Hoofdtekst
118.
De was een köster gewes. Hi'j had zien wark goed gedaon; de pestoor had völ vetrouwen ien um gehad. Mao hi'j had arremoed gehad. Hi'j kon van 't kösterschap niet lève. Grote huusholling. Hi'j denk: "En de pestoor brenge ze toch zovöl. Ik deej der ook niks gin kwaod aan a'k um zon schink afhiel". Mao jao, hi'j had ze ien de schossteen hange; daor kon e mao zo van onder niet bi'j. Had e een kammeraod, zit e demet oaver te praote. Toe zeit e: "Mao at wi'j dat met ons beie now is doen. Halen um een schink uut de schossteen. Hoe doen wi'j dat now?" "0", zei de köster, "dat geet heel gemakkelijk. Wi'j nemmen een kartouw met. En dén doei mien— ik zal ze de wel uuthale, ik wet waor ze hange—den doei mien onder de arms hen, en dan goai op de schossteen zitte, nao elf uur, want dan zun ze allemaol nao bed, en dan laoi mien ien de schossteen zakke. En a'k ter dan één heb, dan ruk ik een kier aan 't touw, en dan trek ie mien weer umhoog. Dan he'w d'r een. En dan mo'w 't niet te bont make. Eén daor wi'w mor is met uutscheie". "0, da's goed".
Saoves um een uur of elf stappe ze met eur beien aan. Ja, zi'j menen 't lich was uut. Ze klimme boaven op dén grote wieje schossteen. De köster duut 't touw um de buuk heer en lut um de zachjes ienzakke. Mao dat was op 't les te zwaor geworre. Toe schut de helper dat touw deur de vingers en toe vilt de köster nor onder en boaven op de schink. Dat gif een lawaai binnen ien huus, heel veschrikkelijk. De pestoorsmeid, die was nog opgewes. Die was aan 't strieke gewes. Die denk, dat wi'k afmake. En die heurt dat.
"Ik mot nao de pestoor tue. Dat is niet in odder. Da's daor gin zuivere boel." En die geet nao de pestoor en vetelt um dat. Toe zeit de pestoor: "Ja, dan za'k efkes metgaon. Dan zö'w dén wel kriege."
De köster had daor onder ien gezète. Hi'j had ter ok niet meer uut gekönd. Nao boave ging niet meer; al 't touw was nor onder gevalle. En de keal die op 't dak zat dén was te tussenuut gegaon. Dén had ook gedoch: "Dat lup niet klaor." De köster zit onder ien de schossteen, net zo zwat van 't roet. Hi'j was daor een end deurhen komme valle.
Toe zeit de pestoor tege de meid: "Haal mien dat boek van nummer twalef, duvelsbezweringe." En hi'j geet een hötje staon lèze. "Duvel," zeit e, "ik bezweer ow." En de köster had daor gezète en gezeid: "Holt ow moel toe, of ik fleer ow." "Now," had de pestoor gezeid, "dat is een hele kwaaie. Haal mien dat andere boek is, dat is een bitje krachtiger." Had de pestoor weer een hot staon lèze. "Duvel," had e gezeid, "ik bezweer ow met de lèvende God." "Maak dan de deur los," had de köster gezeid, "dan gao 'k vot."
Toe had de pestoor gezeid tege de meid: "Dörf gi'j de deur los te make?" "Jawel," had de meid gezeid. En zi'j had de deur losgetrokken, op eur aan, dat de duvel niet zien kon. En de pestoor was nao de gang gewes. Had dat ook niet zien willen, hè. Dén denk: "Dén het de gang dalijk."
Toe was de köster der uutgevloage, en deur 't gat van de deur. 't Touw harre nog aan de rug g'ad hange. Had die meid geroepe: "Zie um is een lange stat hemme." Zi'j har gemeend dat 't de duvel was gewes. Mor 't was de köster gewes.
De was een köster gewes. Hi'j had zien wark goed gedaon; de pestoor had völ vetrouwen ien um gehad. Mao hi'j had arremoed gehad. Hi'j kon van 't kösterschap niet lève. Grote huusholling. Hi'j denk: "En de pestoor brenge ze toch zovöl. Ik deej der ook niks gin kwaod aan a'k um zon schink afhiel". Mao jao, hi'j had ze ien de schossteen hange; daor kon e mao zo van onder niet bi'j. Had e een kammeraod, zit e demet oaver te praote. Toe zeit e: "Mao at wi'j dat met ons beie now is doen. Halen um een schink uut de schossteen. Hoe doen wi'j dat now?" "0", zei de köster, "dat geet heel gemakkelijk. Wi'j nemmen een kartouw met. En dén doei mien— ik zal ze de wel uuthale, ik wet waor ze hange—den doei mien onder de arms hen, en dan goai op de schossteen zitte, nao elf uur, want dan zun ze allemaol nao bed, en dan laoi mien ien de schossteen zakke. En a'k ter dan één heb, dan ruk ik een kier aan 't touw, en dan trek ie mien weer umhoog. Dan he'w d'r een. En dan mo'w 't niet te bont make. Eén daor wi'w mor is met uutscheie". "0, da's goed".
Saoves um een uur of elf stappe ze met eur beien aan. Ja, zi'j menen 't lich was uut. Ze klimme boaven op dén grote wieje schossteen. De köster duut 't touw um de buuk heer en lut um de zachjes ienzakke. Mao dat was op 't les te zwaor geworre. Toe schut de helper dat touw deur de vingers en toe vilt de köster nor onder en boaven op de schink. Dat gif een lawaai binnen ien huus, heel veschrikkelijk. De pestoorsmeid, die was nog opgewes. Die was aan 't strieke gewes. Die denk, dat wi'k afmake. En die heurt dat.
"Ik mot nao de pestoor tue. Dat is niet in odder. Da's daor gin zuivere boel." En die geet nao de pestoor en vetelt um dat. Toe zeit de pestoor: "Ja, dan za'k efkes metgaon. Dan zö'w dén wel kriege."
De köster had daor onder ien gezète. Hi'j had ter ok niet meer uut gekönd. Nao boave ging niet meer; al 't touw was nor onder gevalle. En de keal die op 't dak zat dén was te tussenuut gegaon. Dén had ook gedoch: "Dat lup niet klaor." De köster zit onder ien de schossteen, net zo zwat van 't roet. Hi'j was daor een end deurhen komme valle.
Toe zeit de pestoor tege de meid: "Haal mien dat boek van nummer twalef, duvelsbezweringe." En hi'j geet een hötje staon lèze. "Duvel," zeit e, "ik bezweer ow." En de köster had daor gezète en gezeid: "Holt ow moel toe, of ik fleer ow." "Now," had de pestoor gezeid, "dat is een hele kwaaie. Haal mien dat andere boek is, dat is een bitje krachtiger." Had de pestoor weer een hot staon lèze. "Duvel," had e gezeid, "ik bezweer ow met de lèvende God." "Maak dan de deur los," had de köster gezeid, "dan gao 'k vot."
Toe had de pestoor gezeid tege de meid: "Dörf gi'j de deur los te make?" "Jawel," had de meid gezeid. En zi'j had de deur losgetrokken, op eur aan, dat de duvel niet zien kon. En de pestoor was nao de gang gewes. Had dat ook niet zien willen, hè. Dén denk: "Dén het de gang dalijk."
Toe was de köster der uutgevloage, en deur 't gat van de deur. 't Touw harre nog aan de rug g'ad hange. Had die meid geroepe: "Zie um is een lange stat hemme." Zi'j har gemeend dat 't de duvel was gewes. Mor 't was de köster gewes.
Onderwerp
AT 1624B* - The Theft of Bacon 
AT 1624B* - The Theft of Bacon 
ATU 1624B* - The Theft of Bacon.
ATU 1624B* - The Theft of Bacon.
Beschrijving
De koster is arm en besluit bij de pastoor uit de schoorsteen een ham te stelen. Met een kameraad klimt hij op het dak en laat zich aan een touw in de schoorsteen zakken. De kameraad laat echter het touw glippen en de koster valt naar beneden. Het lawaai verschrikt de pastoorsmeid, die de pastoor gaat wekken. De koster is zwart van het roet en de pastoor laat de meid zijn duivelsbezweringsboek nr 12 brengen, leest eruit en zegt: "Duivel, ik bezweer je!" Waarop de koster zegt: "Houd je muil toe, of ik fleer (sla) je!" De pastoor laat de meid een krachtiger boek brengen, zegt nogmaals hem te bezweren, waarop de koster hem zegt het deurtje te openen, zodat hij eruit kan. Meid en pastoor zoeken dekking en zien hem wegrennen met het touw nog aan hem, dat de meid aanziet voor een staart.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.80-81.
Commentaar
The Theft of Bacon
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20