Hoofdtekst
Witte vrouwen:
Een zoon van de smid in Helenaveen stond, (1960) op een betonnen steiger in het kanaal te vissen. Hij hoorde iets achter zich, en toen hij omkeek, zag hij een wondermooie dame in schitterend witte kleren, en een hemels kind aan de hand, voorbij wandelen. Hij verbaasde zich zo over dit verschijnsel, dat hij achterover in het diepe water viel. Ofschoon hij niet kon zwemmen, en er ook niemand in de buurt was, kwam hij er ongedeerd uit. Hij wist wel te vertellen, wat hij gezien had, maar besefte niet, wie. Het is een goede, doch iets simpele jongen. De kranten maakten daar toen ophef van.
Ik ging de jongen naderhand ondervragen, doch hij scheen niet te beseffen, dat hij de H. Maagd met haar Kind zelf gezien had!
Verslag 52, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen uit rapport no. L291-25. Helden, 12-11-1969
In 1960 sjtong enne zoon van de sjmeed in Helenaveen op ennen betonne sjteiger in ’t kenaal te veesse. Op e zeker moment mindjen e gét vrèmds te merken, en keek öm. Dao zaag ’n sjitterende sjoeën dame veurbei gáon mèt ’t hemels kindj an de hangkd. Hè keek zo verbluft nao die sjoeën versjiening, dét ’n aochterover in ’t water veel. Gelökkig kwaam ’n d’r s’zonger lètsel oet. Hè woos neet, wèèm e gezeen hei. De Gazet heet ter teo nag al gét drökten over gemakt. Ich loos tét, en daocht: Dao mot ich ’t mien van wete. Ich gong öm ongervraoge. ’t Ès enne goije, mér tamelik domme jong. Hè besefde neet, tet ’n de H. Maagd en eure Zoon gezeen heet. Ich veul, dét ‘t ’n boeëdsjap vör mich ès geweest, in miene sjtried tegen de duvels. Ze ès neet speciaal vör dè jong versjéne.
Een zoon van de smid in Helenaveen stond, (1960) op een betonnen steiger in het kanaal te vissen. Hij hoorde iets achter zich, en toen hij omkeek, zag hij een wondermooie dame in schitterend witte kleren, en een hemels kind aan de hand, voorbij wandelen. Hij verbaasde zich zo over dit verschijnsel, dat hij achterover in het diepe water viel. Ofschoon hij niet kon zwemmen, en er ook niemand in de buurt was, kwam hij er ongedeerd uit. Hij wist wel te vertellen, wat hij gezien had, maar besefte niet, wie. Het is een goede, doch iets simpele jongen. De kranten maakten daar toen ophef van.
Ik ging de jongen naderhand ondervragen, doch hij scheen niet te beseffen, dat hij de H. Maagd met haar Kind zelf gezien had!
Verslag 52, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen uit rapport no. L291-25. Helden, 12-11-1969
In 1960 sjtong enne zoon van de sjmeed in Helenaveen op ennen betonne sjteiger in ’t kenaal te veesse. Op e zeker moment mindjen e gét vrèmds te merken, en keek öm. Dao zaag ’n sjitterende sjoeën dame veurbei gáon mèt ’t hemels kindj an de hangkd. Hè keek zo verbluft nao die sjoeën versjiening, dét ’n aochterover in ’t water veel. Gelökkig kwaam ’n d’r s’zonger lètsel oet. Hè woos neet, wèèm e gezeen hei. De Gazet heet ter teo nag al gét drökten over gemakt. Ich loos tét, en daocht: Dao mot ich ’t mien van wete. Ich gong öm ongervraoge. ’t Ès enne goije, mér tamelik domme jong. Hè besefde neet, tet ’n de H. Maagd en eure Zoon gezeen heet. Ich veul, dét ‘t ’n boeëdsjap vör mich ès geweest, in miene sjtried tegen de duvels. Ze ès neet speciaal vör dè jong versjéne.
Beschrijving
De vrouw in witte kleren met een kind aan de hand die wordt gezien, moet de H. Maagd zijn geweest.
Bron
Collectie Engels, verslag 25, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Helenaveen 
Helenaveen 