Hoofdtekst
201.
Bart van Bindsbergen
Een warkman die geet hele dage warke — en dat dei dén man ook — en dan was tat vroeger zo van 's maondagsmarges zeuven uur tot zaoterdagsaoves zeuven uur.
't Was ien de keswèèk. Toe zei moeder "Potdome, hoe mowwe de met doen?" Wen vroeger weure de gin kòòle — die weure de wel, mao die konne ze toch niet betale — 't wier allemaol zowat gestòòk met holt. "Goddome", zeie, "dan mokte mavrog mao vroeg op üt". Dat was daags veur kesmis. "En dan mok mao vroeg zien ak een kruwage vol holt krieg. Dan denk ik atter wel gin boswachter is".
Den anderen dag marrege, 't was een helen toer. Mao ja, daor mos holt kòmme. Hi'j de krujwage. Hi'j zeit tege de vrouw: "Blief gi'j nog mor een hot slaope. Ik gao vroeg nao den bos". Hi'j de krujwage, die griepte mao zo. Toe isse daor een betje met aan 't krujje. "Hè", zeie, "dat ding piep ok nog". "Piep, piep, piep, wie-wie-wiep". Net zo lang. Hi'j löp een betje had. "Hoe, oe, hoe, goed". Net zo lang of dén krujwage zei: "At tat mao goed geet. At tat mao goeoed geet". Mao now hai dat vroeger wel is. Die krujwage liep met de as ien 't holt, en dan was tat niet gesmèèrd. Afijn. Hi'j denk: "Verrekte krujwage".
Hi'j kömp ien den bos. Daor staon zukke moaie dreuge denne. En hi'j hét te biel bi'j zich. Hi'j huwt toor van die dreuge denne af; dan hétte eerder een krujwage vol, hè. En dan van die takke en zowat. Net zo lang; hi'j hét tie wage zowat vol en dan hatte zon töwke en dat dute daor oaver hèèr. Door zütte gaddome den boswachter aankòmme. Toe denkte: "Lievenheer, daor kumpte boswachter aan. Wat tan now?" Now was tat kot aan de grens. Door krujte hen. "Oe, oe, oe, tik, tik, tik," zeite krujwage, "tik, tik, tik". Op 't laats zeite: "Hek 't nie gedoch, hek 't nie gedoch, hek 't nie gedoch". Toe zeite: "Verdomde krujwage". Mor hi'j redt tat datte de grens oaverhèèr kump. En door gete hèèr met: "Hek 't niet gedoch; hek 't niet gedoch". Net zo lang; hi'j kömp tüs. Toe zeite tege de vrouw: "Hek toch wat belèèf. Snotvedulleme, ik hét toch gin raod gewette met tie verrekte krujwage. Van alles hétte gezeid: 'Hek 't niet gedoch,' en 'at tat mao goed geet'". "Och", zeite vrouw, "dat vebelie ow". "Nee dat vebeel ik mien niet".
Mao zi'j harre dan een goeie krujwage vol holt. En door hemme ze de kesdage met deurgebroch.
Bart van Bindsbergen
Een warkman die geet hele dage warke — en dat dei dén man ook — en dan was tat vroeger zo van 's maondagsmarges zeuven uur tot zaoterdagsaoves zeuven uur.
't Was ien de keswèèk. Toe zei moeder "Potdome, hoe mowwe de met doen?" Wen vroeger weure de gin kòòle — die weure de wel, mao die konne ze toch niet betale — 't wier allemaol zowat gestòòk met holt. "Goddome", zeie, "dan mokte mavrog mao vroeg op üt". Dat was daags veur kesmis. "En dan mok mao vroeg zien ak een kruwage vol holt krieg. Dan denk ik atter wel gin boswachter is".
Den anderen dag marrege, 't was een helen toer. Mao ja, daor mos holt kòmme. Hi'j de krujwage. Hi'j zeit tege de vrouw: "Blief gi'j nog mor een hot slaope. Ik gao vroeg nao den bos". Hi'j de krujwage, die griepte mao zo. Toe isse daor een betje met aan 't krujje. "Hè", zeie, "dat ding piep ok nog". "Piep, piep, piep, wie-wie-wiep". Net zo lang. Hi'j löp een betje had. "Hoe, oe, hoe, goed". Net zo lang of dén krujwage zei: "At tat mao goed geet. At tat mao goeoed geet". Mao now hai dat vroeger wel is. Die krujwage liep met de as ien 't holt, en dan was tat niet gesmèèrd. Afijn. Hi'j denk: "Verrekte krujwage".
Hi'j kömp ien den bos. Daor staon zukke moaie dreuge denne. En hi'j hét te biel bi'j zich. Hi'j huwt toor van die dreuge denne af; dan hétte eerder een krujwage vol, hè. En dan van die takke en zowat. Net zo lang; hi'j hét tie wage zowat vol en dan hatte zon töwke en dat dute daor oaver hèèr. Door zütte gaddome den boswachter aankòmme. Toe denkte: "Lievenheer, daor kumpte boswachter aan. Wat tan now?" Now was tat kot aan de grens. Door krujte hen. "Oe, oe, oe, tik, tik, tik," zeite krujwage, "tik, tik, tik". Op 't laats zeite: "Hek 't nie gedoch, hek 't nie gedoch, hek 't nie gedoch". Toe zeite: "Verdomde krujwage". Mor hi'j redt tat datte de grens oaverhèèr kump. En door gete hèèr met: "Hek 't niet gedoch; hek 't niet gedoch". Net zo lang; hi'j kömp tüs. Toe zeite tege de vrouw: "Hek toch wat belèèf. Snotvedulleme, ik hét toch gin raod gewette met tie verrekte krujwage. Van alles hétte gezeid: 'Hek 't niet gedoch,' en 'at tat mao goed geet'". "Och", zeite vrouw, "dat vebelie ow". "Nee dat vebeel ik mien niet".
Mao zi'j harre dan een goeie krujwage vol holt. En door hemme ze de kesdage met deurgebroch.
Beschrijving
Een werkman, die in de kerstweek zonder hout zit, gaat met een kruiwagen het bos in om hout te stelen. Het knarsen en piepen van de wagen klinkt als: "Heb ik het niet gedacht?" en "Als dat maar goed gaat." Zijn vrouw zegt, dat het inbeelding was.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.175.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
Jurjen van de Kooi heeft het verhaal gemerkt als Laport 2011
Jurjen van de Kooi heeft het verhaal gemerkt als Laport 2011
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20