Hoofdtekst
Der wienen us in man en in frou, dy wennen togearre yn in hûs, dat stie tsjin 'e bergen oan.
Dy man en dy frou koenen min mei elkoar oer de wei. Sy wienen wit hoe faek deilis en dat wie de frou har skuld eins. Hja woe baesspylje en op in kear sei se, sy woe wol us omruilje mei wurk. Dan moast har man de húshâlding dwaen en hja it lânwurk. Dat gong oan.
Hja hienen ien koe. Dêr moast hja dus foar soargje. Hja seach, dat der op it platte dak fan it hûs in swé gjers stie.
"Dat is hwat moais," sei se by har sels, "myn keardel is ek sa lui as in stok. Hat er my dat skoandere gjers dêr gewoan omkomme litten."
Hwat hja to dwaen hie, hja gong mei de koe nei it dak en dêr liet se it beest weidzje.
Mar wylst siet har man to pankoekbaken. Hja tocht: "Dat sil wol net goed komme. Ik moat der sels mar wer by wêze."
Doe liet se it tou, dêr't de kou oan fêst siet, troch de skoarstien sakje. En doe gong se nei ûnderen ta.
Under bynt se har it tou om 'e middel. Sy tinkt, dan sit de koe goed fêst. Mar, sa't wy seinen, dat hûs stie yn 'e bergen, en oan 'e iene kant wie it dak in ein fan 'e groun ôf. Dêr rekke de koe by it dak del.
Trochdat de koe nei ûnderen sakke, waerd it minske, dat mei it tou oan 'e koe fêst siet, nei boppe lutsen, yn 'e skoarstien op.
Hja hong dêr sa raer, dat hja rôp lûd om help. Doe kaem har man en dy hat har út dy nuvere posysje forlost.
Dêrtroch waerden de beiden wer goed op elkoar en tonei die elk syn eigen wurk yn alle frede.
Dy man en dy frou koenen min mei elkoar oer de wei. Sy wienen wit hoe faek deilis en dat wie de frou har skuld eins. Hja woe baesspylje en op in kear sei se, sy woe wol us omruilje mei wurk. Dan moast har man de húshâlding dwaen en hja it lânwurk. Dat gong oan.
Hja hienen ien koe. Dêr moast hja dus foar soargje. Hja seach, dat der op it platte dak fan it hûs in swé gjers stie.
"Dat is hwat moais," sei se by har sels, "myn keardel is ek sa lui as in stok. Hat er my dat skoandere gjers dêr gewoan omkomme litten."
Hwat hja to dwaen hie, hja gong mei de koe nei it dak en dêr liet se it beest weidzje.
Mar wylst siet har man to pankoekbaken. Hja tocht: "Dat sil wol net goed komme. Ik moat der sels mar wer by wêze."
Doe liet se it tou, dêr't de kou oan fêst siet, troch de skoarstien sakje. En doe gong se nei ûnderen ta.
Under bynt se har it tou om 'e middel. Sy tinkt, dan sit de koe goed fêst. Mar, sa't wy seinen, dat hûs stie yn 'e bergen, en oan 'e iene kant wie it dak in ein fan 'e groun ôf. Dêr rekke de koe by it dak del.
Trochdat de koe nei ûnderen sakke, waerd it minske, dat mei it tou oan 'e koe fêst siet, nei boppe lutsen, yn 'e skoarstien op.
Hja hong dêr sa raer, dat hja rôp lûd om help. Doe kaem har man en dy hat har út dy nuvere posysje forlost.
Dêrtroch waerden de beiden wer goed op elkoar en tonei die elk syn eigen wurk yn alle frede.
Onderwerp
AT 1210 - The Cow is Taken to the Roof to Graze 
AT 1210 - The Cow is Taken to the Roof to Graze 
ATU 1210 - The Cow (Other Domestic Animal) is Taken to the Roof to Graze
ATU 1210 - The Cow (Other Domestic Animal) is Taken to the Roof to Graze
Beschrijving
Een man en een vrouw hadden vaak ruzie met elkaar omdat ze allebei veel commentaar hadden op elkaars werk. Ze besloten op een dag van werk te ruilen. Zij zou voor de koe zorgen, en hij zou pannenkoeken bakken. Het huis stond tegen een berg, en de vrouw besloot de koe op het dak van het gerst te laten grazen. Ze maakte de koe vast aan een touw, en liet dat door de schoorsteen zakken. Beneden knoopte ze het touw om haar middel, zodat de koe goed vast zou zitten. Zo kon ze haar man in de gaten houden bij het pannenkoeken bakken. Maar de koe viel van het dak, en de vrouw werd aan het touw de schoorsteen in getrokken. Haar man hielp haar uit de schoorsteen. Hierdoor waren de man en de vrouw weer goed met elkaar, en ze deden voortaan tevreden elk hun eigen werk.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 238, verhaal 3
Commentaar
10 juli 1967
The Cow is Taken to the Roof to Graze
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21