Hoofdtekst
208.
Bart van Bindsbergen
Hier in de Liemers was een groot bos. Daorien zag ie van die grote heup. Ik vroeg aan groffader: "Wat sin dat toch veur heup?" Toe zeite: "Ja jong, das een sprokiemptenhoop; die sprokiempten zin völ groter as een gewonen iemp, en die dragen stukskes holt net zo lang tottat een groten hoop is. Bi'j winterdag krüppe ze daor onder; dan bevrieze ze niet. Onder ien de grond hemme ze een hol; door warke ze eur voer ien". En toe zag ik tat ook. Mao gi'j mosse draf blieve, want zi'j betten ok nog. Zi'j harre tamelijke grote eier; ik hét tat wel is gezien, at zon hoop deur mekaar getròje was. Die wiere gezoch veur jonge fezante.
Die iempte waren is arg druk. Toe zatter ok een grote sprinkhaan ien dat bos. Dén zei tege de iempte: "Wat sjouwt gillie toch?" "Jao", zeie de iempte, "de winter kan wel is lank zin. De koning die zei: wi'j motte goed warke dawwe van de winter wat te ète hemme; wi'j zin met een helen trop". "0", zei de sprinkhaan, "de zommer is nog zo lank; ik maak den helen zommer meziek, ik kan altied nog wel een betje voer hale. Gillie bunt gek". En hi'j had 't hoogste liedje en zat den helen dag mao te zinge.
't Wier harres. Toe zag te sprinkhaan datter nie zovöl iempte meer kwamme. Hoe later 't wier ien de
tied hoe minder datter de zag.
Op 't langeles toe lei de 's marges al een betje snee. Toe denkte sprinkhaan: "Van marge is 't toch vies". Hi'j mos nog nao bütte toe; hi'j mos wat te ète hemme. De iempte waren allemaol weg; hi'j zag te gin één meer. Hi'j kròòp ook mao örgend neer.
't Begon een betje te vrieze. De sprinkhaan kos haos niks meer vinde. Dat ging een wèèk deur.
Toe dochte: "Ik gaoi dood van honger; ik gao is nao de sprokiempte toe, die hemme zon hoop nao binne gewark". Hi'j 't hölleke üt en dat de snee deur. En 't was zo kold gewes. Hi'j had de lange vleugels al zon betje òver de rug getrokke. Toe kömpte door bi'j dén hoop en toe ziete door een
klein gèètje; doar gete ien. Toe wille nog wiejer gaon. "Hui", zeiter één, "wacht is efkes. Wat
wöj?" "lk wòl de koning efkes sprèke". "Dat mowwe dan eers vraoge". Eén zon wach die ging nao
de koning toe. "Hier is iemand aan 't deureke, die wil ow sprèke, koning". "Wie is tat?" "De sprinkhaan, die van de zommer zo moai gezongen hét ien 't bos". "Dan laot um mao binne kòmme". "Dag meneer de koning", zei de sprinkhaan. "Dag meneer de sprinkhaan. Wat is ter?" "Ik wil ow vraoge of ie gin betje ète veur mien hét. De grond is had bevròre, ik kan niks meer vinde".
"Hei 't tan al op waj van de zommer bi'j mekaar gegaard heb?" "Dat hek van de zommer nie gedaon." "Waorum dan niet?" "Ik mos altied meziek make; ik had door gin tied veur". "Jaomao", zei de koning, "hei dan ga niks gezörg?" "Nee, daor hek gin tied veur". Toe zei de koning: "Ik zal ow een klein betje geve. Mao dan mòj niet meer hier kòmme. En anders dan laok ter ow ützette". Jao mao, hi'j wòl toch wel graag dukker kòmme. Mao den iemptekoning zei: "Wòòr gi'j heb zitte zinge, door gao dan vandaag ok mao pikke. Aj de deur kòmp van de winter, dan mòj ien 't vevolg mao bèter oppasse daj bi'j winterdag ok voer heb". "Dat zak doen". En de sprinkhaan drüt. Hoet um gegaon hét, dat wer ik niet, mao ik denk: nie bes.
Bron: onbekend.
Bart van Bindsbergen
Hier in de Liemers was een groot bos. Daorien zag ie van die grote heup. Ik vroeg aan groffader: "Wat sin dat toch veur heup?" Toe zeite: "Ja jong, das een sprokiemptenhoop; die sprokiempten zin völ groter as een gewonen iemp, en die dragen stukskes holt net zo lang tottat een groten hoop is. Bi'j winterdag krüppe ze daor onder; dan bevrieze ze niet. Onder ien de grond hemme ze een hol; door warke ze eur voer ien". En toe zag ik tat ook. Mao gi'j mosse draf blieve, want zi'j betten ok nog. Zi'j harre tamelijke grote eier; ik hét tat wel is gezien, at zon hoop deur mekaar getròje was. Die wiere gezoch veur jonge fezante.
Die iempte waren is arg druk. Toe zatter ok een grote sprinkhaan ien dat bos. Dén zei tege de iempte: "Wat sjouwt gillie toch?" "Jao", zeie de iempte, "de winter kan wel is lank zin. De koning die zei: wi'j motte goed warke dawwe van de winter wat te ète hemme; wi'j zin met een helen trop". "0", zei de sprinkhaan, "de zommer is nog zo lank; ik maak den helen zommer meziek, ik kan altied nog wel een betje voer hale. Gillie bunt gek". En hi'j had 't hoogste liedje en zat den helen dag mao te zinge.
't Wier harres. Toe zag te sprinkhaan datter nie zovöl iempte meer kwamme. Hoe later 't wier ien de
tied hoe minder datter de zag.
Op 't langeles toe lei de 's marges al een betje snee. Toe denkte sprinkhaan: "Van marge is 't toch vies". Hi'j mos nog nao bütte toe; hi'j mos wat te ète hemme. De iempte waren allemaol weg; hi'j zag te gin één meer. Hi'j kròòp ook mao örgend neer.
't Begon een betje te vrieze. De sprinkhaan kos haos niks meer vinde. Dat ging een wèèk deur.
Toe dochte: "Ik gaoi dood van honger; ik gao is nao de sprokiempte toe, die hemme zon hoop nao binne gewark". Hi'j 't hölleke üt en dat de snee deur. En 't was zo kold gewes. Hi'j had de lange vleugels al zon betje òver de rug getrokke. Toe kömpte door bi'j dén hoop en toe ziete door een
klein gèètje; doar gete ien. Toe wille nog wiejer gaon. "Hui", zeiter één, "wacht is efkes. Wat
wöj?" "lk wòl de koning efkes sprèke". "Dat mowwe dan eers vraoge". Eén zon wach die ging nao
de koning toe. "Hier is iemand aan 't deureke, die wil ow sprèke, koning". "Wie is tat?" "De sprinkhaan, die van de zommer zo moai gezongen hét ien 't bos". "Dan laot um mao binne kòmme". "Dag meneer de koning", zei de sprinkhaan. "Dag meneer de sprinkhaan. Wat is ter?" "Ik wil ow vraoge of ie gin betje ète veur mien hét. De grond is had bevròre, ik kan niks meer vinde".
"Hei 't tan al op waj van de zommer bi'j mekaar gegaard heb?" "Dat hek van de zommer nie gedaon." "Waorum dan niet?" "Ik mos altied meziek make; ik had door gin tied veur". "Jaomao", zei de koning, "hei dan ga niks gezörg?" "Nee, daor hek gin tied veur". Toe zei de koning: "Ik zal ow een klein betje geve. Mao dan mòj niet meer hier kòmme. En anders dan laok ter ow ützette". Jao mao, hi'j wòl toch wel graag dukker kòmme. Mao den iemptekoning zei: "Wòòr gi'j heb zitte zinge, door gao dan vandaag ok mao pikke. Aj de deur kòmp van de winter, dan mòj ien 't vevolg mao bèter oppasse daj bi'j winterdag ok voer heb". "Dat zak doen". En de sprinkhaan drüt. Hoet um gegaon hét, dat wer ik niet, mao ik denk: nie bes.
Bron: onbekend.
Onderwerp
AT 0280A - The Ant and the Lazy Cricket 
AT 0280A - The Ant and the Lazy Cricket 
ATU 0280A - The Ant and the Cricket
ATU 0280A - The Ant and the Cricket
Beschrijving
De sprinkhaan ziet 's zomers de sprokiempten (mieren?) druk in de weer met het aanleggen van de wintervoorraad, maar heeft het zelf veel te druk met muziek maken. Als de winter komt, kan hij weldra geen voedsel meer vinden en gaat naar het hol van de sprokiempten, wordt bij de koning gebracht en vraagt om een beetje eten. Deze vraagt of hij zijn voorraad nu al op heeft. De sprinkhaan bekent geen voorraad te hebben aangelegd, krijgt wat eten van de koning, maar mag niet meer terugkomen, moet voortaan maar voor zichzelf een voorraad aanleggen.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.185-186.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
The Ant and the Lazy Cricket
Naam Locatie in Tekst
Liemers
Liemers
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20