Hoofdtekst
80.
Jao, zo vetelle mien vader der ok een. Ze zatten allemaol bi'j de kachel vroeger. 't Was vroeg duuster. En lich hawwe haos niet, een petroalieslempke. En toe begon vader te vetelle. Toe zei e: "Ik het ok is een geval metgemaak en dat zölle gillie wel niet gleuve wille. Toe komme wi'j snachs op een eenzame landweg en toe lup daor een zog met pogge. Wi'j zeie: "Dén mowwe nao die gunne boerderi'j drieve, want dén is daor losgekomme". Een heel end hawwe der achter gelopen en gedreven en toe kieke wi'j veur ons en toe was die zog met pogge weg en waren 't allemaol van die zwatte poedels. Ze lekken net as poedels. Mor of 't now poedels ware daor blief ik bute. En toe hewwe tege mekaar gezeid: "Now hewwe nog noait zoiets metgemaak. Wet ie wat? Wi'j gaon de weer achter aan". Wi'j een flinke knuppel gezoch en weer gedreven en gedreve. Op 't laats toe wieren 't van zwatte poedels witte poedels. "Mao mien lieve mins", zeie wi'j tege mekaar. "Wat hewwe dan now aan de fiets hange? Now he'k nog noait zo wonder iets metgemaak. Wet ie wat? Lao we mor hen gaon en gaon nor huus toe". Mor now kump 't moaiste. Toe stao we daor op de weg en toe kowwe gin één van beie meer een voet vezette. Toe ware ze helemaol heit en kold geworre. 't Zweit was eur van de kop afgedreve. Ze harre tege mekaar gezeid: "Hei now oait zo iets belèèf. Now snap ik ter niks meer van". Toe harre ze later, toe ze weer goed bi'j vestand ware gekomme, een deuske lucifers uut de tes gehaald en geluch op de grond um te zien wat daor gelopen had dat eur um den tuin had geleid. Mao zi'j harre gin voetspoor of niks vinne könne en mekaar zachjes op de scholder geklop, want praote harre ze niet meer gekönd. En ze zeie: "Wet ie wat? Lao we mao netjes nao huus toe geon. 't Is hier niet zuver".
Jao, zo vetelle mien vader der ok een. Ze zatten allemaol bi'j de kachel vroeger. 't Was vroeg duuster. En lich hawwe haos niet, een petroalieslempke. En toe begon vader te vetelle. Toe zei e: "Ik het ok is een geval metgemaak en dat zölle gillie wel niet gleuve wille. Toe komme wi'j snachs op een eenzame landweg en toe lup daor een zog met pogge. Wi'j zeie: "Dén mowwe nao die gunne boerderi'j drieve, want dén is daor losgekomme". Een heel end hawwe der achter gelopen en gedreven en toe kieke wi'j veur ons en toe was die zog met pogge weg en waren 't allemaol van die zwatte poedels. Ze lekken net as poedels. Mor of 't now poedels ware daor blief ik bute. En toe hewwe tege mekaar gezeid: "Now hewwe nog noait zoiets metgemaak. Wet ie wat? Wi'j gaon de weer achter aan". Wi'j een flinke knuppel gezoch en weer gedreven en gedreve. Op 't laats toe wieren 't van zwatte poedels witte poedels. "Mao mien lieve mins", zeie wi'j tege mekaar. "Wat hewwe dan now aan de fiets hange? Now he'k nog noait zo wonder iets metgemaak. Wet ie wat? Lao we mor hen gaon en gaon nor huus toe". Mor now kump 't moaiste. Toe stao we daor op de weg en toe kowwe gin één van beie meer een voet vezette. Toe ware ze helemaol heit en kold geworre. 't Zweit was eur van de kop afgedreve. Ze harre tege mekaar gezeid: "Hei now oait zo iets belèèf. Now snap ik ter niks meer van". Toe harre ze later, toe ze weer goed bi'j vestand ware gekomme, een deuske lucifers uut de tes gehaald en geluch op de grond um te zien wat daor gelopen had dat eur um den tuin had geleid. Mao zi'j harre gin voetspoor of niks vinne könne en mekaar zachjes op de scholder geklop, want praote harre ze niet meer gekönd. En ze zeie: "Wet ie wat? Lao we mao netjes nao huus toe geon. 't Is hier niet zuver".
Beschrijving
Een paar mannen lopen 's nachts over een landweg en komen daar een zeug met biggen tegen. Zij denken dat deze van een boerderij komen en willen ze terugbrengen. Maar plotseling drijven ze zwarte poedels voort, die even later weer in witte poedels veranderen. Als ze er, van schrik, vandoor willen gaan, kunnen ze geen voet meer verzetten.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.64.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20