn, en sprong pardoes van de console tussen de biddende menigte aan zijn voeten!
De schrik sloeg de mensen om het hart, en de kerk was in een ogenblik leeg. De koster kwam woedend opzetten: “Hoe kun je zoiets doen!” “Alles goed en wel. Ik heb mijn best proberen te doen! Maar, denk je, dat ik mijn poten laat verbranden voor die ene rijksdaalder!!”
Verslag 49, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door: Willem Engels, Helden, en wel onder no. L291-16. Helden, 18-2-1969. Aanvulling Helden, 1-3-1969
In Sjteijl zoo over ’n wèèk, ’t fieëst van Sint Rochus, de petroeën van de kèrk geveerd motte wère. Menhier Pestoeër gaaf te keuster laost öm ’t genade-bèldj op te poetse en mèt bloomen en kèrskes te verseere. ’t Bèldje sjtong dao op e konsuëlke tegen enne pilaer. Hè mos t’r mèt ’n trap-leierke bei klumme. Hè zat enne voot verkieërd, en kwaam mèt bèldj en al nao onger. Hè zelf kwaam d’r gieëf vanaaf, mèr det gipse geval in gruzelemente.
Wat nou? Gooie raod waas deur. Nörges waar an e nei bèldj van dè’n Hèllige te kome. Pesjtoeër waas boete zich zelf. Dao kwome zoveul minsen te bèèvert van wied en zied. Wie det nag te verseere?
Opèns kreeg Pesjtoeër ennen invalle. Hè hei enne parochiaan; e klein menke, det prompt op St. Rochus sjtalde. Hè leet öm èns roopen, en vroog öm, of hè onger de dinste de plak van de sint op die konzol, zo willen inneme. ’t Menke waas zoe al neet hel kerks, en veulden d’r niks veur öm dao zo lang en zo hoeëg; zo sjtil as e muuske tössen al die minsen te blieve sjtaon. De keuster heel aan, en kwaam met ö moverein vör enne Riksdalder.
Al lang vördet t’r minse kwome, mos hè zien plats inneme. De keuster zat öm in de bloomen en de kèrse. Wie ’t volk kwaam, mos hè zich keduuk haoë. Nag noeët hei St. Rochus d’r zo goed oetgezeen, en waas e zo sjoeën verseerd. Allemaol loge ze vör öm op te kneen. ’t Gong ’n tiedje good mèt vroeëm kieke. Opèns veel öm ennen dröppel heite kerse-waos op ziene voot. Hè trooch efkes mèt zie gezeecht, mer det veel neet op. Alwèr e paar dröppels; nag heiter. Hè koos zie gezeecht neet good mieër in de ploij haoën, en de minse mindjen, det e reageerde op eur gebed. Dao sjoot opèns ’n ganse sjolp gleugde waos op ziene poeët. Mèt enne kreis van pien sjprong e van de konzol tössen de pelgrims. De sjrik sjloog te minsen öm ’t hert, en in e moment waas alles te kèrk oet. De keuster kwaam aangelemmetére: “Wat maks te mich nou toch?” ’t Menke: “Doe kons mich d’n bout fioeële. Ich heb mien beest gedaon. Mèr dinks toe, det ich mich vör enne rot riksdalder mien puuët laot verborre!”
Beschrijving
Na kapotvallen van heiligenbeeld neemt man de plaats van het beeld in. De hete was van de kaarsen valt op zijn voeten, en springt de man op.
Bron
Collectie Engels, verslag 16, verhaal 13 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
St. Rochus 
St. Rochus 
Naam Locatie in Tekst
Steyl
Steyl
Plaats van Handelen
Steyl
Steyl