Hoofdtekst
De soldaet fan it Barrahûs.
Der wienen in boer en boerinne, dy wennen op it Barrahûs.
Op in joun kom dêr in soldaet op in hynder, dy woe graech ynkertiering ha. Hy mocht binnenkomme. It hynder woarde op 'e stâl set.
Even letter kom der in frommes by de doar. Dy frege ek of se dêr de nacht bliuwe koe.
"Kom der mar yn", sei de boer. It frommes gong ek yn 't formidden sitten.
Doe't de soldaet even mei de boer apart wie, sei er: "Ik leau noait dat it goed spul is mei dy frou."
"Hoe dat sa?" sei de boer.
"Ik leau net dat it in frommes is", sei de soldaet. "Ha jo apels?"
"Jawol", sei de boer.
"Nou, dan matte jo ús elk ien tasmite", sei de soldaet.
"Dan sjoch ik it wol."
De boer helle apels op en smiet se allegear in apel ta. Doe sloech it 'frommes' de knibbels nei elkoar ta. Doe hie de soldaet genôch sjoen. It wie in keardel.
De boer sei efkes letter tsjin 'e soldaet: "Dit is net bêst."
De soldaet sei: "Haw mar gjin noed. Ik rêd der wol mei."
Sy gongen togearre by de kij lâns to ôffuorjen.
De soldaet sei tsjin 'e boer: "Gean jo mar yn 'e hûs en siz dat ik fannacht by 't hynder sliep." Hy die de klean út, dy stoppe er fol strie. Dêr die er in tekken oerhinne. Doe like it krekt as lei er moai njonken 't hynder to sliepen.
Doe't de boer yn 'e hûs kom, sei er: "De soldaet leit al by 't hynder to sliepen yn 'e stâl." Mar de soldaet hie him fordekt opsteld om in hoekje.
Doe kom it 'frommes' yn 'e skuorre. De boer hie sein, 'hja' moest mar op 't fek lizzen gean yn 't hea. Dêr gong 'it minske' hinne.
Mar doe't de boer fuort wie gong 'se' fuortaliks stiltsjes de telle oer nei 't hynstehok ta dêr't it hynder fan 'e soldaet wie en stuts 'de soldaet' dea. Doe gong 'se' bûtendoar en fluite.
Mar de boer en de soldaet stienen al op 'e telle klear.
Doe't it fluitsje klonken hie, kommen der fjouwer of fiif rovers oan. Doe't dy troch de skuordoarren wienen, sloech de soldaet se allegear dea, it 'frommes' ek.
De oare deis is er mei 't hynder wer ôfset sûnder him bikend to meitsjen. De boer en boerinne fan 't Barrahûs ha noait witen hwa't hy wie. Sadwaende wie hy de ûnbikende soldaet.
Doe ha se in beeld fan 'e soldaet meitsje litten en dat yn 'e tún set.
Der wienen in boer en boerinne, dy wennen op it Barrahûs.
Op in joun kom dêr in soldaet op in hynder, dy woe graech ynkertiering ha. Hy mocht binnenkomme. It hynder woarde op 'e stâl set.
Even letter kom der in frommes by de doar. Dy frege ek of se dêr de nacht bliuwe koe.
"Kom der mar yn", sei de boer. It frommes gong ek yn 't formidden sitten.
Doe't de soldaet even mei de boer apart wie, sei er: "Ik leau noait dat it goed spul is mei dy frou."
"Hoe dat sa?" sei de boer.
"Ik leau net dat it in frommes is", sei de soldaet. "Ha jo apels?"
"Jawol", sei de boer.
"Nou, dan matte jo ús elk ien tasmite", sei de soldaet.
"Dan sjoch ik it wol."
De boer helle apels op en smiet se allegear in apel ta. Doe sloech it 'frommes' de knibbels nei elkoar ta. Doe hie de soldaet genôch sjoen. It wie in keardel.
De boer sei efkes letter tsjin 'e soldaet: "Dit is net bêst."
De soldaet sei: "Haw mar gjin noed. Ik rêd der wol mei."
Sy gongen togearre by de kij lâns to ôffuorjen.
De soldaet sei tsjin 'e boer: "Gean jo mar yn 'e hûs en siz dat ik fannacht by 't hynder sliep." Hy die de klean út, dy stoppe er fol strie. Dêr die er in tekken oerhinne. Doe like it krekt as lei er moai njonken 't hynder to sliepen.
Doe't de boer yn 'e hûs kom, sei er: "De soldaet leit al by 't hynder to sliepen yn 'e stâl." Mar de soldaet hie him fordekt opsteld om in hoekje.
Doe kom it 'frommes' yn 'e skuorre. De boer hie sein, 'hja' moest mar op 't fek lizzen gean yn 't hea. Dêr gong 'it minske' hinne.
Mar doe't de boer fuort wie gong 'se' fuortaliks stiltsjes de telle oer nei 't hynstehok ta dêr't it hynder fan 'e soldaet wie en stuts 'de soldaet' dea. Doe gong 'se' bûtendoar en fluite.
Mar de boer en de soldaet stienen al op 'e telle klear.
Doe't it fluitsje klonken hie, kommen der fjouwer of fiif rovers oan. Doe't dy troch de skuordoarren wienen, sloech de soldaet se allegear dea, it 'frommes' ek.
De oare deis is er mei 't hynder wer ôfset sûnder him bikend to meitsjen. De boer en boerinne fan 't Barrahûs ha noait witen hwa't hy wie. Sadwaende wie hy de ûnbikende soldaet.
Doe ha se in beeld fan 'e soldaet meitsje litten en dat yn 'e tún set.
Onderwerp
VDK 0958G* - De appelvangproef
VDK 0958G* - De appelvangproef 
ATU 0958F* - Test of Sex: Catching an Apple.
ATU 0958F* - Test of Sex: Catching an Apple.
sinVDK 0958G* - Die Fangprobe
sinVDK 0958G* - Die Fangprobe
Beschrijving
Een vrouw die wil overnachten bij een boer, blijkt een vermomde rover. De 'vrouw' wordt ontmaskerd omdat ze bij de appelvangproef met de knieën tegen elkaar de appel vangt. Een ingekwartierde soldaat misleidt de rover door een stropop naast zijn paard te leggen. De soldaat stelt zich verdekt op in een hoekje en wacht de komst van de rover af. Als de rover met zijn moordenaarsfluitje zijn collega-rovers inschakelt, springt de soldaat uit zijn schuilplaats tevoorschijn en slaat hij alle rovers dood. Omdat de boer en de boerin de naam van de soldaat niet weten, laten ze een beeld maken van de onbekende soldaat.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 354, verhaal 9 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
8 maart 1968
De appelvangproef
Naam Overig in Tekst
Barrahûs
Barrahûs
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21