CJ024502

't Wie yn 'e oarloch.
Der wienen guon, dy woenen in grou keal oer de grins smokkelje. Mar sy leinen it snoad oan. Ynpleats fan in keal dienen se in dikke herdershoun yn 'e koffer.
Doe sei de douane: "Hwat ha jo dêr yn?"
"Dêr haw ik in houn yn", sei de man mei de koffer.
Doe moest de douane dy houn sjen.
De koffer woarde iependien en de houn sprong der út en naeide út nei hûs.
De douane sei: "Hwat spitich, mar wy matte ús plicht dwaen."
"It is net sa slim," sei de man tsjin 'e douane, "wy helje him wol wer op. Mei in ûre bin 'k hjir wol wer."
Doe gongen se nei hûs. Mar sy hellen de houn net op. Sy dienen it smokkelkeal yn 'e koffer.
Doe't se wer by de grins kommen, doe seinen se: "Hjir ha wy Bello wer."
"Gean mar fierder", sei de kommys.
Sa wienen dizze mannen de kommys to snoad ôf.

In de oorlog wilden een paar mensen eens een kalf de grens over smokkelen. Ze pakten het slim aan. Ze gingen met een herdershond in een koffer naar de douane. Daar moesten ze de koffer openmaken. De hond sprong eruit en rende naar huis toe. Ze zeiden thuis de hond wel weer op te gaan halen, en over een uurtje weer terug te komen. Even later deden ze alsof ze met de hond de grens overgingen, maar nu hadden ze het kalf in de koffer gedaan.

Corpus Jaarsma, verslag 245, verhaal 2

10 augustus 1967

Bello    Bello   

2013-03-01 14:46:21