TINNEV145

132.
Ien Zeddam wone vroeger minse, dat arme luj ware. Ze kregen een slech dak en mozze daor sporen op hemme. Mao zi'j harre geen geld um de holt veur te kope. De man ging 't bos ien en huwt zich daor een paar dennen af, en die warken hi'j op 't huus dat e dat weer zon betjen in odder kreeg. Mor hi'j mik zich daor bezwaor van; hi'j beurt daor zwaor aan. Hi'j kan snachs niet meer slaope. Hi'j heurt alle nachte dat gehak van de bome, die hi'j ien den bos gehouwen het. Alle nachte heurt hi'j dat hakke. Hi'j wut zo ongerös, en kan helemaol niet meer slaope. Toe denk te: "Ik wil daor is met de pestoor oaver praote". En hi'j duut dat dan ook.
Hi'j vetelt dat de pestoor. De pestoor stelt um daor gerös ien. Hi'j bekent dat now, dat e dat gedaon het. Langzamerhand wut dat dan bèter; hi'j heurt dat gehak niet meer en hi'j wut daor geröster ien. En zo het dat gegaon met die spore.

Een man hakt sparren (dennen) in het bos voor op zijn dak, maar kan sindsdien niet meer slapen; altijd hoort hij het gehak van de bomen. Tenslotte gaat hij met de pastoor erover praten, die hem geruststelt, zegt, dat zelf ook gedaan te hebben. Dan hoort hij dat hakken niet meer.

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.91.

Zeddam    Zeddam   

2013-03-01 14:46:20