Hoofdtekst
Kabouters:
[2.]
Een kennis in Helden-laaghei vertelde het volgende:
Een dochter van hem ging iedere dag naar haar werk in Venlo (omstreeks 1950-1954). Toen ze op een zomernamiddag huiswaarts kwam van de bushalte, en een eenzame weg met struikgewas passeerde, werd ze aangerand door een ongure kerel. Ze verzette zich hevig, en schreeuwde luid om hulp. Haar vader, die toevallig buiten stond, hoorde niets van het geschreeuw, ofschoon de wind het geluid moest overbrengen, terwijl mensen, die tegen de wind in in de buurt waren, het duidelijk gehoord bleken te hebben. Terzelfder tijd; of liever, even later, kwamen over de zandweg, waarlangs de vader stond, drie kleine, kinderachtige mannetjes op kleine fietsjes, heel ijverig langsfietsen. De dochter had zich los weten te wringen, en kwam geheel van streek naar huis gelopen. Ze vertelde van de aanranding, en zei, dat op het moment, dat de man haar overmeesterde, er drie kleine mannetjes kwamen aanfietsen, die vlakbij van hun fiets stapten, en, zonder iets te zeggen, de worsteling aankeken. De kerel werd daardoor verontrust, en ging er tussenuit. Ik vergat nog, te vertellen, dat de mannetjes, - vóórdat het meisje thuis kwam -, weer terug langs het huis kwamen.
De aanrander werd vrijwel direct door de politie gesnapt. Het zou een man uit Blerick zijn geweest, die in relatie stond met volgelingen van Jehova.
Verslag 52, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen uit rapport no. L291-25. Helden, 12-11-1969:
Enne kènnis van mich vertèlde mich nag in 1950-1954: ’n Doochter van öm waas overdaag nao Blierik gereisd mèt te bus, en kwaam in d’n duusjtere nao hoes. Ze woordt kort bij hoes in de Lieëghei op enne sjtille weeg dor enne kerel aangevalle. ’t Mèèdje sjrieuwde zo hél meugelik öm hölp. Zie váder sjtong boeten an de sjtraot, ömdét ’n heur verwaogde; mér hè huurde d’r niks van; mèt te windj mèt. Later bleek, tet angeren op veul groeëteren aafstjand, ’t wel gehuurd heijen. Wél zaag hè drei klein ménkes op hieël klein fietskes nève kome riejen in groeëten haost. ’t Mèèdje vertelde, dét te kèrel öm beinao overmèsjterd hei, mér op èns sjtongen dao drei klein kélkes. Die makde zo’n drökte tègen d’n aanrander, det ’n op te klater sjloog. De ménkes zaochte gè woord.
Vördét te doochter an hoes waas, kwomen de ménkes wèr langs gefietst. D’n aanrander woordt al gauw op ’n wonger meneer gésjnapt. ’t Waas enne zoon van d’n biessjop van de volgelingen van Jehova oet Blierik.
[2.]
Een kennis in Helden-laaghei vertelde het volgende:
Een dochter van hem ging iedere dag naar haar werk in Venlo (omstreeks 1950-1954). Toen ze op een zomernamiddag huiswaarts kwam van de bushalte, en een eenzame weg met struikgewas passeerde, werd ze aangerand door een ongure kerel. Ze verzette zich hevig, en schreeuwde luid om hulp. Haar vader, die toevallig buiten stond, hoorde niets van het geschreeuw, ofschoon de wind het geluid moest overbrengen, terwijl mensen, die tegen de wind in in de buurt waren, het duidelijk gehoord bleken te hebben. Terzelfder tijd; of liever, even later, kwamen over de zandweg, waarlangs de vader stond, drie kleine, kinderachtige mannetjes op kleine fietsjes, heel ijverig langsfietsen. De dochter had zich los weten te wringen, en kwam geheel van streek naar huis gelopen. Ze vertelde van de aanranding, en zei, dat op het moment, dat de man haar overmeesterde, er drie kleine mannetjes kwamen aanfietsen, die vlakbij van hun fiets stapten, en, zonder iets te zeggen, de worsteling aankeken. De kerel werd daardoor verontrust, en ging er tussenuit. Ik vergat nog, te vertellen, dat de mannetjes, - vóórdat het meisje thuis kwam -, weer terug langs het huis kwamen.
De aanrander werd vrijwel direct door de politie gesnapt. Het zou een man uit Blerick zijn geweest, die in relatie stond met volgelingen van Jehova.
Verslag 52, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen uit rapport no. L291-25. Helden, 12-11-1969:
Enne kènnis van mich vertèlde mich nag in 1950-1954: ’n Doochter van öm waas overdaag nao Blierik gereisd mèt te bus, en kwaam in d’n duusjtere nao hoes. Ze woordt kort bij hoes in de Lieëghei op enne sjtille weeg dor enne kerel aangevalle. ’t Mèèdje sjrieuwde zo hél meugelik öm hölp. Zie váder sjtong boeten an de sjtraot, ömdét ’n heur verwaogde; mér hè huurde d’r niks van; mèt te windj mèt. Later bleek, tet angeren op veul groeëteren aafstjand, ’t wel gehuurd heijen. Wél zaag hè drei klein ménkes op hieël klein fietskes nève kome riejen in groeëten haost. ’t Mèèdje vertelde, dét te kèrel öm beinao overmèsjterd hei, mér op èns sjtongen dao drei klein kélkes. Die makde zo’n drökte tègen d’n aanrander, det ’n op te klater sjloog. De ménkes zaochte gè woord.
Vördét te doochter an hoes waas, kwomen de ménkes wèr langs gefietst. D’n aanrander woordt al gauw op ’n wonger meneer gésjnapt. ’t Waas enne zoon van d’n biessjop van de volgelingen van Jehova oet Blierik.
Beschrijving
Meisje vertelt dat op het moment van aanranding drie kleine mannetjes langsfietsen en toekijken, waarop de aanrander verdwijnt.
Bron
Collectie Engels, verslag 25, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Jehova 
Jehova 
Naam Locatie in Tekst
Helden-Laaghei
Helden-Laaghei
Venlo
Venlo
Blerick
Blerick