Hoofdtekst
190.
Bart van Bindsbergen
Jezus had een hèvig goeie kammeraod, en dat was Johannes; mao Jezus zei Jenneke tegen um. Jezus, dat wette wi'j allemaol, het een hele poos op de aarde rondgedwaald. Hi'j ging völ met Johannes wandele of een reisje make deur de landeri'je.
't Was een kier een moaien dag. Toe zeite: "Jenneke, wat ducht ow; zowwe nog is een hötje gaon wandele?" "O, graag", zei Johannes, "heel graag, Jezus". "Dan lao we mao gaon".
En zi'j gingen op stap; zi'j vonde dat bütten allemaol zo moai; datte minsen aan 't wark weuren op de landeri'jen en zo wat.
Zi'j harren al een hot gelope, toe zei Johannes: "Wat ducht ow, zowwe weerum gaon; 't wudt al zachjes aan tied". "O", zeie, "'t is nog zo moai. Lao we nog mor een hötje deurlope". Zi'j lope nog een betje deur; en toe wier 't al zon betje gries aan de loch. "Jao", zeie, "gi'j heb 't toch goed. Ik gleuf niet dawwe nog moar tuus kòmme. Lao we mao hengaon en vraogen — hier zun een hoop boere — of ta we daor vannach könne slaope". "Jao", zei Johannes, "a tat now kan. Dat vin ik ok goed. Lao we dat mao doen".
Ja. De eerste boerderi'j waor ze aankwamme — toe ginge daor al zachjesaan de lampen aan — daor kloppe ze aan de deur. Kömp daor de vrouw veur. Toe zeite: "Wie zin dat? En wat wòlle gillie?" "Jao", zeit Onze Lieven Heer, "wi'j zin laat op pad gegaon, en now köwwe nie meer tuus kòmme. Zòwwe hier vannach nie slaope könne?" "Ja, dat mok tan efkes den boer vraoge". "Laot die jonges mor ien huus kòmme". Zi'j waren dan ien huus gekòmme. "Wat is ter veur ni'js?" "Wi'j zun een betje aan de late kant; zòwwe hier vannach nie slaope könne?" "Jao, slaope dat zòl nog wel gaon, mao wi'j zin zo druk. Wi'j motte de smarges vroeg uut, want wi'j motte smarges dösse. Now köj hier wel slaope, mao dan moj margevroeg een goed bed helpe dösse. Da moj mien beloave". "Jao", zeit Onze Lieve Heer, "dat zöwwe wel doen". "Dan kriej eers nog pap daj goed den buuk vol heb en dan gao mao slaope. Margevroeg um vier uur dan roep ik ollie". Ja, dat was bes.
Toe zeit Johannes nog tege Jezus, toe ze 's aoves nao 't bèje nao bed gaon: "Hoe köj dat now zegge dat gi'j wel dösse wilt? Gi'j heb toch van me lève nie gedös?" "Wat zol dat? A gi'j de vlègel vasholt dan zal ik wel zörge datte vlègel umhoog en umlèèg geet". "Gi'j könt mien nog meer vetelle. Ik hét tat al wel is gezien, mor 't zweit liep eur van de kop". "O, buj gek. Daor hoef ie niet bang veur te zin".
Mao ja, zi'j sliepen as een roos; een goed bed. 's Marges um een uur of vier toe heure ze de wekker aflope. En dat duurt een hötje; toe zeit tén boer tege de knech: "Gao tie jonges is roepe. Klop mor op te deur".
Ja, de knech nao boave; hi'j klop op te deur: "Jonges, 't is vier uur. Gi'j mot opstaon; wi'j motte dösse". "Jao, wi'j kòmme". "Hè", zeit Onze Lieven Heer, "'t is nog zo lekker. Lao we ons nog mor ene kier op zied legge, ene kier umdrèje. Ik heb nog zon slaop". "Jao", zeit Johannes, "mowwe mor is zien".
Enkel 't les toe zeit ten boer: "Ze zin der nog niet. Gaot ze is roepe. En nem die karwats mao met". Hi'j doch: "Dat mok tan mao doen". Hi'j nam um met. "Dén boer zeit of gillie de nog uut kwamme, en anders dan zal ik ow wel is een posje smeer geve daj de wel uut kòmp". En daor krege ze wat oaver de rug oaver hen. Toe zeit Johannes: "Laowe make dawwe déruut kòmme". "Och", zeit Onze Lieven Heer, "laowe nog efkes blieve ligge; ik heb nog zon slaop". "Jao, gi'j heb goed praote, mor ik lig veurop en ik krieg te klappe". "Wet ie waj doet? Gao gi'j achterop ligge; dan gaoj ik veurop ligge; dan krieg ik de klappe". En dat duurt nog een efkes, en daor wudt dén boer zo kwaod. Toe zeite: "Hei ze now geroepen of niet? Hei ze ok mette karwats... ?" "Jao", zeite knech, "ik heb ze goddome afgeranseld". "Mao dan zal ik ter efkes nao toe gaon".
En toe dén boer nao boave toe. Toe ruupte tege de knech: "Welke hei gehad?" Toe zeite: "Dén eerste". "O", zeite, "dan zal ik tén laatste now is nemme". En toe kreeg Johannes weer klappen, hè. Mao toe zeit Johannes tegen Onze Lieven Heer: "Mor ik spring druut." En Onze Lieven Heer ok truut. En toe ging dat de dèèl op, hè.
Ja, en dat kreeg te man een zwaore vlègel, en dat mos daor gedös worre. En daor ging 't heer. Johannes kreeg tan ook een vlègel. Toe zeit dén boer: "Now jonges, daor geet 't hèèr". En Johannes beurt ten vlègel op; dén ging van eiges haos. En dat ging de mien hèèr, veschrikkelijk. Dao kwamme buurluj nève. Toe zeie ze: "Wie zol boer Janse daor toch aan 't dösse hemme? Ik heb nog noait zowat geheurd, zo had attat geet. Jonge, jonge, wat geet dat trop".
Net zo lang gedös en gedös. Zo. Dén boer had eur gewend um asse aan 't end weure efkes opte zien. "Nee", ha Jezus gezeid, "rnedeen mao deur, a ze afkòmme". En daor weure ze net zo nat gewes as water. Dat mos aan enen toer deur gaon. As toe dat bed dan umgeleid wier; en toe ging 't te weervan ni'je op.
Ja, en daor was 't dan af. Now konne ze eers met koffiedrinke, en dan was 't goed. Langer konne ze niet dösse; dan mosse ze toch nor 't land. En toe krege ze weer koffie en brood. En toe gavve ze mekaar de hand.
Mao toe kömp tie knech aan 't opschudde met 't stroaj; toe zeite: "Boer, kam toch is op de dèèl. Gi'j het nog noait zowat gezien. Daor leit toch een hoop zaod onder dat stroaj. Das meer as veschrikkelijk." Toe zeiten boer: "En ik heb die minse nog gaar niet.... Das toch...." "Jao", zeite vrouw: "Mao dén enen dat was toch een helen apatte". "Ja, ik wet niet wak te van zegge mot", zei den boer. "Mao dan mowwe nao; wi'j motte die minse bedanke".
Mao zi'j weuren al een end op stap. Toe had Onzen Lieven Heer tege Johannes gezeid: "lk dénk dat ons te ok nog wel eentje naokömp. Wi'j wille hier mao zo lang neerkrupe, en dan lao wum veurbi'j gaon". Efkes keke zum. Daor wasse al hèèrgekòmme op een old pead. En die had eur gezoch. En toe harre Johannes en Onze Lieven Heer nie gevonde. En toe isse mao weerum gegaon met onverrichte zake. En toe was tat sprookjen uut.
Bron: Hend Derksen.
Bart van Bindsbergen
Jezus had een hèvig goeie kammeraod, en dat was Johannes; mao Jezus zei Jenneke tegen um. Jezus, dat wette wi'j allemaol, het een hele poos op de aarde rondgedwaald. Hi'j ging völ met Johannes wandele of een reisje make deur de landeri'je.
't Was een kier een moaien dag. Toe zeite: "Jenneke, wat ducht ow; zowwe nog is een hötje gaon wandele?" "O, graag", zei Johannes, "heel graag, Jezus". "Dan lao we mao gaon".
En zi'j gingen op stap; zi'j vonde dat bütten allemaol zo moai; datte minsen aan 't wark weuren op de landeri'jen en zo wat.
Zi'j harren al een hot gelope, toe zei Johannes: "Wat ducht ow, zowwe weerum gaon; 't wudt al zachjes aan tied". "O", zeie, "'t is nog zo moai. Lao we nog mor een hötje deurlope". Zi'j lope nog een betje deur; en toe wier 't al zon betje gries aan de loch. "Jao", zeie, "gi'j heb 't toch goed. Ik gleuf niet dawwe nog moar tuus kòmme. Lao we mao hengaon en vraogen — hier zun een hoop boere — of ta we daor vannach könne slaope". "Jao", zei Johannes, "a tat now kan. Dat vin ik ok goed. Lao we dat mao doen".
Ja. De eerste boerderi'j waor ze aankwamme — toe ginge daor al zachjesaan de lampen aan — daor kloppe ze aan de deur. Kömp daor de vrouw veur. Toe zeite: "Wie zin dat? En wat wòlle gillie?" "Jao", zeit Onze Lieven Heer, "wi'j zin laat op pad gegaon, en now köwwe nie meer tuus kòmme. Zòwwe hier vannach nie slaope könne?" "Ja, dat mok tan efkes den boer vraoge". "Laot die jonges mor ien huus kòmme". Zi'j waren dan ien huus gekòmme. "Wat is ter veur ni'js?" "Wi'j zun een betje aan de late kant; zòwwe hier vannach nie slaope könne?" "Jao, slaope dat zòl nog wel gaon, mao wi'j zin zo druk. Wi'j motte de smarges vroeg uut, want wi'j motte smarges dösse. Now köj hier wel slaope, mao dan moj margevroeg een goed bed helpe dösse. Da moj mien beloave". "Jao", zeit Onze Lieve Heer, "dat zöwwe wel doen". "Dan kriej eers nog pap daj goed den buuk vol heb en dan gao mao slaope. Margevroeg um vier uur dan roep ik ollie". Ja, dat was bes.
Toe zeit Johannes nog tege Jezus, toe ze 's aoves nao 't bèje nao bed gaon: "Hoe köj dat now zegge dat gi'j wel dösse wilt? Gi'j heb toch van me lève nie gedös?" "Wat zol dat? A gi'j de vlègel vasholt dan zal ik wel zörge datte vlègel umhoog en umlèèg geet". "Gi'j könt mien nog meer vetelle. Ik hét tat al wel is gezien, mor 't zweit liep eur van de kop". "O, buj gek. Daor hoef ie niet bang veur te zin".
Mao ja, zi'j sliepen as een roos; een goed bed. 's Marges um een uur of vier toe heure ze de wekker aflope. En dat duurt een hötje; toe zeit tén boer tege de knech: "Gao tie jonges is roepe. Klop mor op te deur".
Ja, de knech nao boave; hi'j klop op te deur: "Jonges, 't is vier uur. Gi'j mot opstaon; wi'j motte dösse". "Jao, wi'j kòmme". "Hè", zeit Onze Lieven Heer, "'t is nog zo lekker. Lao we ons nog mor ene kier op zied legge, ene kier umdrèje. Ik heb nog zon slaop". "Jao", zeit Johannes, "mowwe mor is zien".
Enkel 't les toe zeit ten boer: "Ze zin der nog niet. Gaot ze is roepe. En nem die karwats mao met". Hi'j doch: "Dat mok tan mao doen". Hi'j nam um met. "Dén boer zeit of gillie de nog uut kwamme, en anders dan zal ik ow wel is een posje smeer geve daj de wel uut kòmp". En daor krege ze wat oaver de rug oaver hen. Toe zeit Johannes: "Laowe make dawwe déruut kòmme". "Och", zeit Onze Lieven Heer, "laowe nog efkes blieve ligge; ik heb nog zon slaop". "Jao, gi'j heb goed praote, mor ik lig veurop en ik krieg te klappe". "Wet ie waj doet? Gao gi'j achterop ligge; dan gaoj ik veurop ligge; dan krieg ik de klappe". En dat duurt nog een efkes, en daor wudt dén boer zo kwaod. Toe zeite: "Hei ze now geroepen of niet? Hei ze ok mette karwats... ?" "Jao", zeite knech, "ik heb ze goddome afgeranseld". "Mao dan zal ik ter efkes nao toe gaon".
En toe dén boer nao boave toe. Toe ruupte tege de knech: "Welke hei gehad?" Toe zeite: "Dén eerste". "O", zeite, "dan zal ik tén laatste now is nemme". En toe kreeg Johannes weer klappen, hè. Mao toe zeit Johannes tegen Onze Lieven Heer: "Mor ik spring druut." En Onze Lieven Heer ok truut. En toe ging dat de dèèl op, hè.
Ja, en dat kreeg te man een zwaore vlègel, en dat mos daor gedös worre. En daor ging 't heer. Johannes kreeg tan ook een vlègel. Toe zeit dén boer: "Now jonges, daor geet 't hèèr". En Johannes beurt ten vlègel op; dén ging van eiges haos. En dat ging de mien hèèr, veschrikkelijk. Dao kwamme buurluj nève. Toe zeie ze: "Wie zol boer Janse daor toch aan 't dösse hemme? Ik heb nog noait zowat geheurd, zo had attat geet. Jonge, jonge, wat geet dat trop".
Net zo lang gedös en gedös. Zo. Dén boer had eur gewend um asse aan 't end weure efkes opte zien. "Nee", ha Jezus gezeid, "rnedeen mao deur, a ze afkòmme". En daor weure ze net zo nat gewes as water. Dat mos aan enen toer deur gaon. As toe dat bed dan umgeleid wier; en toe ging 't te weervan ni'je op.
Ja, en daor was 't dan af. Now konne ze eers met koffiedrinke, en dan was 't goed. Langer konne ze niet dösse; dan mosse ze toch nor 't land. En toe krege ze weer koffie en brood. En toe gavve ze mekaar de hand.
Mao toe kömp tie knech aan 't opschudde met 't stroaj; toe zeite: "Boer, kam toch is op de dèèl. Gi'j het nog noait zowat gezien. Daor leit toch een hoop zaod onder dat stroaj. Das meer as veschrikkelijk." Toe zeiten boer: "En ik heb die minse nog gaar niet.... Das toch...." "Jao", zeite vrouw: "Mao dén enen dat was toch een helen apatte". "Ja, ik wet niet wak te van zegge mot", zei den boer. "Mao dan mowwe nao; wi'j motte die minse bedanke".
Mao zi'j weuren al een end op stap. Toe had Onzen Lieven Heer tege Johannes gezeid: "lk dénk dat ons te ok nog wel eentje naokömp. Wi'j wille hier mao zo lang neerkrupe, en dan lao wum veurbi'j gaon". Efkes keke zum. Daor wasse al hèèrgekòmme op een old pead. En die had eur gezoch. En toe harre Johannes en Onze Lieven Heer nie gevonde. En toe isse mao weerum gegaon met onverrichte zake. En toe was tat sprookjen uut.
Bron: Hend Derksen.
Onderwerp
AT 0791 - The Savior and Peter in Night-Lodgings 
AT 0791 - The Savior and Peter in Night-Lodgings 
ATU 0791 - Christ and St. Peter in Night-Lodgings
ATU 0791 - Christ and St. Peter in Night-Lodgings
Beschrijving
Jezus en zijn beste vriend Johannes, door hem Jenneke genoemd, kloppen op een wandeling verlaat aan bij een boer, mogen overnachten als ze 's morgens helpen dorsen. Om 4 uur komt een knecht hen wekken, Jezus ligt lekker en wil blijven liggen. De knecht komt met de karwats en geeft Johannes ervan langs; deze wil nu opstaan, maar Jezus stelt voor van plaats te ruilen. Nu komt de boer en geeft de achterste ervan langs, weer Johannes. Ze staan op, gaan naar de deel en krijgen ieder een zware vlegel, maar die van Johannes gaat haast vanzelf (door Jezus) en hij gaat te keer, vreselijk. Dan vertrekken ze en pas na een tijdje komt de boer erachter dat ze alles gedorst hebben en hij gaat hen achterna om hen te bedanken, maar kan hen niet meer vinden.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.159-160.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
The Savior and Peter in Night-Lodgings & AT 0752A Christ and Peter in the Barn
Naam Overig in Tekst
Jezus
Jezus
Johannes
Johannes
Jenneke
Jenneke
Jansen
Jansen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20