Hoofdtekst
119.
Now, de waren is twee reizegers. Die ontmoette mekaar toevallig in de stad. Ze ginge de klanten af en dan de bestellingen opnemme. Ze hadde den helen dag rondgesjouwd en ware dus muuj. Ze harre de dagtaak der opzitte. Toevallig komme ze weer bi'j mekaar uut. Zeit den ene tege den andere: "Hoe het 't gegaon vandaag?" Den andere zeit: "Niet zo heel bes. 't Ene daor mankiere dit aan; de bestelling was niet goed; en daor was 't dit, en daor was 't dat. Ik het weinig vekoch. Ik kan zovöl dages vetere. He'k now een goeien dag gehad, dan nimp den baas van mien 't niet zo nauw, a'k is een gulde meer veteerd het. Mao a'k een slechten dag het gehad, dan mao 'k een betje zunig zun met de consumptie die 'k veteerd het onderweg. Ik het wel honger, mor 't zit er haos niet aan." "0", zeit e, "mor ik wet wel een café, daor woj nog al niet afgezet. Daor is 't wel bi'j de weg. Lao we daor is nao toe gaon."
Zi'j ginge de nao toe. Ze komme daor. 't Was zon boerecafé. Toe zeie ze tegen die vrouw: "Könne wi'j hier ok wat ète?" "Jaowel," zei ze, "wi'j make de gin gebruuk van, mor af en toe at 't niet anders wil dan doe 'k dat toch wel." "Dan geef ons eers mao koffie, en dan wolle wi'j graag middagèten hemme." "'s Goed," zei de vrouw. De koffie harre ze op. Onderhand kump die vrouw. Die zet wat te ète neer. Toe het ze twee possies vleis, het ze op 't bord ligge. Afgepas. Eén groot stuk en een klein stuk. Die reizegers kieke mekaar aan en denke: "Now, das toch wel een rare boel: een groot en een klein stuk. Köj zien da ze 't hier niet zo nauw nemme." Mor ze harren allebei zin gehad ien dat grote stuk netuurlijk. Den ene veur den andere wol de gin stuk van kriege.
Op 't laats—ze harre al een poosje geète—toe nimp den ene de slag toch mao waar. Hi'j denk: "Now, ik nemp een stuk". En dén 't grootste stuk. Het e 't op 't bord, toe zeit den andere: "Now, da's niet zo heel netjes, waj daor doet." "Zo," zeit e, "waorum niet?" "Now, dat za'k ow wel zegge," zei e; "gi'j mot altied 't kleinste stuk nemme." "Jao, mao a gi'j now is 't eerste had motte nemme, wat ha gi'j dan gedaon?" "Ik had 't kleinste stuk genomme." "Now, wat lig ie te zanike. Dat hei now toch ook."
Now, de waren is twee reizegers. Die ontmoette mekaar toevallig in de stad. Ze ginge de klanten af en dan de bestellingen opnemme. Ze hadde den helen dag rondgesjouwd en ware dus muuj. Ze harre de dagtaak der opzitte. Toevallig komme ze weer bi'j mekaar uut. Zeit den ene tege den andere: "Hoe het 't gegaon vandaag?" Den andere zeit: "Niet zo heel bes. 't Ene daor mankiere dit aan; de bestelling was niet goed; en daor was 't dit, en daor was 't dat. Ik het weinig vekoch. Ik kan zovöl dages vetere. He'k now een goeien dag gehad, dan nimp den baas van mien 't niet zo nauw, a'k is een gulde meer veteerd het. Mao a'k een slechten dag het gehad, dan mao 'k een betje zunig zun met de consumptie die 'k veteerd het onderweg. Ik het wel honger, mor 't zit er haos niet aan." "0", zeit e, "mor ik wet wel een café, daor woj nog al niet afgezet. Daor is 't wel bi'j de weg. Lao we daor is nao toe gaon."
Zi'j ginge de nao toe. Ze komme daor. 't Was zon boerecafé. Toe zeie ze tegen die vrouw: "Könne wi'j hier ok wat ète?" "Jaowel," zei ze, "wi'j make de gin gebruuk van, mor af en toe at 't niet anders wil dan doe 'k dat toch wel." "Dan geef ons eers mao koffie, en dan wolle wi'j graag middagèten hemme." "'s Goed," zei de vrouw. De koffie harre ze op. Onderhand kump die vrouw. Die zet wat te ète neer. Toe het ze twee possies vleis, het ze op 't bord ligge. Afgepas. Eén groot stuk en een klein stuk. Die reizegers kieke mekaar aan en denke: "Now, das toch wel een rare boel: een groot en een klein stuk. Köj zien da ze 't hier niet zo nauw nemme." Mor ze harren allebei zin gehad ien dat grote stuk netuurlijk. Den ene veur den andere wol de gin stuk van kriege.
Op 't laats—ze harre al een poosje geète—toe nimp den ene de slag toch mao waar. Hi'j denk: "Now, ik nemp een stuk". En dén 't grootste stuk. Het e 't op 't bord, toe zeit den andere: "Now, da's niet zo heel netjes, waj daor doet." "Zo," zeit e, "waorum niet?" "Now, dat za'k ow wel zegge," zei e; "gi'j mot altied 't kleinste stuk nemme." "Jao, mao a gi'j now is 't eerste had motte nemme, wat ha gi'j dan gedaon?" "Ik had 't kleinste stuk genomme." "Now, wat lig ie te zanike. Dat hei now toch ook."
Beschrijving
Twee reizigers stoppen bij een boerencafé en bestellen wat te eten. Erbij bevinden zich twee stukken vlees, het ene veel groter dan het andere. Geen van beiden wil als eerste het vlees pakken, maar tenslotte neemt een het grootste stuk. Dat vindt de ander niet netjes, waarop de eerste vraagt: "Welk stuk had jij dan genomen, als jij de eerste was?" "Het kleinste." "Wat zanik je dan; dat heb je nu ook."
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.81-82.
Commentaar
Jurjen van der Kooi geeft dit verhaal typenummer Jason 1567*, wat staat voor: Guest treats himself to the larger part of the divided cake (meal). Explains that the good-mannered host would take the smallest piece in any case. (Uit Heda Jason: 'Types of Jewish-Oriental Oral Tales', in: Fabula 7 (1964-1965), p.115-225, p.212.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20