TINNEV035

23a.
Een man ging 's aoves nao de wei um 't pead te hale. Ien de wei nomme 't pead bi'j den helter en sprong der op um nao huus te ri'je. Onderweg zette zich twee dwaaslichjes op de kop van 't pead. Den boer doch: dat zun wel ongedeupte kinder. Toe e bi'j een plas kwam spronge van 't pead en deupe ze. Hi'j zei: "Ien de naam van de vader, de zoon en de heilige gees". 't Ene lichje vedween, mor 't andere was ter nog. Hi'j deupe den ook en zei: "Ik deup ow ien de naam van de vader, de zoon en de heilige gees". Toe was de tweede ook weg. Mao de kwamme ieder kier ni'je lichjes. Den boer bleef mao aan 't deupe, de ganse nach deur. 's Marges stonge dood ien 't water. 't Was een domme streek van um gewes. Hi'j deupe ze allemaol één veur één. Mor hi'j hazze allemaol ienèns motte deupe, dan wasse ien 't lève gebleve en wazze toch alle dwaaslichjes gered gewes.

TM 4905 - Dwaallichten (stalkaarsen)    TM 4905 - Dwaallichten (stalkaarsen)   

Dwaallichtjes zijn zielen van ongedoopte kinderen. Zij dwalen rond over de heide. Als een man zijn paard van de wei wil halen, om naar huis te brengen, gaan er twee dwaallichtjes op zijn paard zitten. Hij loopt voorbij een plas water en wil daarin de dwaallichtjes dopen. Maar er komen steeds meer dwaallichtjes bij, die ook gedoopt willen worden. Door hun grote aantal verdrinkt de man.

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.47.

c.1946