Hoofdtekst
De moedige tsjinstfaem
Der wienen us in mynhear en in mefrou. Dy wennen to Amsterdam. Op in joun wienen se der togearre op út to praten. De faem wie allinne thús.
Hja hearde ûnrie. Under 'e keuken wie in kelder. Dêr gong se hinne, hwant hja miende dat it lûd dêr weikaem. Doe seach se dat der in keardel troch it keldersfinsterke krûpte. Syn holle hied er al yn 'e kelder. It wie in rover. De faem krige fluch in skerp slachtersmes en snijde him dêr de kop mei ôf.
Doe luts se it lichem troch it gleske yn 'e kelder. Doe kom der in twadden-ien, dy makke krekt deselde reis en woarde ek in holle lytser makke. Sa kommen der seis liken yn 'e kelder tolânne.
De sawnde, dy 't ek troch it gleske soe, luts syn holle werom, hy fortroude de saek blykber net. Mar sa hurd koe er it net dwaen of hja hie him it plaske der al ôfsnien.
Doe 't de hear en de frou thúskommen, wienen se tige tofreden oer de faem en joegen har in flinke bileanning foar har moedich gedrach.
As oantinken woarden de hollen yn stien úthoud en fan bûten op 'e muorre oanbrocht, dêr 't se nóu noch altiten to sjen binne.
Op in kear wie dyselde faem aon 't liften. Doe kom der in motor oanriden. Dy stoppe.
"Woest mei ride?" frege dy motorrider. Dat wie de faem har winsk en sy kom achterop to sitten. Hja rieden almar fierder. Mar doe waeide dy mynhear syn hoed ôf en even letter syn prûk. Doe seach de faem, dat er it plaske fan 'e holle ôfmiste. Doe hie se foar 't forstân, hwa't it wie, dy 't dêr foar har siet.
Hy stapte fan 'e motor om syn hoed en prûk op to heljen. Wylst pike de faem hurd út.
Der wienen us in mynhear en in mefrou. Dy wennen to Amsterdam. Op in joun wienen se der togearre op út to praten. De faem wie allinne thús.
Hja hearde ûnrie. Under 'e keuken wie in kelder. Dêr gong se hinne, hwant hja miende dat it lûd dêr weikaem. Doe seach se dat der in keardel troch it keldersfinsterke krûpte. Syn holle hied er al yn 'e kelder. It wie in rover. De faem krige fluch in skerp slachtersmes en snijde him dêr de kop mei ôf.
Doe luts se it lichem troch it gleske yn 'e kelder. Doe kom der in twadden-ien, dy makke krekt deselde reis en woarde ek in holle lytser makke. Sa kommen der seis liken yn 'e kelder tolânne.
De sawnde, dy 't ek troch it gleske soe, luts syn holle werom, hy fortroude de saek blykber net. Mar sa hurd koe er it net dwaen of hja hie him it plaske der al ôfsnien.
Doe 't de hear en de frou thúskommen, wienen se tige tofreden oer de faem en joegen har in flinke bileanning foar har moedich gedrach.
As oantinken woarden de hollen yn stien úthoud en fan bûten op 'e muorre oanbrocht, dêr 't se nóu noch altiten to sjen binne.
Op in kear wie dyselde faem aon 't liften. Doe kom der in motor oanriden. Dy stoppe.
"Woest mei ride?" frege dy motorrider. Dat wie de faem har winsk en sy kom achterop to sitten. Hja rieden almar fierder. Mar doe waeide dy mynhear syn hoed ôf en even letter syn prûk. Doe seach de faem, dat er it plaske fan 'e holle ôfmiste. Doe hie se foar 't forstân, hwa't it wie, dy 't dêr foar har siet.
Hy stapte fan 'e motor om syn hoed en prûk op to heljen. Wylst pike de faem hurd út.
Onderwerp
AT 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers   
ATU 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers.   
Beschrijving
Een dienstmeid is alleen thuis als zij hoort dat rovers via een kelderraam willen inbreken. Met een groot mes slaat zij van de eerste zes rovers de hoofden af. De zevende rover vertrouwt het zaakje niet en trekt zijn hoofd terug. De meid slaat hem nog wel een stuk van zijn haar en vel af. De meid wordt door haar meneer en mevrouw beloond en de hoofden worden in steen bijgezet. Later krijgt de dienstmeid een lift van een man op een motor. Als zijn hoed en pruik afwaaien ziet zij dat het de roverhoofdman is. Terwijl de man zijn pruik en hoed gaat halen, maakt de meid zich uit de voeten.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 283, verhaal 1 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
ca. 1953
The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers
Naam Locatie in Tekst
Amsterdam   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
