Hoofdtekst
Reuzen:
Een van mijn hobbies is het opsporen van bodemvondsten. Ik doe dan ook veel aan opgravingen. Op grond van mijn ervaringen kom ik tot de conclusie, dat er vroeger reuzen geleefd hebben. Deze bereikten een lengte van wel 8 meter! Deze hebben vóór de Zondvloed geleefd. Ik neem aan, dat er evolutie is geweest, en dat alle leven uit het water is ontstaan. Op een bepaalde fase is het wezen, dat nu de mens is, zo ver, dat het denken gaat. God stort een ziel in dit schepsel.
De duivel, die zelf door zijn zinnelijkheid, en door de vrouw gevallen is, poogt, de mens te vernietigen. Hij verwekt bij een vrouw kinderen, die reuzen worden. Bij de zondvloed kwamen al deze ontaarde mensen om, en alleen de normale mens Noë bleef over met zijn gezin. Papini heeft ongelijk, waar hij schrijft, dat de duivel, als schepsel, en werktuig God’s, bij de voleinding der tijden in de hemel wordt opgenomen. De duivel zal het onderspit delven en vernietigd worden.
Hij probeert de mens in de algehele ondergang mee te trekken. Dit door aanzet tot allerlei kwaad, als zingenot, overspel, en tegennatuurlijke handelingen. In het begin was zingenot bij de mens zo gewoon en natuurlijk, dat het uitsluitend doelmatig werd aangewend, door de mens, zowel als door het dier. Door de instelling van het huwelijk, en de zondewet, werd het een object, waarmee de duivel de mens belaagt. Door het verbod is zingenot iets geworden, dat pikant is vanwege het verbod, en dat het gehele mensenleven beheerst.
Twee jaar geleden was ik op een van mijn percelen aan de rand van het natuur-reservaat bezig, met de trekker te ploegen. Toen ik thuis ging eten, liet ik de trekker op de wendakker staan. Na de middag liep ik langs de geploegde voor naar de trekker. Opeens zag ik dwars in de laatst geploegde voor een zeer forse, buitengewoon grote voet-afdruk. Noch op het geploegde land, noch op het ongeploegde, kon ik sporen van iemand, die er geweest zou zijn, vinden!
Ein van mien sjtok-pèrdjes ès te Prehistorie; ’t zeuke van sjtein, en verblief-platsen en graafheuvels oet te Sjteintied. Ich heb mich dao al lang mèt besjéftigd, en veul over naogedaocht. Ich heb èns e graaf bloeëtgelaogd van ’n aafmèting, zoeë geweldig, dèt ich mot aannemen, dét d’r vreuger reuzen hebbe gelèèfd. Die konne wel aocht meter langk zien geweest. Die motte van vör de Zondvloed zien.
Alle lève mot in ’t water zien ontsjtangen, en heet zich van dao oet geëvolueerd. Op e zeker moment ès ’t deer, det nou mins ès, zo wiet, det e geit dinke. God heet öm ’n zieël gegève.
D’n duvel, dè dor God öm zienen hoeëgmood in de hèl es gesjtor, perbeert, auch te mins mèt te sjleipen dor sjmeerlapperei.
Hè zo beij de vrouw zelf monsters van kinjer hebbe verwèkt, die tot reuzen oetgreuide. Bei de zondvloed kwomen al die reuzen öm, en allein de normale mins Noë, mèt vrouw en kinjer bleef over.
Papini heet ongeliek, oe e zeet, det d’n duvel as sjepsel van God later zien plats in de ieëwigheid kriegt. Hè zal altied tege God blieve vèèchte, mer op ’t inj ten onger gaon.
In ’t begin waas vör de mins ’t zingenot zo gewoeën en nateurlik, det ’t oetsjloetend doelmatig bedreve woordt, krek wie bei de anger sjepsele. Dor de insjtèlling van ’t huwelik kwaam ’t zingenot onger de wèt, en woordt zingenot dao boeten ’n zunj. Det woordt ’t terrein, oe d’n duvel vat op te mins kreeg. Dor dét verbod ès ’t zo pikant geworen, det ’t mins en samelèving beheerst.
Verslag 50, Omzetting van de verhalen, verteld door Leonardus Kluijtmans, Helden, doorgegeven onder no. L291-17, op 26-12-1962. Van Nederl. versie in plaatselijk dialect. Helden, 4 nov. 1969
Vör twieë jaor trök waas ich an de rangk van ’t nateur-reservaat mèt d’n trèkker an ’t bouwe. Wie ich öm twelf nao hoes ging ète, leet ich ten trèkker mèt te ploog sjtaon. Nao ’t ète leep ich dor de leeste voor nao d’n trèkker trök. Op èns zaag ich; dwèèrs in de leest geploogde voor d’n indrök van ennen abnormaal groeëte minsevoot. Dè koos onmeugelik van enne gewoeëne mins zin. Wie ich auch zoocht, ich koos nörges get sjpeure. Neet op ’t gebouwd, en neet op ’t haard langkd.
Een van mijn hobbies is het opsporen van bodemvondsten. Ik doe dan ook veel aan opgravingen. Op grond van mijn ervaringen kom ik tot de conclusie, dat er vroeger reuzen geleefd hebben. Deze bereikten een lengte van wel 8 meter! Deze hebben vóór de Zondvloed geleefd. Ik neem aan, dat er evolutie is geweest, en dat alle leven uit het water is ontstaan. Op een bepaalde fase is het wezen, dat nu de mens is, zo ver, dat het denken gaat. God stort een ziel in dit schepsel.
De duivel, die zelf door zijn zinnelijkheid, en door de vrouw gevallen is, poogt, de mens te vernietigen. Hij verwekt bij een vrouw kinderen, die reuzen worden. Bij de zondvloed kwamen al deze ontaarde mensen om, en alleen de normale mens Noë bleef over met zijn gezin. Papini heeft ongelijk, waar hij schrijft, dat de duivel, als schepsel, en werktuig God’s, bij de voleinding der tijden in de hemel wordt opgenomen. De duivel zal het onderspit delven en vernietigd worden.
Hij probeert de mens in de algehele ondergang mee te trekken. Dit door aanzet tot allerlei kwaad, als zingenot, overspel, en tegennatuurlijke handelingen. In het begin was zingenot bij de mens zo gewoon en natuurlijk, dat het uitsluitend doelmatig werd aangewend, door de mens, zowel als door het dier. Door de instelling van het huwelijk, en de zondewet, werd het een object, waarmee de duivel de mens belaagt. Door het verbod is zingenot iets geworden, dat pikant is vanwege het verbod, en dat het gehele mensenleven beheerst.
Twee jaar geleden was ik op een van mijn percelen aan de rand van het natuur-reservaat bezig, met de trekker te ploegen. Toen ik thuis ging eten, liet ik de trekker op de wendakker staan. Na de middag liep ik langs de geploegde voor naar de trekker. Opeens zag ik dwars in de laatst geploegde voor een zeer forse, buitengewoon grote voet-afdruk. Noch op het geploegde land, noch op het ongeploegde, kon ik sporen van iemand, die er geweest zou zijn, vinden!
Ein van mien sjtok-pèrdjes ès te Prehistorie; ’t zeuke van sjtein, en verblief-platsen en graafheuvels oet te Sjteintied. Ich heb mich dao al lang mèt besjéftigd, en veul over naogedaocht. Ich heb èns e graaf bloeëtgelaogd van ’n aafmèting, zoeë geweldig, dèt ich mot aannemen, dét d’r vreuger reuzen hebbe gelèèfd. Die konne wel aocht meter langk zien geweest. Die motte van vör de Zondvloed zien.
Alle lève mot in ’t water zien ontsjtangen, en heet zich van dao oet geëvolueerd. Op e zeker moment ès ’t deer, det nou mins ès, zo wiet, det e geit dinke. God heet öm ’n zieël gegève.
D’n duvel, dè dor God öm zienen hoeëgmood in de hèl es gesjtor, perbeert, auch te mins mèt te sjleipen dor sjmeerlapperei.
Hè zo beij de vrouw zelf monsters van kinjer hebbe verwèkt, die tot reuzen oetgreuide. Bei de zondvloed kwomen al die reuzen öm, en allein de normale mins Noë, mèt vrouw en kinjer bleef over.
Papini heet ongeliek, oe e zeet, det d’n duvel as sjepsel van God later zien plats in de ieëwigheid kriegt. Hè zal altied tege God blieve vèèchte, mer op ’t inj ten onger gaon.
In ’t begin waas vör de mins ’t zingenot zo gewoeën en nateurlik, det ’t oetsjloetend doelmatig bedreve woordt, krek wie bei de anger sjepsele. Dor de insjtèlling van ’t huwelik kwaam ’t zingenot onger de wèt, en woordt zingenot dao boeten ’n zunj. Det woordt ’t terrein, oe d’n duvel vat op te mins kreeg. Dor dét verbod ès ’t zo pikant geworen, det ’t mins en samelèving beheerst.
Verslag 50, Omzetting van de verhalen, verteld door Leonardus Kluijtmans, Helden, doorgegeven onder no. L291-17, op 26-12-1962. Van Nederl. versie in plaatselijk dialect. Helden, 4 nov. 1969
Vör twieë jaor trök waas ich an de rangk van ’t nateur-reservaat mèt d’n trèkker an ’t bouwe. Wie ich öm twelf nao hoes ging ète, leet ich ten trèkker mèt te ploog sjtaon. Nao ’t ète leep ich dor de leeste voor nao d’n trèkker trök. Op èns zaag ich; dwèèrs in de leest geploogde voor d’n indrök van ennen abnormaal groeëte minsevoot. Dè koos onmeugelik van enne gewoeëne mins zin. Wie ich auch zoocht, ich koos nörges get sjpeure. Neet op ’t gebouwd, en neet op ’t haard langkd.
Beschrijving
Over de invloed van de duivel bij het ontstaan van reuzen.
Bron
Collectie Engels, verslag 17, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)