Hoofdtekst
Der wie ris in koaning, dy hâldde folle fan forhaeltsjes. Jouns siet er mei 't hiele hôf by elkoar en dan wie ien fan harren oan 't fortellen. Dat dienen se beurt om beurt.
De koaning hie in skepersjonge, dy hoede de skiep. Dy siet jouns ek altyd yn 't formidden by de koaning. Mar dy jonge koe him noait de mûle hâlde as der ien oan 't fortellen wie. Dan sei er samar brutaelwei: "Dat lychste."
Soks joech gjin foech neffens de koaning. De harkers mochten heechstens sizze: "Nou, nou, dat is nochal kras hear," mar noait "Dat lychste."
"Astû my ek mar ien kear sizzen hearst: 'Dat lychste' ûnder 't fortellen," sei de koaning tsjin 'e skepersjonge, "dan meist it moaiste paleis útsykje dat der yn myn ryk stiet, mei alles hwat der by heart."
De oare jouns waerd it de skepersjonge syn beurt om to fortellen.
De jonge bigoun: "Ik wie froeger by ús heit yn 'e moune en dan moast ik mei moal nei de boeren ta, dy't yn 'e bergen wennen. De ezel dy't mei gong, droech oan elke kant in sekfol moal.
Op in dei ried ik wer mei de ezel fuort, mar doe wie de fracht to swier. De ezel koe 't net tille en bruts de rêch. Dy sakke troch, dat wy koenen sa net fierder komme.
Mar ik wist wol rie. Ik seach in hazzenuten strûk stean, oan 'e kant fan 't paed. Dêr snijde ik in lange stok út. Dy treau ik de ezel achter ta 't gat yn by de rêchbonke lâns. En doe laedde ik de sekken der wer op.
Mar yn de tiid, dat ik dêr mei dwaende wie, sprute dy stok út. Hy wie al gau in meter heech en doe gong 't al hurder en hurder. Hy groeide mar troch, dat ik tocht: "Hwa wit hoe heech er net komt. Ik wol der us yn opklimme!"
Ik omheech, wylst de ezel trochroan.
Op 't lêst wie 'k wol tûzen meter heech, mar trochdat de ezel roan, swypke de beam hinne en wer. Dêrtroch foel ik nei bineden en rekke mei de holle tusken twa rotsblokken yn in spleet.
Dêr siet ik mei de fuotten omheech. Doe ik oan 't wringen en doe draeide ik my de hiele kop der ôf. De holle bleau sitten tusken de rotsblokken. Ik stie der njonken."
De koaning hie wylst al in pear kear sein: "Dat is sterk." "Dat is zeer sterk!"
De skepersjonge forfette: "Ik tocht: ik moat dy kop der dochs wer út ha."
In eintsje fierder stie de buorkerij, dêr't ik it moal leverje moast. De feint fan 'e boer hie krekt de beam fan 'e ezel ôfkapt. Ik gong nei de boer ta en frege om in bile om myn kop út 'e rotsspleet to heljen."
"Dat is zeer sterk", sei de koaning.
De skepersjonge forfette: "Ik gong op sjou mei de bile nei myn kop ta, mar doe seach ik fan 'e oare kant in wolf oankommen. Dy hie 't èk op 'e kop bigrepen.
Mar ik wie der krekt fóár de wolf. Ik die in hou mei de bile, mar ik houde mis. Ik houde midden yn 'e kop. Mar doe koe 'k de kop der út krije. Hy wie yn twa helten."
"Och, och," sei de koaning, "wat is dat sterk. Geweldig!"
De jonge fortelde fierder: "Yn dy kop siet in brief. Doe't ik him iepenmakke, stie dêr yn to lêzen - nou moatte jo goed harkje, Sire - dat jou heit hie moundersfeint west by myn heit."
"Wel, dû smoarge snotjonge," rôp de koaning, "dû lychste hwatste seiste!"
Mar de skepersjonge sei: "Majesteit, ik haw it woun. Moarn sil 'k myn paleis útsykje."
De oare moarns is de koaning mei de skepersjonge it lân trochreizge om in paleis út to sykjen. Dat krige dy jonge mei alles hwat der by hearde. En dêr wenne er tonei yn.
Mar hy hoefde noait wer to fortellen.
De koaning hie in skepersjonge, dy hoede de skiep. Dy siet jouns ek altyd yn 't formidden by de koaning. Mar dy jonge koe him noait de mûle hâlde as der ien oan 't fortellen wie. Dan sei er samar brutaelwei: "Dat lychste."
Soks joech gjin foech neffens de koaning. De harkers mochten heechstens sizze: "Nou, nou, dat is nochal kras hear," mar noait "Dat lychste."
"Astû my ek mar ien kear sizzen hearst: 'Dat lychste' ûnder 't fortellen," sei de koaning tsjin 'e skepersjonge, "dan meist it moaiste paleis útsykje dat der yn myn ryk stiet, mei alles hwat der by heart."
De oare jouns waerd it de skepersjonge syn beurt om to fortellen.
De jonge bigoun: "Ik wie froeger by ús heit yn 'e moune en dan moast ik mei moal nei de boeren ta, dy't yn 'e bergen wennen. De ezel dy't mei gong, droech oan elke kant in sekfol moal.
Op in dei ried ik wer mei de ezel fuort, mar doe wie de fracht to swier. De ezel koe 't net tille en bruts de rêch. Dy sakke troch, dat wy koenen sa net fierder komme.
Mar ik wist wol rie. Ik seach in hazzenuten strûk stean, oan 'e kant fan 't paed. Dêr snijde ik in lange stok út. Dy treau ik de ezel achter ta 't gat yn by de rêchbonke lâns. En doe laedde ik de sekken der wer op.
Mar yn de tiid, dat ik dêr mei dwaende wie, sprute dy stok út. Hy wie al gau in meter heech en doe gong 't al hurder en hurder. Hy groeide mar troch, dat ik tocht: "Hwa wit hoe heech er net komt. Ik wol der us yn opklimme!"
Ik omheech, wylst de ezel trochroan.
Op 't lêst wie 'k wol tûzen meter heech, mar trochdat de ezel roan, swypke de beam hinne en wer. Dêrtroch foel ik nei bineden en rekke mei de holle tusken twa rotsblokken yn in spleet.
Dêr siet ik mei de fuotten omheech. Doe ik oan 't wringen en doe draeide ik my de hiele kop der ôf. De holle bleau sitten tusken de rotsblokken. Ik stie der njonken."
De koaning hie wylst al in pear kear sein: "Dat is sterk." "Dat is zeer sterk!"
De skepersjonge forfette: "Ik tocht: ik moat dy kop der dochs wer út ha."
In eintsje fierder stie de buorkerij, dêr't ik it moal leverje moast. De feint fan 'e boer hie krekt de beam fan 'e ezel ôfkapt. Ik gong nei de boer ta en frege om in bile om myn kop út 'e rotsspleet to heljen."
"Dat is zeer sterk", sei de koaning.
De skepersjonge forfette: "Ik gong op sjou mei de bile nei myn kop ta, mar doe seach ik fan 'e oare kant in wolf oankommen. Dy hie 't èk op 'e kop bigrepen.
Mar ik wie der krekt fóár de wolf. Ik die in hou mei de bile, mar ik houde mis. Ik houde midden yn 'e kop. Mar doe koe 'k de kop der út krije. Hy wie yn twa helten."
"Och, och," sei de koaning, "wat is dat sterk. Geweldig!"
De jonge fortelde fierder: "Yn dy kop siet in brief. Doe't ik him iepenmakke, stie dêr yn to lêzen - nou moatte jo goed harkje, Sire - dat jou heit hie moundersfeint west by myn heit."
"Wel, dû smoarge snotjonge," rôp de koaning, "dû lychste hwatste seiste!"
Mar de skepersjonge sei: "Majesteit, ik haw it woun. Moarn sil 'k myn paleis útsykje."
De oare moarns is de koaning mei de skepersjonge it lân trochreizge om in paleis út to sykjen. Dat krige dy jonge mei alles hwat der by hearde. En dêr wenne er tonei yn.
Mar hy hoefde noait wer to fortellen.
Onderwerp
AT 0852 - The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie." 
AT 0852 - The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie." 
ATU 0852 - Lying Contest
ATU 0852 - Lying Contest
Beschrijving
Er was eens een koning, die hield veel van verhaaltjes. 's Avonds zat het hele hof bij elkaar, en vertelden ze elkaar verhalen. Een schaapsjongen zei altijd: "Dat lieg je." Maar dat was niet netjes aan het hof, luisteraars mochten hoogstens zeggen: "Nou, nou, dat is nogal kras hoor." De koning zei dat als hij één keer tegen de schaapsjongen zou zeggen dat hij loog, de jongen het mooiste paleis mocht uitzoeken wat er in het rijk was. De volgende dag begint de schaapsjongen met het vertellen van een zeer leugenachtig verhaal, over een ezel met een gebroken rug die hij recht houdt door een lange stok van een hazelnotenstruik door hem heen te steken; en over hoe hij klem komt te zitten tussen twee rotsen en dan zijn hoofd van zijn romp afdraait. De koning mompelt niet meer dan 'ach, wat sterk' en 'o, wat kras'. Totdat de schaapsjongen vertelt dat hij een brief vond waarin stond dat de vader van de koning de molenaarsknecht was geweest van de vader van de schaapsjongen. Toen hield de koning het niet meer uit, en riep dat hij loog. De schaapsjongen zocht een mooi paleis uit, en hoefde nooit meer te vertellen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 238, verhaal 2
Commentaar
10 juli 1967
The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie."
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21