TINNEV146

133.
Vroegere jaore hei ien 's Herembarg een vrouw en die gavve ze 't hekse nao. As ter örges wat gebeurde, 't is met kinderziekte, altied wier die vrouw de van vedach. Toe kregen alle minsen een hèkel aan die vrouw. En die vrouw, die mieke ze 't ook wel heel lastig. En de wier oaver geklaag. Enkeletied kwam dat aan de hoogheid ter ore. Die begonne zich daor ook met te bekummere. De wier moeite gedaon, de zol beweze worre of die vrouw dan hekse kon. Toe ginge ze de met nao Azem. Midden ien 't darp daor hei een water, en daor mos die vrouw ien. Ze wier de ien gegoaid. Wanneer ze bleef drieve, dan was ze schuldig, en wanneer ze zonk, dan was ze onschuldig. Die vrouw die bleef drieve, en toe wier ze schuldig veklaord. Toen wier ze dan berecht veur de brandstapel, hé. Dat hemme ze ook volbrach. De vrouw is deur de oaverheid van 's-Herembarg vebrand.

Vroeger leefde te 's Herenberg een vrouw, die het heksen werd nagegeven, van iedere kinderziekte kreeg ze de schuld en de mensen kregen een hekel aan haar en hun geklaag kwam de overheid ter ore, die de vrouw aan de waterproef onderwiep. Ze bleef drijven, was dus schuldig en werd veroordeeld tot de brandstapel.

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.92.

Herembarg    Herembarg   

Azem    Azem   

2013-03-01 14:46:20