Hoofdtekst
197.
Bart van Bindsbergen.
De was is een visser en zien vrouw. Zi'j ware met hoogwater vejaagd. Die mozzen een andere plaats suke. Zoas tat vroeger was, dan liepe ze mor een end weg. Net zo lang toe kwamme ze op een betje hoogvlakte. Toe zei de visser: "Vrouw, lao we 't hier mor is probiere". Toe gaon ze door kieke; door leie stukke holt; door was wel is een kier een schip vegaon. Zi'j zuke zovöl bi'j mekaar da ze door een ronde woning van konne bouwe; een soort ton. En door ginge ze ien wone. Dén man had al is nèven 't water gelope. Hi'j zei tege de vrouw: "Ik gleuf dat hier völ vis zit". Now lei door ook nog een bootje, zon roeiboot. Toe zeite: "Dén kan 'k zo vedomp moai gebruke". En hi'j har een ezel bi'j zich; en de nette harre ok metgenòmme. Alle benodighede hadde metgenòmme.
Toe gaon ze door dan wone. Toe zeite op een marge: "Ziezo", zeite tege de vrouw, "now zöwwet is gaon probiere". En toe was te nor 't water toe gegaon, en hi'j had de netten uutgegoaid, en hi'j har arig vis gevange. Had de vrouw gezeid: "Hoe hét 't gegaon?" "Now", hatte gezeid, "dat geet hier bes goed; de zit vis zat. Mao margevroeg dan gaok nog een betjen eerder".
Den anderen dag 's marges hi'j de vroeg uut, en dat vroeg nor 't water toe. 't Was zon moaie marge gewes! Hi'j roeit door een endje 't water op, goait de netten uut; en 't had gewiemeld van de visse. Toe kömp toor zon slag ien 't water. Toe denkte: "Hè, dat is toch wel een grote!" Toe zit ter een grote vis ien dat net. Hi'j hilt dat net op, en door kump een hele grote vis te veurschien. Toe begint tén vis te praote. Toe denkte: ,Wat hek tan now? Wat heur ik tan now? Een vis die praote kan?" Toe zeit tën vis: "Och, arme visser; goeie man, lao mien toch asteblief los; ik mot hier al de viskes bescherme tege de roofvisse. Aj mien weg vank, dan mik dén roofvis alle viskes dood". "Jao", zeit tén man, "mao gi'j zint zon grote vis; ik beur völ geld veur ow". "Laot mien toch asteblief los. Wuns mao waj wilt". "Now", zeie, "ik woon ien zon höltere ton; ik zòl graag een gewoon huus hemme. Now, dan gao'k nao huus toe". En dén man geet nao huus toe en löt ten vis lope.
Op een afstand toe zütte al dat toor een moai huus steet. Toe denkte: "Herejekes nog aan toe". Toe kömpte kot bi'j huus; toe stete vrouw al bute. Toe zei ze: "God, wat is ter toch gebeurd. Man, wi'j hemmen een heel moai ni'j huus". "Jao", zeite, "ik zal 't ow is vetelle. Ik had toor een grote vis gevange. En dat mot wél een ampatte zun, want hi'j kon ok nog praote. En now wolle zo graag ak um los liet, umdat hi'j de kleine viskes mot bescherme, wen door motte, gleuf ik, ok nog wel haaie zitte. En toe zeie: Wuns mao wat. En toe hek een ni'j huus gewuns". "Ho", zeit de vrouw, "wat is tat toch moai, wat is tat toch moai". En toe ginge ze dan ien huus. En toe hemme ze koffie gedronke.
Den anderendagmarge dén man de vroeg op uut en nor 't water toe. En toe vienge daor völ vis.
Een end wier door was een mark. Toe zeie tege de vrouw: "Now gaowe met onzen beie, spanne den ezel aan, en dan gaowe met die vis nao de mark".
Ja. Den anderen dag zi'j op stap. De vis op de wage; en door reeie ze heer. Toe kömp tie vrouw — die was nog noait zo wied gewes — toe zeit ze: "Was tat toch veur moai huus tat toor steet?" "Jao", zeite, "das een huus toor woont de börgemeister ien". "Och", zeie, "mor zon huus har ik toch ok wel willen hemme. Das völ moaier as tat van ons". "Jao". zeite man, "dat wer ik wel, mao wi'j hemme toch ok een goed huus". Mao ja, zi'j gaon nao de mark toe. De wödt niet wiejer oaver gepraot. Zi'j vekope de vis duur; zi'j harren een moaie cent vediend. Zi'j gaon nao huus toe.
Mao 's aoves en 's nachs; de vrouw die kon dat niet van zich afkriege. "Jao", zei ze, "dat moaie huus dat door stong... wettie wat? Gi'j mot toch tén vis margevroeg is vraoge of tat wi'j ok niet zon huus könne kriege". "Och" zeit tén man, "dat doek nie graag". Mao zi'j zeit: "Doet mao grös".
Dén man, van armoed mos tat wel doen, hè. Hi'j smarges weer nor 't water toe. Toe zeite: "Visje ien 't meer, kòm nog is efkes weer". Door een grote golf en door kömp dén vis aan. Toe zeite: "Wat is ter, beste man?" "Ja", zeit tén, "ik dörf 't haos niet te zegge, mao mien vrouw wòl graag zon huus hemme as toor veuraan ien de stad steet. Zon groot huus". "Ja", zeite: "Dan gaot mor hen".
De man weer nor huus toe. Kumpte door. Toe sreet toor een moai groot huus. "O", zeite vrouw, "mao now is 't veur mekaa. Now hewwe toch zon moai huus". "Jao", zeite man, "mor ik mot weerum; ik mot nog vis vange". En dén man vink weer een hoop vis.
En den anderendagmarge toe sloege ze een dag oaver met visse, door weer nao de mark toe. De vrouw mos weer met. Toe komme ze daor nèven 't paleis van de koning, wen dén dag toe was ter op een andere plaats mark. Toe zeit tie vrouw: "Was tat tan veur moai groot huus?" "Jao", zeit tén man, " hier woont de koning; das 't peleis van de koning". "Jao mao", zeit ze, "zon huus wil ik ok hemme". "Och", zeit tén man, "dat kan toch niet. Gi'j könt toch allemaol nie zukke moaie huus hemme".
Zij vekope de vis weer duur, en zi'j gaon nao huus toe. Mao die vrouw blief aan 't saneke, en zi'j blief nog is aan 't saneke. Net zo lang toe zeite man: "Dan mokte margevroeg mao nao toe".
Hi'j smarges weer nor 't water. Toe zeite: "Visje, visje ien 't meer, kòm nog is efkes weer". En door kömp weer zon grote golf aan; en door kömp dén vis weer aan. Toe zeite: "Wat is ter now dan, beste man?" "Och mien vrouw wil graag zon huus hemme as een koningin hét". "Now", zeite, "gaot mao nao huus toe". Toe kömpte tuus, toe steet ter weer zon heel groot paleis. En toe zeit ze: "Now is 't veur mekaar. Now hew 't veur mekaar". "Now, dat zal mien dan is veni'je", zeit de man. "Mao now mowwe ok nog meisjes en zo". "Jao", had de man gezeid, "dat zal dan ok nog wel kòmme".
Hi'j weer een visse. Hi'j vink weer een hoop vis. En now kump den dadden wuns, ak 't goed hét.
Geet den anderen dag weer nao de mark toe met die vis. En toe kömp ze néven een hele grote kerk. Toe zei ze: "Was tat tan veur een allemachtig groot huus?" "Dat is 't huus van Onze Lieven Heer. Das de kerk". Toe zeit ze: "Met tie moaie toan derop. Zon huus wil ik toch ok wel hemme". "Ja", zeit de man. "Heur is, ik dörf 't haos nie meer te doen, vrouw". Mao zi'j blief aan 't saneke; en 's aoves en 's nachs. En dén man 's marges mao weer nor 't water toe. Toe zeite: "Visje, visje ien 't meer, kòm asteblief nog is efkes weer". Daor kömp tén grote vis weer aan. Toe zeite: "Wat is ter dan mien beste man?" "Och", zeite, "mien vrouw wil net een huus hemmen as Onze Lieven Heer". ,Dan gaot mao nor huus toe", zeit de vis. En toe ginge weer nao huus toe. En toe ston doar die grote ton weer. En dat is 't slot van 't liedje.
Bron: W. Hendriksen
Bart van Bindsbergen.
De was is een visser en zien vrouw. Zi'j ware met hoogwater vejaagd. Die mozzen een andere plaats suke. Zoas tat vroeger was, dan liepe ze mor een end weg. Net zo lang toe kwamme ze op een betje hoogvlakte. Toe zei de visser: "Vrouw, lao we 't hier mor is probiere". Toe gaon ze door kieke; door leie stukke holt; door was wel is een kier een schip vegaon. Zi'j zuke zovöl bi'j mekaar da ze door een ronde woning van konne bouwe; een soort ton. En door ginge ze ien wone. Dén man had al is nèven 't water gelope. Hi'j zei tege de vrouw: "Ik gleuf dat hier völ vis zit". Now lei door ook nog een bootje, zon roeiboot. Toe zeite: "Dén kan 'k zo vedomp moai gebruke". En hi'j har een ezel bi'j zich; en de nette harre ok metgenòmme. Alle benodighede hadde metgenòmme.
Toe gaon ze door dan wone. Toe zeite op een marge: "Ziezo", zeite tege de vrouw, "now zöwwet is gaon probiere". En toe was te nor 't water toe gegaon, en hi'j had de netten uutgegoaid, en hi'j har arig vis gevange. Had de vrouw gezeid: "Hoe hét 't gegaon?" "Now", hatte gezeid, "dat geet hier bes goed; de zit vis zat. Mao margevroeg dan gaok nog een betjen eerder".
Den anderen dag 's marges hi'j de vroeg uut, en dat vroeg nor 't water toe. 't Was zon moaie marge gewes! Hi'j roeit door een endje 't water op, goait de netten uut; en 't had gewiemeld van de visse. Toe kömp toor zon slag ien 't water. Toe denkte: "Hè, dat is toch wel een grote!" Toe zit ter een grote vis ien dat net. Hi'j hilt dat net op, en door kump een hele grote vis te veurschien. Toe begint tén vis te praote. Toe denkte: ,Wat hek tan now? Wat heur ik tan now? Een vis die praote kan?" Toe zeit tën vis: "Och, arme visser; goeie man, lao mien toch asteblief los; ik mot hier al de viskes bescherme tege de roofvisse. Aj mien weg vank, dan mik dén roofvis alle viskes dood". "Jao", zeit tén man, "mao gi'j zint zon grote vis; ik beur völ geld veur ow". "Laot mien toch asteblief los. Wuns mao waj wilt". "Now", zeie, "ik woon ien zon höltere ton; ik zòl graag een gewoon huus hemme. Now, dan gao'k nao huus toe". En dén man geet nao huus toe en löt ten vis lope.
Op een afstand toe zütte al dat toor een moai huus steet. Toe denkte: "Herejekes nog aan toe". Toe kömpte kot bi'j huus; toe stete vrouw al bute. Toe zei ze: "God, wat is ter toch gebeurd. Man, wi'j hemmen een heel moai ni'j huus". "Jao", zeite, "ik zal 't ow is vetelle. Ik had toor een grote vis gevange. En dat mot wél een ampatte zun, want hi'j kon ok nog praote. En now wolle zo graag ak um los liet, umdat hi'j de kleine viskes mot bescherme, wen door motte, gleuf ik, ok nog wel haaie zitte. En toe zeie: Wuns mao wat. En toe hek een ni'j huus gewuns". "Ho", zeit de vrouw, "wat is tat toch moai, wat is tat toch moai". En toe ginge ze dan ien huus. En toe hemme ze koffie gedronke.
Den anderendagmarge dén man de vroeg op uut en nor 't water toe. En toe vienge daor völ vis.
Een end wier door was een mark. Toe zeie tege de vrouw: "Now gaowe met onzen beie, spanne den ezel aan, en dan gaowe met die vis nao de mark".
Ja. Den anderen dag zi'j op stap. De vis op de wage; en door reeie ze heer. Toe kömp tie vrouw — die was nog noait zo wied gewes — toe zeit ze: "Was tat toch veur moai huus tat toor steet?" "Jao", zeite, "das een huus toor woont de börgemeister ien". "Och", zeie, "mor zon huus har ik toch ok wel willen hemme. Das völ moaier as tat van ons". "Jao". zeite man, "dat wer ik wel, mao wi'j hemme toch ok een goed huus". Mao ja, zi'j gaon nao de mark toe. De wödt niet wiejer oaver gepraot. Zi'j vekope de vis duur; zi'j harren een moaie cent vediend. Zi'j gaon nao huus toe.
Mao 's aoves en 's nachs; de vrouw die kon dat niet van zich afkriege. "Jao", zei ze, "dat moaie huus dat door stong... wettie wat? Gi'j mot toch tén vis margevroeg is vraoge of tat wi'j ok niet zon huus könne kriege". "Och" zeit tén man, "dat doek nie graag". Mao zi'j zeit: "Doet mao grös".
Dén man, van armoed mos tat wel doen, hè. Hi'j smarges weer nor 't water toe. Toe zeite: "Visje ien 't meer, kòm nog is efkes weer". Door een grote golf en door kömp dén vis aan. Toe zeite: "Wat is ter, beste man?" "Ja", zeit tén, "ik dörf 't haos niet te zegge, mao mien vrouw wòl graag zon huus hemme as toor veuraan ien de stad steet. Zon groot huus". "Ja", zeite: "Dan gaot mor hen".
De man weer nor huus toe. Kumpte door. Toe sreet toor een moai groot huus. "O", zeite vrouw, "mao now is 't veur mekaa. Now hewwe toch zon moai huus". "Jao", zeite man, "mor ik mot weerum; ik mot nog vis vange". En dén man vink weer een hoop vis.
En den anderendagmarge toe sloege ze een dag oaver met visse, door weer nao de mark toe. De vrouw mos weer met. Toe komme ze daor nèven 't paleis van de koning, wen dén dag toe was ter op een andere plaats mark. Toe zeit tie vrouw: "Was tat tan veur moai groot huus?" "Jao", zeit tén man, " hier woont de koning; das 't peleis van de koning". "Jao mao", zeit ze, "zon huus wil ik ok hemme". "Och", zeit tén man, "dat kan toch niet. Gi'j könt toch allemaol nie zukke moaie huus hemme".
Zij vekope de vis weer duur, en zi'j gaon nao huus toe. Mao die vrouw blief aan 't saneke, en zi'j blief nog is aan 't saneke. Net zo lang toe zeite man: "Dan mokte margevroeg mao nao toe".
Hi'j smarges weer nor 't water. Toe zeite: "Visje, visje ien 't meer, kòm nog is efkes weer". En door kömp weer zon grote golf aan; en door kömp dén vis weer aan. Toe zeite: "Wat is ter now dan, beste man?" "Och mien vrouw wil graag zon huus hemme as een koningin hét". "Now", zeite, "gaot mao nao huus toe". Toe kömpte tuus, toe steet ter weer zon heel groot paleis. En toe zeit ze: "Now is 't veur mekaar. Now hew 't veur mekaar". "Now, dat zal mien dan is veni'je", zeit de man. "Mao now mowwe ok nog meisjes en zo". "Jao", had de man gezeid, "dat zal dan ok nog wel kòmme".
Hi'j weer een visse. Hi'j vink weer een hoop vis. En now kump den dadden wuns, ak 't goed hét.
Geet den anderen dag weer nao de mark toe met die vis. En toe kömp ze néven een hele grote kerk. Toe zei ze: "Was tat tan veur een allemachtig groot huus?" "Dat is 't huus van Onze Lieven Heer. Das de kerk". Toe zeit ze: "Met tie moaie toan derop. Zon huus wil ik toch ok wel hemme". "Ja", zeit de man. "Heur is, ik dörf 't haos nie meer te doen, vrouw". Mao zi'j blief aan 't saneke; en 's aoves en 's nachs. En dén man 's marges mao weer nor 't water toe. Toe zeite: "Visje, visje ien 't meer, kòm asteblief nog is efkes weer". Daor kömp tén grote vis weer aan. Toe zeite: "Wat is ter dan mien beste man?" "Och", zeite, "mien vrouw wil net een huus hemmen as Onze Lieven Heer". ,Dan gaot mao nor huus toe", zeit de vis. En toe ginge weer nao huus toe. En toe ston doar die grote ton weer. En dat is 't slot van 't liedje.
Bron: W. Hendriksen
Onderwerp
AT 0555 - The Fisher and his Wife 
AT 0555 - The Fisher and his Wife 
ATU 0555 - The Fisherman and his Wife.
ATU 0555 - The Fisherman and his Wife.
VDK 0555 - The Fisher and his Wife
VDK 0555 - The Fisher and his Wife
Beschrijving
Een door hoog water verjaagde visser en zijn vrouw gaan in een ton wonen, terwijl de man gaat vissen. Hij vangt veel vis, waaronder een hele grote, die hem smeekt hem terug te zetten, omdat hij de beschermer van de kleine vissen is. Hij mag wensen wat hij wil en wenst een mooi nieuw huis. Als hij thuiskomt, staat het er en zijn vrouw is ook zeer tevreden. De volgende dag gaan ze vis verkopen in de stad en dan ziet zijn vrouw het huis van de burgemeester en wil ook zo'n huis en stuurt haar man naar de vis om erom te vragen. Hij gaat naar zee en roept:
Visje in het meer,
Kom nog eens een keer.
De vis komt en stuurt hem naar huis. Het grote huis staat er en zijn vrouw is zeer tevreden; maar de dag erop komen ze langs het paleis van de koning en nu wil de vrouw ook een paleis en stuurt haar man weer naar de zee, waar deze de vis roept, die de wens vervult. Dan ziet de vrouw een kerk en wil in zo'n huis wonen. De vis stuurt de visser naar huis en dan blijken ze weer in de ton te wonen.
Visje in het meer,
Kom nog eens een keer.
De vis komt en stuurt hem naar huis. Het grote huis staat er en zijn vrouw is zeer tevreden; maar de dag erop komen ze langs het paleis van de koning en nu wil de vrouw ook een paleis en stuurt haar man weer naar de zee, waar deze de vis roept, die de wens vervult. Dan ziet de vrouw een kerk en wil in zo'n huis wonen. De vis stuurt de visser naar huis en dan blijken ze weer in de ton te wonen.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.170-171.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
The Fisher and his Wife
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20